W Polsce zamo\u017cni smakosze dziel\u0105 si\u0119 na tych, kt\u00f3rzy ju\u017c byli i jedli w Nomie, i tych, kt\u00f3rzy si\u0119 tam wybieraj\u0105 i czekaj\u0105 na sw\u00f3j dzie\u0144 w gigantycznej kolejce. W Nomie trzeba bowiem rezerwowa\u0107 stolik 10 miesi\u0119cy wcze\u015bniej. I to mimo faktu, \u017ce obiad z winem kosztuje tu 800 euro od osoby. W t\u0119 cen\u0119 wchodzi co prawda tak\u017ce zwiedzanie kuchni oraz (czasem, je\u015bli go\u015b\u0107 ma szcz\u0119\u015bliwy dzie\u0144) rozmowa z Rene Redzepim, czyli tw\u00f3rc\u0105 i w\u0142a\u015bcicielem lokalu.
\n
\nTa kopenhaska restauracja, mieszcz\u0105ca si\u0119 w odrestaurowanych magazynach du\u0144skiej floty handlowej, szybko zdoby\u0142a mi\u0119dzynarodow\u0105 renom\u0119, ma a\u017c dwie gwiazdki Michelina, a tak\u017ce od trzech lat zdobywa systematycznie tytu\u0142 najlepszej restauracji \u015bwiata. Ten tytu\u0142 przyznaje w g\u0142osowaniu 800-osobowa kapitu\u0142a, sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 z szef\u00f3w kuchni, restaurator\u00f3w, ekspert\u00f3w \u017cywieniowych oraz wybitnych krytyk\u00f3w kulinarnych. Wszyscy oni decyduj\u0105 o li\u015bcie The World’s 50 Best Restaurants Academy. I to oni po raz kolejny na szczycie listy ulokowali kopenhaski lokal Redzepiego. I to mimo dramatycznego faktu, jaki mia\u0142 miejsce w ubieg\u0142ym roku: a\u017c 60 go\u015bci Nomy uleg\u0142o zatruciu pokarmowemu, kt\u00f3rego przyczyn nie wykryto.<\/p>\n
35-letni Rene Redzepi za wielkie wyzwanie uwa\u017ca odrodzenie nordyckiej sztuki kulinarnej z jej charakterystycznymi smakami. Inspiracji do przygotowywania potraw szuka wi\u0119c na Islandii, Grenlandii i w innych krajach skandynawskich. W menu jego kuchni znajduje si\u0119 m.in. w\u0119dzony szpik, w\u00f3\u0142 pi\u017cmowy, suszone ma\u0142\u017ce czy morskie wodorosty. Ostatnio bywaj\u0105 tak\u017ce dania z mr\u00f3wek \u017cyj\u0105cych w du\u0144skich lasach. Podawane s\u0105 jako deser i nosz\u0105 wdzi\u0119czn\u0105 nazw\u0119 – „Bor\u00f3wki i mr\u00f3wki”.<\/p>\n
Tytu\u0142y, gwiazdki i opinia rozpowszechniana przez ludzi z bran\u017cy gastronomicznej powoduje, \u017ce do Nomy pchaj\u0105 si\u0119 drzwiami i oknami kucharze z ca\u0142ego \u015bwiata, a Rene Redzepi przebiera w nich jak w ul\u0119ga\u0142kach i wybiera rokuj\u0105cych najwi\u0119ksze nadzieje. Po sta\u017cu w Kopenhadze kucharz z dyplomem podpisanym przez w\u0142a\u015bciciela Nomy ma niemal gwarancj\u0119 wielkiej kariery. Przyk\u0142adem mo\u017ce s\u0142u\u017cy\u0107 g\u0142o\u015bny ju\u017c w Warszawie szef kuchni Robert Trz\u00f3pek. Najpierw prowadzi\u0142 on s\u0142ynn\u0105 restauracj\u0119 „Tamka 43”, a teraz szefuje nowemu lokalowi na S\u0142u\u017cewcu \u00a0– „The Harvest”. Wprawdzie do Trz\u00f3pka jeszcze nie trzeba rezerwowa\u0107 stolika rok wcze\u015bniej, ale w tzw. sezonie bez rezerwacji nie ma sensu jecha\u0107 na S\u0142u\u017cewiec.<\/p>\n
Na koniec opowie\u015b\u0107 o tym, jak Noma zafascynowa\u0142a londy\u0144czyk\u00f3w, kt\u00f3rzy – jak wiadomo – nie s\u0105 skorzy do zachwyt\u00f3w pod adresem cudzoziemc\u00f3w. W ubieg\u0142ym roku, gdy kopenhaski lokal przechodzi\u0142 remont, Noma przenios\u0142a si\u0119 za Kana\u0142 i podejmowa\u0142a go\u015bci w londy\u0144skim lokalu zast\u0119pczym. Ceny by\u0142y jeszcze wy\u017csze ni\u017c w Danii, a go\u015bci czekaj\u0105cych w karnej kolejce jeszcze wi\u0119cej ni\u017c dawniej. Po kilku miesi\u0105cach emigracji restauracja wr\u00f3ci\u0142a do kopenhaskiego magazynu portowego i niemal natychmiast zdoby\u0142a kolejny tytu\u0142 najlepszej restauracji \u015bwiata.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W Polsce zamo\u017cni smakosze dziel\u0105 si\u0119 na tych, kt\u00f3rzy ju\u017c byli i jedli w Nomie, i tych, kt\u00f3rzy si\u0119 tam wybieraj\u0105 i czekaj\u0105 na sw\u00f3j dzie\u0144 w gigantycznej kolejce. W Nomie trzeba bowiem rezerwowa\u0107 stolik 10 miesi\u0119cy wcze\u015bniej. I to mimo faktu, \u017ce obiad z winem kosztuje tu 800 euro od osoby. W t\u0119 cen\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12296"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12296"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12296\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12298,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12296\/revisions\/12298"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12296"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12296"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12296"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}