{"id":11885,"date":"2014-02-28T07:00:14","date_gmt":"2014-02-28T06:00:14","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=11885"},"modified":"2014-02-27T06:49:52","modified_gmt":"2014-02-27T05:49:52","slug":"wars-wita-was","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2014\/02\/28\/wars-wita-was\/","title":{"rendered":"Wars wita was!"},"content":{"rendered":"
Ta firma nie cieszy si\u0119 – i to od lat – dobr\u0105 opini\u0105. Cho\u0107 przyzna\u0107 trzeba, \u017ce si\u0119 zmienia. Wygl\u0105da na to, \u017ce na lepsze. W\u0142a\u015bnie zaanga\u017cowano nowego, m\u0142odego i wybijaj\u0105cego si\u0119 szefa kuchni. Zorganizowano te\u017c konferencj\u0119 prasow\u0105, na kt\u00f3rej obiecano zaprezentowa\u0107 wszelkie nowo\u015bci w kuchni i na sto\u0142ach Warsu. Ale zanim to opisz\u0119 przytaczam fragmenty wspomnie\u0144 pe\u0142nych nostalgii za polsk\u0105 kuchni\u0105 dworcow\u0105 i kolejow\u0105. Przypomn\u0119 te\u017c, \u017ce przed paroma laty pisa\u0142em o s\u0142ynnej restauracji na dworcu kolejowym w Otwocku, do kt\u00f3rej pielgrzymowali warszawscy (i nie tylko) smakosze.<\/div>\n
„W przedwojennej Polsce na dobr\u0105 i niedrog\u0105 kuchni\u0119 mogli liczy\u0107 klienci Polskich Kolei Pa\u0144stwowych. Nawet w 1923 roku, kiedy hiperinflacja powodowa\u0142a lawinowy wzrost cen we wszystkich restauracjach, rachunek za przyzwoity obiad podany w wagonie restauracyjnym pozostawa\u0142 ni\u017cszy ni\u017c gdziekolwiek. Podobno co sprytniejsi Lwowianie odkryli w\u00f3wczas, \u017ce warto sto\u0142owa\u0107 si\u0119 w poci\u0105gach – wystarczy\u0142o kupi\u0107 najta\u0144szy bilet trzeciej klasy na trasie Lw\u00f3w Dworzec G\u0142\u00f3wny – Lw\u00f3w Podzamcze i z powrotem, by w czasie tej nie za d\u0142ugiej jazdy zje\u015b\u0107 tani, smaczny posi\u0142ek w wagonie restauracyjnym. Dobre jedzenie i elegancka obs\u0142uga kelnerska pozosta\u0142y, jak\u017ce wa\u017cnym, atutem \u00f3wczesnych PKP „Nie wierz tym, kt\u00f3rzy ci\u0119 ostrzegaj\u0105 przed rzekom\u0105 dro\u017cyzn\u0105 potraw. Tak twierdz\u0105 tylko ludzie, kt\u00f3rzy nigdy z wagon\u00f3w restauracyjnych nie korzystali, albo kt\u00f3rzy, nie umiej\u0105c podr\u00f3\u017cowa\u0107, \u017c\u0105dali indywidualnie ulubionych potraw, podawanych w indywidualnie przez nich wybranej porze. W rzeczywisto\u015bci, w porach posi\u0142k\u00f3w seryjnych (\u015bniadanie, obiad, podwieczorek i kolacja), zapowiadanych przez s\u0142u\u017cb\u0119 restauracyjn\u0105, ceny s\u0105 zupe\u0142nie przyst\u0119pne, nie wy\u017csze ni\u017c w zwyk\u0142ej, przyzwoitej kawiarni czy restauracji. W porze obiadu i kolacji otrzymujesz gotowe menu – ma\u0142e (ta\u0144sze) z trzech da\u0144 lub du\u017ce (dro\u017csze bo obfitsze) – z sze\u015bciu” – zapewnia\u0142a kolej.<\/div>\n
\"\"<\/a><\/div>\n
Od 1929 roku w\u0142a\u015bcicielem wagon\u00f3w restauracyjnych w polskich poci\u0105gach by\u0142o Mi\u0119dzynarodowe Towarzystwo Wagon\u00f3w Sypialnych Wagons-Lits Cook.<\/div>\n
Restauracje i bary dworcowe, otwarte przez ca\u0142\u0105 dob\u0119, przyci\u0105ga\u0142y nie tylko podr\u00f3\u017cnych. Kiedy nad ranem wszystkie lokale w mie\u015bcie – restauracje, kabarety, dancingi – zamyka\u0142y ju\u017c swoje podwoje, na dworcu mo\u017cna by\u0142o orze\u017awi\u0107 si\u0119 mocn\u0105 kaw\u0105 i zje\u015b\u0107 co\u015b krzepi\u0105cego po ca\u0142onocnej zabawie. W restauracji pierwszej klasy na Dworcu G\u0142\u00f3wnym w Poznaniu, gdzie sto\u0142y nakryte by\u0142y bia\u0142ymi obrusami, aromatyczn\u0105 kaw\u0119 podawano w porcelanowych dzbanuszkach. „Bladym \u015bwitem, gdy ca\u0142e miasto pogr\u0105\u017cone by\u0142o w g\u0142\u0119bokim \u015bnie, mo\u017cna\"\"<\/a> by\u0142o zam\u00f3wi\u0107 tutaj (…) znakomite, niemal jeszcze gor\u0105ce, chrupi\u0105ce bu\u0142eczki z makiem i wspania\u0142e wiede\u0144skie par\u00f3wki, rozp\u0142ywaj\u0105ce si\u0119 wprost w ustach” – wspomina\u0142 poznaniak S\u0142awomir Leitgeber. Kanapki i s\u0142odycze kupowano te\u017c na peronach, po kt\u00f3rych kr\u0105\u017cyli sprzedawcy oferuj\u0105cy sw\u00f3j towar roz\u0142o\u017cony na l\u015bni\u0105cych niklowanych w\u00f3zkach. W hali g\u0142\u00f3wnej dworca sta\u0142y automaty z czekolad\u0105 firmy Lucullus. Jak pisa\u0142 Leitgeber, „kr\u00f3tko przed wojn\u0105 pojawi\u0142y si\u0119 nowe automaty z kilkoma gatunkami nieznanej wcze\u015bniej w Poznaniu czekolady warszawskiej fabryki Fruzi\u0144skiego, kt\u00f3ra by\u0142a niewiele gorsza od wyrob\u00f3w E. Wedla”.”(PWN)<\/div>\n
Fot. P. Adamczewski<\/em><\/div>\n

\n<\/em><\/div>\n
No to teraz mo\u017cemy posmakowa\u0107 da\u0144 dzisiejszej kuchni kolejowej.<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ta firma nie cieszy si\u0119 – i to od lat – dobr\u0105 opini\u0105. Cho\u0107 przyzna\u0107 trzeba, \u017ce si\u0119 zmienia. Wygl\u0105da na to, \u017ce na lepsze. W\u0142a\u015bnie zaanga\u017cowano nowego, m\u0142odego i wybijaj\u0105cego si\u0119 szefa kuchni. Zorganizowano te\u017c konferencj\u0119 prasow\u0105, na kt\u00f3rej obiecano zaprezentowa\u0107 wszelkie nowo\u015bci w kuchni i na sto\u0142ach Warsu. Ale zanim to opisz\u0119 przytaczam […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11885"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11885"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11885\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11913,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11885\/revisions\/11913"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11885"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11885"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11885"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}