{"id":12037,"date":"2014-03-21T07:00:20","date_gmt":"2014-03-21T06:00:20","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=12037"},"modified":"2014-03-21T08:18:21","modified_gmt":"2014-03-21T07:18:21","slug":"u-czorta-na-kuliczkach-czyli-powiew-hiszpanii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2014\/03\/21\/u-czorta-na-kuliczkach-czyli-powiew-hiszpanii\/","title":{"rendered":"U czorta na kuliczkach czyli powiew Hiszpanii"},"content":{"rendered":"
Liczba hiszpa\u0144skich restauracji w Warszawie (i w ca\u0142ej Polsce te\u017c) jest nieproporcjonalnie ma\u0142a w stosunku do atrakcyjno\u015bci i jako\u015bci tej kuchni. Lokali w\u0142oskich jest dziesi\u0119ciokrotnie wi\u0119cej, francuskich te\u017c znacznie wi\u0119cej. Ale przecie\u017c paella jest r\u00f3wnie wspania\u0142a jak spaghetti a wina z Penedes czy Rioji absolutnie dor\u00f3wnuj\u0105 winom z Doliny Rodanu czy Toskanii. Tym ch\u0119tniej wi\u0119c pisz\u0119 te pochwa\u0142y pod adresem coraz bardziej popularnej restauracji nosz\u0105cej imi\u0119 swego w\u0142a\u015bciciela czyli rewelacyjnego kucharza z Madrytu – \u00a0Casa Krike, mimo \u017ce ulokowana jest „u czorta na kuliczkach” i trafi\u0107 do niej trudno, warta jest takiej wyprawy.<\/div>\n
Ma\u0142y domek przy Cz\u0142uchowskiej 37 wygl\u0105da niepozornie na tle otaczaj\u0105cych go wielkich budynk\u00f3w. Ale wystarczy wej\u015b\u0107 do wn\u0119trza by zrozumie\u0107, \u017ce porzekad\u0142o w ma\u0142ym ciele wielki duch<\/em> mo\u017cna odnie\u015b\u0107 zar\u00f3wno do w\u0142a\u015bciciela i szefa kuchni zarazem Krike, jak i do ca\u0142ego lokalu. Panuje w nim hiszpa\u0144ska atmosfera od dyskretnie s\u0105cz\u0105cej si\u0119 muzyki, przez wspania\u0142y widok Madrytu zdobi\u0105cy \u015bcian\u0119 a\u017c do pe\u0142nych okrzyk\u00f3w i emocji opowie\u015bci wypadaj\u0105cego co chwil\u0119 z kuchni i zatrzymuj\u0105cego si\u0119 przy wszystkich stolikach szefa. Krike – po siedmiu latach sp\u0119dzonych w Polsce – opanowa\u0142 nasz j\u0119zyk niemal perfekcyjnie, cho\u0107 lubi wtr\u0105ca\u0107 hiszpa\u0144skie s\u0142\u00f3wka, co dodaje uroku rozmowom.<\/div>\n
Go\u015bcie, zanim zam\u00f3wi\u0105 i otrzymaj\u0105 swoje dania, czytaj\u0105 menu przegryzaj\u0105c \u00a0tapas. Mo\u017ce to by\u0107 np. pieczony daktyl owini\u0119ty szynk\u0105 Iberico. Pozwala to na spokojn\u0105 lektur\u0119 bez m\u0119czarni zg\u0142odnia\u0142ego mi\u0142o\u015bnika paelli, w kt\u00f3rego \u017co\u0142\u0105dku wzbieraj\u0105 soki trawienne wywo\u0142ane apetycznymi nazwami da\u0144.<\/div>\n
\"\"<\/a>Jamon serrano w naszym domu tez si\u0119 trafia Fot. P. Adamczewski<\/em><\/div>\n

\n<\/em><\/div>\n
Na pocz\u0105tek warto zam\u00f3wi\u0107 talerz tapas czyli p\u00f3\u0142misek drobnych przek\u0105sek, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych zawsze znajdzie si\u0119 kawa\u0142ek chorizo (ostrej suchej kie\u0142baski), morcilla (s\u0142odkawa kaszanka z konfitur\u0105 z papryki), krewetki, o\u015bmiornice, pieczone ma\u0142e papryczki (w\u015br\u00f3d delikatnych zawsze trafia si\u0119 ostra jak piek\u0142o) czy chrupi\u0105ce kalmary.<\/div>\n
