{"id":100,"date":"2006-12-08T10:00:18","date_gmt":"2006-12-08T09:00:18","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=100"},"modified":"2007-01-18T13:21:43","modified_gmt":"2007-01-18T12:21:43","slug":"kociolek-literacki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2006\/12\/08\/kociolek-literacki\/","title":{"rendered":"Kocio\u0142ek literacki"},"content":{"rendered":"

Ma\u0142o kto z pisarzy potrafi smacznie pisa\u0107 o jedzeniu. Dlatego te\u017c, gdy tylko znajd\u0119 gdzie\u015b smakowity cytat, to go sobie przyw\u0142aszczam. W ten spos\u00f3b mam spor\u0105 kolekcj\u0119 wyimk\u00f3w z r\u00f3\u017cnych ksi\u0105\u017cek, r\u00f3\u017cnych autor\u00f3w. Czytam je czasem na pobudzenie apetytu. A czasem cytuj\u0119, by podra\u017cni\u0107 soki \u017co\u0142\u0105dkowe moich czytelnik\u00f3w. Tak zrobi\u0119 i teraz. Oto drobny fragment mojego zbioru.<\/strong><\/p>\n

Pucybut porucznika Lukasza<\/strong>
\nKto dzi\u015b czyta Szwejka? Chyba niewielu. A ja znam paru intelektualist\u00f3w (w tym jednego profesora Sorbony), kt\u00f3rzy przy stole walcz\u0105 na cytaty z epopei Haszka. Najch\u0119tniej za\u015b przytaczaj\u0105 fragmenty, w ktorych wyst\u0119puje ob\u017cartuch szeregowiec Baloun, pucybut porucznika Lukasza, a w cywilu m\u0142ynarz z okolic Czeskiego Krumilowa.<\/p>\n

„Wybra\u0142 mi pan doprawdy znakomitego pucybuta – m\u00f3wi\u0142 porucznik Lukas do feldfebla rachuby. – Dzi\u0119kuj\u0119 panu serdecznie za t\u0119 mi\u0142\u0105 niespodziank\u0119. Zaraz pierwszego dnia, jak tylko pos\u0142alem go po obiad do kuchni oficerskiej, ze\u017car\u0142 mi po\u0142ow\u0119.
\n– Rozla\u0142o mi si\u0119 – rzek\u0142 gruby olbrzym.
\n– No dobrze, rozla\u0142o ci si\u0119. Ale rozla\u0107 mog\u0142e\u015b tylko zup\u0119 albo sos, nie za\u015b frankfurck\u0105 piecze\u0144. Przecie\u017c przynios\u0142e\u015b mi taki kawa\u0142eczek, co brudu za paznokciem. A gdzie podzia\u0142e\u015b strudel?
\n– Strudel? Ja…
\n– Nie zapieraj si\u0119, bo\u015b go ze\u017car\u0142. Informowa\u0142em si\u0119 w kuchni, co mieli\u015bmy dzisiaj na obiad. Do zupy by\u0142y naprzyk\u0142ad kluseczki z w\u0105tr\u00f3bki. Gdzie podzia\u0142e\u015b te kluseczki? Powyci\u0105ga\u0142e\u015b jedn\u0105 po drugiej i ze\u017car\u0142e\u015b po drodze(…) By\u0142y dwa kawa\u0142ki strudla. Gdzie\u015b go podzia\u0142? Ze\u017car\u0142e\u015b wszystko \u015bwinio n\u0119dzna, mizerna. Pytam si\u0119 gdzie zaprzepa\u015bci\u0142e\u015b strudel? W b\u0142oto ci wpad\u0142? Ty draniu jeden. Mo\u017ce poka\u017cesz mi miejsce, gdzie le\u017cy ten strudel w b\u0142ocie?
\n– Pos\u0142usznie melduj\u0119, panie oberlejtnant, \u017ce ci\u0105gle jestem g\u0142odny.” – odpar\u0142 prostoduszny pucybut Baloun.
\nPo takiej lekturze i ja mam ochot\u0119 na strudla. A Pa\u0144stwo?<\/p>\n

\u0141akomy pan Pepys
\n<\/strong>Przewracaj\u0105c kartki „Dziennika Samuela Pepysa”, kt\u00f3ry jest lektur\u0105, daj\u0105c\u0105 odpr\u0119\u017cenie i likwiduj\u0105c\u0105 stresy, zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce jedn\u0105 z najcz\u0119\u015bciej wymienianych potraw jest pasztet. I to przyrz\u0105dzany na r\u00f3\u017cne sposoby:”6 stycznia 1660. Tego ranka pan Shepley i ja jedli\u015bmy \u015bniadanie w traktierni pani Harper (by\u0142 te\u017c z nami m\u00f3j brat Jan), na kt\u00f3re dali nam g\u0119\u015b i pasztet z indyka. W urz\u0119dzie do pierwszej w po\u0142udnie wyp\u0142acali\u015bmy \u017co\u0142d \u017co\u0142nierzom; potem wzi\u0105\u0142em \u017con\u0119 do mego krewnego Tomasza Pepysa, gdzie w\u0142a\u015bnie zasiadano do obiadu, kt\u00f3ry by\u0142 bardzo dobry, jeno pasztet z dziczyzny by\u0142 jawnie wo\u0142owin\u0105, co niepi\u0119knie.<\/p>\n

