{"id":11938,"date":"2014-03-07T07:00:47","date_gmt":"2014-03-07T06:00:47","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=11938"},"modified":"2014-03-06T21:38:03","modified_gmt":"2014-03-06T20:38:03","slug":"zlote-mysli-wielkiego-francuza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2014\/03\/07\/zlote-mysli-wielkiego-francuza\/","title":{"rendered":"Z\u0142ote my\u015bli wielkiego Francuza"},"content":{"rendered":"
Wielokrotnie si\u0119ga\u0142em po cytaty z jego m\u0105drej i pi\u0119knej ksi\u0105\u017cki. Nie przej\u0105\u0142em si\u0119 te\u017c tym, \u017ce m\u0142odzi i modni dzi\u015b krytycy kulinarni (o dziwo zajmuj\u0105cy si\u0119 te\u017c zawodowo literatur\u0105) ods\u0105dzaj\u0105 go od czci i wiary nazywaj\u0105c grafomanem. K\u0142ad\u0119 to na karb ich m\u0142odo\u015bci i jak\u017ce cz\u0119sto pope\u0142nianego b\u0142\u0119du ahistoryzmu. Nie mo\u017cna bowiem przyk\u0142ada\u0107 dzisiejszych miar krytycznych do tekst\u00f3w pisanych ponad 200 lat temu.<\/div>\n
\"\"<\/a>Roz\u015bwietlone \u015bwi\u0105tecznie Champs Elysees Fot. P. Adamczewski<\/em><\/div>\n
<\/div>\n
W dzie\u0142ku Savarina znajduj\u0119 nie tylko rado\u015b\u0107 \u017cycia, opis obyczaj\u00f3w (nie tylko kulinarnych), histori\u0119 rodz\u0105cej si\u0119 nowoczesnej gastronomii ale tak\u017ce \u00a0ca\u0142kiem jeszcze aktualne my\u015bli filozoficzne. I po te ostatnie chc\u0119 w\u0142a\u015bnie si\u0119gn\u0105\u0107 do \u015bwietnego t\u0142umaczenia Joanny Guze, kt\u00f3ra korzysta\u0142a z wyboru (skr\u00f3conego) dokonanego przez Wac\u0142awa Zawadzkiego. Ksi\u0105\u017ck\u0119 wielokrotnie wznawia\u0142 \u00a0PIW ku rado\u015bci prawdziwych smakoszy.<\/div>\n
\"\"<\/a>\u015alimaki w sosie pietruszkowym w restauracji Tante Marguerite \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 Fot. Piotr Adamczewski<\/em><\/div>\n

\n<\/em><\/div>\n
Aforyzmy Anthelme Brillat-Savarin maj\u0105ce s\u0142u\u017cy\u0107 za prolegomena do jego dzie\u0142a oraz za wieczyste podwaliny dla nauki<\/strong><\/em><\/div>\n
1<\/div>\n
\u015awiat bez \u017cycia jest niczym, a od\u017cywia si\u0119 wszystko, co \u017cyje.<\/div>\n
2<\/div>\n
Zwierz\u0119ta si\u0119 wypasaj\u0105; cz\u0142owiek je; ale umie je\u015b\u0107 tylko cz\u0142owiek inteligentny.<\/div>\n
3<\/div>\n
Losy narod\u00f3w zale\u017c\u0105 od ich sposobu od\u017cywiania si\u0119.<\/div>\n
4<\/div>\n
Powiedz mi, co jesz, a powiem ci, kim jeste\u015b.<\/div>\n
5<\/div>\n
Stw\u00f3rca ka\u017c\u0105c cz\u0142owiekowi je\u015b\u0107, aby m\u00f3g\u0142 \u017cy\u0107, za zach\u0119t\u0119 da\u0142 mu apetyt, a za nagrod\u0119 – przyjemno\u015b\u0107.<\/div>\n
6<\/div>\n
Smakoszostwo jest aktem naszej w\u0142adzy s\u0105dzenia, kt\u00f3rym przyznajemy pierwsze\u0144stwo temu, co naszemu smakowi mi\u0142e, nad tym, co nie ma tej zalety.<\/div>\n
7<\/div>\n
Rozkosze sto\u0142u s\u0105 przywilejem ka\u017cdego wieku, ka\u017cdej kondycji, ka\u017cdego kraju, ka\u017cdego dnia; mog\u0105 by\u0107 w zgodzie z wszelk\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 i one na ostatek s\u0105 nam pociech\u0105 po utracie innych.<\/div>\n
