S\u0142aw\u0105 na ca\u0142ym \u015bwiecie cieszy si\u0119 chluba toska\u0144skiej kuchni – ogromny befsztyk po florencku, czyli fiorentina. Przyrz\u0105dza si\u0119 go wy\u0142\u0105cznie z wo\u0142owej pierwszej krzy\u017cowej, z byd\u0142a rasy chianina (z doliny Chianti), przy czym ka\u017cda porcja musi wa\u017cy\u0107 nie mniej ni\u017c 450 gram\u00f3w. P\u0142at mi\u0119sa piecze si\u0119 na ruszcie bez korzeni i bez soli. Jad\u0142em ten przysmak we Florenckiej restauracji Cibreo. A o fiorentinie czyta\u0142em wiele wspania\u0142ych tekst\u00f3w.<\/p>\n
W ksi\u0105\u017cce „Vita di Nicol\u00f3 Machiavelli fiorentino”, pi\u00f3ra toska\u0144skiego autora Giuseppe Prezzoliniego, jest prawdziwy hymn na cze\u015b\u0107 wo\u0142owiny z ko\u015bci\u0105:<\/p>\n
W pierwszych latach XVI wieku kuchnia florencka, uwolniona od wiejskiego, przesadnie obfitego, \u015bredniowiecznego ob\u017cerania si\u0119, maj\u0105cego na uwadze brzuch, a nie podniebienie, stworzy\u0142a ju\u017c kilka nie\u015bmiertelnych w\u0142asnych arcydzie\u0142, kt\u00f3rych p\u00f3\u017aniej nie by\u0142a w stanie udoskonali\u0107, mog\u0142a je tylko zachowa\u0107. A wi\u0119c poka\u017c si\u0119, befsztyku z rusztu, ukrojony z m\u0142odej wo\u0142owiny z ko\u015bci\u0105. Przypominasz czerwon\u0105 marmurow\u0105 p\u0142yt\u0119 z bia\u0142ym \u017cy\u0142kowaniem. B\u0119dziesz pieczony z obu stron na mocnym ogniu w\u0119gli z zielonego d\u0119bu, a\u017c odcisn\u0105 si\u0119 na tobie \u017celaza rusztu, a potem przyprawiony kroplami oliwy, sol\u0105, pieprzem i utart\u0105 pietruszk\u0105. Wyst\u0105p bez wstydu, spogl\u0105daj bez l\u0119ku w okrwawione oblicze rostbefu po angielsku i tej maskarady, jak\u0105 jest cotoletta alla milanese. Z pewno\u015bci\u0105 nie wypadniesz \u017ale w por\u00f3wnaniu z nimi.<\/p><\/blockquote>\n
W 1953 roku pewien ekscentryk, Corrado Tedeschi, kt\u00f3ry mieszka\u0142 troch\u0119 w Chinach, a troch\u0119 w willi pod Florencj\u0105, gdzie ca\u0142ymi dniami p\u0142ywa\u0142 po stawie na tratwie zaprz\u0119\u017conej w \u0142ab\u0119dzie, a w chwilach przebywania na l\u0105dzie nosi\u0142 si\u0119 na r\u00f3\u017cowo, og\u0142osi\u0142 powstanie Partito della bistecca.\u00a0By\u0142a to w za\u0142o\u017ceniach pe\u0142noprawna partia, kt\u00f3ra za jedyny cel postawi\u0142a sobie walk\u0119 o gwarantowany befsztyk o wadze 450 gram\u00f3w na g\u0142ow\u0119 ludno\u015bci.<\/p>\n
Artyku\u0142 czwarty statutu brzmia\u0142: „Nadszed\u0142 czas, aby sko\u0144czy\u0107 z ograniczeniami. Aby befsztyk by\u0142 rzeczywi\u015bcie befsztykiem, musi wa\u017cy\u0107 przynajmniej 450 gram\u00f3w. Je\u015bli wa\u017cy kilogram, tym lepiej. Ale nie mniej ni\u017c 450 gram\u00f3w, gdy\u017c w przeciwnym razie sta\u0142by si\u0119 cotolett\u0105 i wtedy moja partia nie by\u0142aby ju\u017c Parti\u0105 Befsztyka”.<\/p>\n
Partia zdoby\u0142a 1201 g\u0142os\u00f3w w okr\u0119gu mediola\u0144skim, 347 g\u0142os\u00f3w we Florencji i kilka g\u0142os\u00f3w w Weronie. Jej za\u0142o\u017cyciele wybrali na slogan zdania: „Lepszy befsztyk dzi\u015b ni\u017c imperium jutro”, oraz: „Zapewni\u0107 emerytur\u0119 i fili\u017cank\u0119 czekolady wszystkim W\u0142ochom bez wyj\u0105tku”. Tedeschi proponowa\u0142 ograniczenie kampanii wyborczej do uroczystej loterii z obiadem i ta\u0144cami. Po doj\u015bciu do w\u0142adzy zamierza\u0142 za\u0142o\u017cy\u0107 Instytut Pa\u0144stwowych Pajac\u00f3w i zlikwidowa\u0107 wszelkie podatki. Pod egid\u0105 partii wybierano Miss Befsztyka.<\/p>\n
Ku rozpaczy smakoszy Tedeschi nie wygra\u0142 wybor\u00f3w. Mo\u017ce ze wzgl\u0119du na swoje nazwisko. No bo jak to, Niemiec mia\u0142by W\u0142ochom podawa\u0107 florenckie przysmaki?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
S\u0142aw\u0105 na ca\u0142ym \u015bwiecie cieszy si\u0119 chluba toska\u0144skiej kuchni – ogromny befsztyk po florencku, czyli fiorentina. Przyrz\u0105dza si\u0119 go wy\u0142\u0105cznie z wo\u0142owej pierwszej krzy\u017cowej, z byd\u0142a rasy chianina (z doliny Chianti), przy czym ka\u017cda porcja musi wa\u017cy\u0107 nie mniej ni\u017c 450 gram\u00f3w. P\u0142at mi\u0119sa piecze si\u0119 na ruszcie bez korzeni i bez soli. Jad\u0142em ten […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12371"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12371"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12371\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12373,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12371\/revisions\/12373"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12371"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12371"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12371"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}