1 grudnia rok 1660. Do Milorda, aby odda\u0107 mu jego rachunki, com nad nimi przesiedzia\u0142 by\u0142 dwa dni; kt\u00f3remu sprawieniu si\u0119 mojemu Milord by\u0142 rad. Siad\u0142em z nim i z Milady do sto\u0142u i jedli\u015bmy pasztet z dziczyzny. Z panem Shepleyem na wino do tawerny, potem do ksi\u0119garni w Zau\u0142ku \u015bw. Paw\u0142a, a za\u015b zn\u00f3w do tawerny na wino z panem Shepleyem i jeszcze jednym d\u017centelmenem. Wr\u00f3ci\u0142em do domu z umys\u0142em cokolwiek za\u0107mionym od wina.”<\/p>\n

Uczta w wiejskiej kuchni<\/strong>
\nW prowansalskiej wsi Boux by\u0142a knajpka, kt\u00f3rej opis w ksi\u0105\u017ceczce Petera Mayle?a „Rok w Prowansji” przyprawia smakoszy o dreszcze rozkoszy. Oto on: „By\u0142 tylko jeden zestaw da\u0144, za 110 frank\u00f3w. M\u0142oda dziewczyna, kt\u00f3ra obs\u0142ugiwa\u0142a w dni \u015bwi\u0105teczne, przynios\u0142a nam p\u0142ask\u0105 wiklinow\u0105 tac\u0119 i postawi\u0142a j\u0105 na \u015brodku sto\u0142u. Naliczyli\u015bmy 14 przystawek: karczochy, ma\u0142e sardynki osma\u017cane w nale\u015bnikowym cie\u015bcie, wonne tabouleh , solony dorsz w \u015bmietanie, grzybki marynowane, m\u0142odziutkie ka\u0142amarnice, tapenade, ma\u0142e cebulki w sosie ze \u015bwie\u017cych pomidor\u00f3w, selery i ciecierzyca, rzodkiewki i drobniutkie pomidorki, ma\u0142\u017ce na zimno. Na szczycie za\u0142adowanej tacy balansowa\u0142y grube plastry pasztetu i korniszony, miseczki z oliwkami i papryka na zimno. Bu\u0142ki mia\u0142y delikatn\u0105, chrupi\u0105c\u0105 sk\u00f3rk\u0119. W wiaderku z lodem znajdowa\u0142o si\u0119 bia\u0142e wino, a w cieniu spoczywa\u0142a butelka Chateauneuf-du-Pape.<\/p>\n

Podano g\u0142\u00f3wne danie – r\u00f3\u017cowe plastry jagni\u0119ciny, upieczonej z ca\u0142ymi z\u0105bkami czosnku, m\u0142od\u0105 zielon\u0105 fasolk\u0119 i z\u0142ocisty galatte z ziemniak\u00f3w i cebuli.<\/p>\n

Ser, wilgotny w opakowaniu z li\u015bci winoro\u015bli, pochodzi\u0142 z Banon, a potem pojawi\u0142 si\u0119 deser, o trojakiej konsystencji i mieszanym zapachu: lody cytrynowe, ciasto czekoladowe o creme anglaise na wsp\u00f3lnym talerzu. Kawa. Kieliszek marc z Gigondas. B\u0142ogostan, hedonistyczne westchnienia.”<\/p>\n

To naprawd\u0119 by\u0142a uczta. Nawet Anglik potrafi\u0142 to doceni\u0107. Warto spr\u00f3bowa\u0107 co go wprawi\u0142o w taki b\u0142ogostan.<\/p>\n

Apetyt ju\u017c jest, teraz trzeba to wszystko przygotowa\u0107. Do roboty i smacznego weekendu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ma\u0142o kto z pisarzy potrafi smacznie pisa\u0107 o jedzeniu. Dlatego te\u017c, gdy tylko znajd\u0119 gdzie\u015b smakowity cytat, to go sobie przyw\u0142aszczam. W ten spos\u00f3b mam spor\u0105 kolekcj\u0119 wyimk\u00f3w z r\u00f3\u017cnych ksi\u0105\u017cek, r\u00f3\u017cnych autor\u00f3w. Czytam je czasem na pobudzenie apetytu. A czasem cytuj\u0119, by podra\u017cni\u0107 soki \u017co\u0142\u0105dkowe moich czytelnik\u00f3w. Tak zrobi\u0119 i teraz. Oto drobny fragment […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/100"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=100"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/100\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=100"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=100"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=100"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}