{"id":11879,"date":"2014-02-26T07:00:49","date_gmt":"2014-02-26T06:00:49","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=11879"},"modified":"2014-02-26T08:21:14","modified_gmt":"2014-02-26T07:21:14","slug":"obiad-w-radomiu-kolacja-w-lublinie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2014\/02\/26\/obiad-w-radomiu-kolacja-w-lublinie\/","title":{"rendered":"Obiad w Radomiu, kolacja w Lublinie"},"content":{"rendered":"

Kulinarna mapa Polski jest coraz bogatsza. Ju\u017c nie tylko du\u017ce miasta s\u0142yn\u0105ce od dawna z dobrych lokali i \u015bwietnej kuchni wabi\u0105 smakoszy. Podr\u00f3\u017cuj\u0105c po kraju w ka\u017cdym niemal zak\u0105tku i regionie mo\u017cna znale\u017a\u0107 restauracj\u0119, o kt\u00f3rej si\u0119 d\u0142ugo pami\u0119ta ze wzgl\u0119du i na jej atmosfer\u0119, i na obs\u0142ug\u0119, i – co najwa\u017cniejsze – na \u015bwietne jedzenie. Podobnie by\u0142o i na pocz\u0105tku XX wieku czyli w tzw. dwudziestoleciu mi\u0119dzywojennym.<\/p>\n

<\/p>\n

„W poszukiwaniu kulinarnych przyg\u00f3d wybierano si\u0119 na prowincj\u0119. Z dobrej kuch\u00adni znane by\u0142y restauracje Radzymi\u0144skiego w Lublinie, Berensa w Kazimierzu nad Wis\u0142\u0105, Ratajskiego w Krasnymstawie i Wierzbickiego w Radomiu. „Tam, bracie, zamawiasz nie z karty, ale z g\u0142owy: kaczka faszerowana g\u0119si\u0105, g\u0119\u015b faszerowana kaczk\u0105. Kartofle nadzie\u00adwane szpinakiem, szczupak w rosole… a potem jak ju\u017c zjad\u0142e\u015b, to jeszcze si\u0119 do <z\u0142otej ksi\u0119gi> wpisujesz, \u017ce raczy\u0142e\u015b zaszczyci\u0107” – powiada\u0142 W\u0142adys\u0142aw Walter.<\/p>\n

\"\"<\/a>Kaczka faszerowana kaczk\u0105 \u00a0 Fot. P. Adamczewski<\/em><\/p>\n

U Wierzbickie\u00adgo bywa\u0142o wielu popularnych aktor\u00f3w dwudziestolecia: Loda Halama, Kazimierz Kru\u00adkowski, Stefan Jaracz, Ludwik Solski, Ludwik Sempoli\u0144ski, Tola Mankiewicz\u00f3wna. W soboty i niedziele przed radomsk\u0105 restauracj\u0105 parkowa\u0142y eleganckie limuzyny gwiazd ciekawych nowych smakowych wra\u017ce\u0144 obiecywanych w menu. Kusi\u0142a galantyna z drobiu i pasztet z dziczyzny, oz\u00f3r peklowany z chrzanem, gulasz po w\u0119giersku i pularda w bia\u0142ym winie z selerami… „Czy wiecie, jaka restauracja w Polsce zdoby\u0142a obecnie najwi\u0119ksze uzna\u00adnie naszych gastronom\u00f3w? \u00a0Stolica sromotnie zdystansowana. Tak samo Pozna\u0144 ze swym Ba\u00adzarem, Krak\u00f3w z Grand Hotelem, Lw\u00f3w z \u017bor\u017cem. Tryumfuje jedno ze skromniejszych miast prowincjonalnych. Radom!” – donosi\u0142 tygodnik „\u015awiat” w 1933 roku. „Karta potraw n\u0119ci do\u00adborem wykwintnych tajemnic kulinarnych. Obs\u0142uga wyborna. Sam w\u0142a\u015bciciel \u015bpieszy z rad\u0105 i wskaz\u00f3wkami. Wino smaczne i tanie. \u017by\u0107 nie umiera\u0107, taki obiad w Radomiu”.” \u00a0– czytam w ksi\u0105\u017cce Mai \u0141ozi\u0144skiej wydanej przez PWN.<\/p>\n

Dzi\u015b, np. w drodze do Krakowa czy Zakopanego, te\u017c warto zatrzyma\u0107 si\u0119 na posi\u0142ek w Radomiu albo przejecha\u0107 kawa\u0142ek w bok i wpa\u015b\u0107 do Lublina.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kulinarna mapa Polski jest coraz bogatsza. Ju\u017c nie tylko du\u017ce miasta s\u0142yn\u0105ce od dawna z dobrych lokali i \u015bwietnej kuchni wabi\u0105 smakoszy. Podr\u00f3\u017cuj\u0105c po kraju w ka\u017cdym niemal zak\u0105tku i regionie mo\u017cna znale\u017a\u0107 restauracj\u0119, o kt\u00f3rej si\u0119 d\u0142ugo pami\u0119ta ze wzgl\u0119du i na jej atmosfer\u0119, i na obs\u0142ug\u0119, i – co najwa\u017cniejsze – na \u015bwietne […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11879"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11879"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11879\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11907,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11879\/revisions\/11907"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11879"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11879"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11879"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}