Zawsze jest kilka zup do wyboru. Je\u015bli to ch\u0142odna pora roku to warto wzi\u0105\u0107 \u00a0marisco czyli zup\u0119 z owoc\u00f3w morza, a je\u015bli gor\u0105ce lato to oczywi\u015bcie gazpacho. Mi\u0142o\u015bnicy zieleniny znajd\u0105 do wyboru kilka \u015bwietnych sa\u0142at.<\/div>\n
W\u015br\u00f3d da\u0144 g\u0142\u00f3wnych kr\u00f3luj\u0105 ryby jak np. diabe\u0142 morski czyli \u017cabnica w wielu postaciach, bacalao (dorsz atlantycki) lub karmazyn. S\u0105 – co oczywiste – kalmary, krewetki, ma\u0142\u017ce. Spos\u00f3b ich przyrz\u0105dzenia i podania mo\u017cna om\u00f3wi\u0107 z szefem, kt\u00f3ry podpowiada i zach\u0119ca do swoich ulubionych da\u0144 ale daje si\u0119 te\u017c przekona\u0107 i do pomys\u0142\u00f3w go\u015bcia.<\/div>\n
Z da\u0144 mi\u0119snych godny polecenia jest niew\u0105tpliwie kr\u00f3lik z czosnkiem i ogon byka w sosie w\u0142asnym. Je\u015bli jednak w nadwi\u015bla\u0144skich smakoszach rabo de Toro wzbudza lekki l\u0119k, to mog\u0105 si\u0119gn\u0105\u0107 po w\u0105tr\u00f3bki kurczaka lub kilka rodzaj\u00f3w pol\u0119dwicy (wieprzowej lub wo\u0142owej). Do wyboru jest te\u017c chyba a\u017c dziesi\u0119\u0107 rodzaj\u00f3w paelli (ka\u017cda porcja dla dw\u00f3ch os\u00f3b) w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych ja wybra\u0142bym t\u0119 z owocami morza lub z atramentem ka\u0142amarnicy.<\/div>\n
Jest i kilka rodzaj\u00f3w deser\u00f3w – w tym m\u00f3j ulubiony czyli crema catalana.<\/div>\n
Krike sam lubi wina z regionu Rioja wi\u0119c poleca swoim go\u015bciom crianz\u0119 o wspania\u0142ym owocowym aromacie i smaku. Mo\u017cna zamawia\u0107 wino na kieliszki lub – te z wy\u017cszej jako\u015bciowo p\u00f3\u0142ki – na butelki.<\/div>\n
Zalet\u0105 Casa Krike s\u0105 tak\u017ce dania dla dzieci i mo\u017cliwo\u015b\u0107 zamawiania potraw do domu. Lokal przy Cz\u0142uchowskiej jest – moim zdaniem – najwi\u0119ksz\u0105 konkurencj\u0105 dla praskiej La Iberica, kt\u00f3ra do niedawna uchodzi\u0142a za najlepsz\u0105 hiszpa\u0144sk\u0105 kuchni\u0119 nad Wis\u0142\u0105.<\/div>\n
Casa Krike ma swoj\u0105 stron\u0119 internetow\u0105 gdzie prezentuje wszystkie zalety.<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Liczba hiszpa\u0144skich restauracji w Warszawie (i w ca\u0142ej Polsce te\u017c) jest nieproporcjonalnie ma\u0142a w stosunku do atrakcyjno\u015bci i jako\u015bci tej kuchni. Lokali w\u0142oskich jest dziesi\u0119ciokrotnie wi\u0119cej, francuskich te\u017c znacznie wi\u0119cej. Ale przecie\u017c paella jest r\u00f3wnie wspania\u0142a jak spaghetti a wina z Penedes czy Rioji absolutnie dor\u00f3wnuj\u0105 winom z Doliny Rodanu czy Toskanii. Tym ch\u0119tniej wi\u0119c […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12037"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12037"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12037\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12049,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12037\/revisions\/12049"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12037"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12037"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12037"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}