{"id":1098,"date":"2009-08-14T08:00:03","date_gmt":"2009-08-14T06:00:03","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=1098"},"modified":"2009-08-11T18:47:08","modified_gmt":"2009-08-11T16:47:08","slug":"ni-pies-ni-wydra-cos-na-ksztalt-kawy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2009\/08\/14\/ni-pies-ni-wydra-cos-na-ksztalt-kawy\/","title":{"rendered":"Ni pies, ni wydra – co\u015b na kszta\u0142t … kawy"},"content":{"rendered":"

W g\u0142\u0119bokim PRL-u czyli za czas\u00f3w Gomu\u0142ki istnia\u0142o powiedzonko powtarzane rzekomo za pierwszym sekretarzem: Ni pies, ni wydra co\u015b na kszta\u0142t \u015bwidra. Przypomnia\u0142o mi si\u0119 to porzekad\u0142o gdy przeczyta\u0142em zapowied\u017a pojawienia si\u0119 na naszym rynku nowej kawy z Sumatry. Poniewa\u017c kawy jeszcze nie ma wi\u0119c nie reklamuj\u0119 jej, ani te\u017c nie zniech\u0119cam do jej pr\u00f3bowania. Sam jestem ciekaw nowego smaku. Tymczasem zrelacjonuj\u0119 \u0142adn\u0105 legend\u0119, kt\u00f3ra t\u0119 kaw\u0119 otacza.<\/p>\n

W p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci wyspy o pi\u0119knej nazwie Sumatra mieszka plemi\u0119 Batak. Na zboczach wulkanu g\u00f3ruj\u0105cego nad jeziorem Toba rosn\u0105 kawowe drzewa. Upraw\u0105 zajmuj\u0105 si\u0119 kobiety. Niekt\u00f3rzy t\u0142umacz\u0105 to tradycjami religijnymi, mnie si\u0119 wydaje, \u017ce prawdziwsze by\u0142oby wyja\u015bnienie uwzgl\u0119dniaj\u0105ce lenistwo i cynizm m\u0119\u017cczyzn.<\/p>\n

Kawowe ziarna zbierane s\u0105 r\u0119cznie i w szczelnie zamkni\u0119tych workach poddawane ca\u0142odobowej fermentacji. Potem nast\u0119puje mycie, do czego s\u0142u\u017c\u0105 wiklinowe kosze i suszenie na s\u0142o\u0144cu. Dopiero teraz ziarna mog\u0105 trafi\u0107 w r\u0119ce kupc\u00f3w, kt\u00f3rzy dostarcz\u0105 j\u0105 do kraj\u00f3w przeznaczenia, gdzie nast\u0105pi proces palenia.<\/p>\n

Legenda ludu Batak m\u00f3wi, \u017ce opiek\u0119 nad nim sprawuje zwierz\u0119 o przedziwnym kszta\u0142cie i pochodzeniu: Singa. Jest to p\u00f3\u0142 bawo\u0142u i p\u00f3\u0142 w\u0119\u017ca. Jego rze\u017aby zdobi\u0105 tamtejsze domostwa i strzeg\u0105 harmonii domowych ognisk. Singa znad jeziora Toba da\u0142 nazw\u0119 nowej kawie: singatoba. Eksperci twierdz\u0105, \u017ce charakteryzuje si\u0119 ona kwaskowato\u015bci\u0105 po\u0142\u0105czon\u0105 z aromatami s\u0142odkich drzew owocowych. Znawcy podobno potrafi\u0105 w niej wyczu\u0107 smak lukrecji, czarnych porzeczek, grejpfruta.<\/p>\n

Zobaczymy, spr\u00f3bujemy. Takie historyjki s\u0105 na tyle sympatyczne i ciekawe, \u017ce warto je przytacza\u0107. Zdaj\u0105c sobie jednak spraw\u0119, i\u017c przyrz\u0105dzaj\u0105 je g\u0142\u00f3wnie specjali\u015bci od reklamy. Mnie to nie przeszkadza. Pod warunkiem, \u017ce singatoba b\u0119dzie mi smakowa\u0107!<\/p>\n

\"\"<\/a><\/a><\/p>\n

\u015aliwki w boczku pi\u0119knie si\u0119 upiek\u0142y<\/em><\/p>\n

Zanim napijemy si\u0119 nowej kawy musimy oczywi\u015bcie zje\u015b\u0107 obiad. Dzi\u015b by\u0142a w\u0105tr\u00f3bka drobiowa z cebulk\u0105 i jab\u0142kami sma\u017cona na oliwie z peperoncino. Na przek\u0105sk\u0119\u00a0 za\u015b s\u0142odkie, suszone \u015bliwki zawini\u0119te w boczek upieczone w piekarniku. Do tego rose z Salento. Na koniec za\u015b kawa z ekspresu w\u0142oskiego i ma\u0142y kieliszeczek grappy.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Watr\u00f3bkom towarzyszy\u0142a oczywi\u015bcie i sa\u0142ata z marchewk\u0105 w occie balsamicznym<\/em><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W g\u0142\u0119bokim PRL-u czyli za czas\u00f3w Gomu\u0142ki istnia\u0142o powiedzonko powtarzane rzekomo za pierwszym sekretarzem: Ni pies, ni wydra co\u015b na kszta\u0142t \u015bwidra. Przypomnia\u0142o mi si\u0119 to porzekad\u0142o gdy przeczyta\u0142em zapowied\u017a pojawienia si\u0119 na naszym rynku nowej kawy z Sumatry. Poniewa\u017c kawy jeszcze nie ma wi\u0119c nie reklamuj\u0119 jej, ani te\u017c nie zniech\u0119cam do jej pr\u00f3bowania. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1098"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1098"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1098\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1098"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1098"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1098"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}