8<\/div>\n
St\u00f3\u0142 to miejsce jedyne, gdzie cz\u0142owiek nigdy nie zazna nudy przez pierwsz\u0105 godzin\u0119.<\/div>\n
9<\/div>\n
Odkrycie nowego dania wi\u0119kszym jest szcz\u0119\u015bciem dla ludzko\u015bci ni\u017c odkrycie nowej gwiazdy.<\/div>\n
10<\/div>\n
Ci, co si\u0119 ob\u017ceraj\u0105 albo upijaj\u0105, nie umiej\u0105 ani je\u015b\u0107, ani pi\u0107.<\/div>\n
11<\/div>\n
Porz\u0105dek potraw idzie od najbardziej syc\u0105cych do najbardziej lekkich.<\/div>\n
12<\/div>\n
Porz\u0105dek napoj\u00f3w od najbardziej \u0142agodnych do najmocniejszych i najwi\u0119kszego bukietu.<\/div>\n
13<\/div>\n
Herezj\u0105 jest s\u0105dzi\u0107, \u017ce nie nale\u017cy zmienia\u0107 win; j\u0119zyk si\u0119 nasyca; po trzecim kieliszku najlepsze wino nie ma smaku.<\/div>\n
14<\/div>\n
Deser bez sera jest jak pi\u0119kna kobieta bez oka.<\/div>\n
15<\/div>\n
Mo\u017cna zosta\u0107 kucharzem, ale cz\u0142owiek rodzi si\u0119 pasztetnikiem.<\/div>\n
16<\/div>\n
Najbardziej nieodzown\u0105 zalet\u0105 kucharza jest punktualno\u015b\u0107; powinna ona by\u0107 r\u00f3wnie\u017c zalet\u0105 go\u015bcia.<\/div>\n
17<\/div>\n
Zbyt d\u0142ugie czekanie na sp\u00f3\u017aniaj\u0105cego si\u0119 biesiadnika jest brakiem wzgl\u0119d\u00f3w dla ju\u017c obecnych.<\/div>\n
18<\/div>\n
Ten, co podejmuje przyjaci\u00f3\u0142, a nie zatroszczy\u0142 si\u0119 \u00a0o posi\u0142ek, kt\u00f3ry zostanie im podany, jest niegodzien posiadania przyjaci\u00f3\u0142.<\/div>\n
19<\/div>\n
Pani domu powinna zawsze si\u0119 upewni\u0107, \u017ce kawa jest wyborna; pan domu -\u017ce likiery s\u0105 najpierwszej jako\u015bci.<\/div>\n
20<\/div>\n
Zaprosi\u0107 kogo\u015b – znaczy mie\u0107 na wzgl\u0119dzie jego szcz\u0119\u015bcie przez ca\u0142y czas, gdy jest pod naszym dachem.<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wielokrotnie si\u0119ga\u0142em po cytaty z jego m\u0105drej i pi\u0119knej ksi\u0105\u017cki. Nie przej\u0105\u0142em si\u0119 te\u017c tym, \u017ce m\u0142odzi i modni dzi\u015b krytycy kulinarni (o dziwo zajmuj\u0105cy si\u0119 te\u017c zawodowo literatur\u0105) ods\u0105dzaj\u0105 go od czci i wiary nazywaj\u0105c grafomanem. K\u0142ad\u0119 to na karb ich m\u0142odo\u015bci i jak\u017ce cz\u0119sto pope\u0142nianego b\u0142\u0119du ahistoryzmu. Nie mo\u017cna bowiem przyk\u0142ada\u0107 dzisiejszych miar […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11938"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11938"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11938\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11940,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11938\/revisions\/11940"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11938"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11938"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11938"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}