Uczymy si\u0119 tylu r\u00f3\u017cnych rzeczy, \u017ce najcz\u0119\u015bciej zapominamy o nauczeniu si\u0119 u\u0142atwiania sobie codziennego \u017cycia.<\/p>\n
A w\u0142a\u015bnie wiedza na ten temat pozwoli\u0142aby szybciej , bez wysi\u0142ku i lepiej upora\u0107 si\u0119 z prozaicznymi pracami niezb\u0119dnymi do dobrego funkcjonowania domu i rodziny. M\u0142ode dziewcz\u0119ta zasad dobrego gospodarowania uczono w domu. Nawet je\u015bli gospodarstwo domowe i zarz\u0105dzanie kuchni\u0105 nie mia\u0142o by\u0107 nigdy w przysz\u0142o\u015bci przedmiotem zainteresowania m\u0142odej panny i tak dawano jej pot\u0119\u017cn\u0105 porcj\u0119 wiedzy na ten temat. Uczy\u0142y j\u0105 ciotki, babki, rezydentki – wreszcie matka.<\/p>\n
Panny przechodzi\u0142y te\u017c solidny kurs organizowania pracy w gospodarstwie czyli dbania o w\u0142a\u015bciwe funkcjonowanie machiny zwanej domem na renomowanych pensjach. O tym, jakie znaczenie przywi\u0105zywano do tej nauki \u015bwiadczy\u0107 mo\u017ce cho\u0107by fakt, \u017ce nauczycielkami bywa\u0142y s\u0142awne autorki poradnik\u00f3w kulinarnych i gospodarskich oraz b\u0119d\u0105cych do dzi\u015b w u\u017cyciu, doskona\u0142ych ksi\u0105\u017cek kucharskich.<\/p>\n
Pojawi\u0142o si\u0119 w\u00f3wczas wiele autorek, kt\u00f3re skodyfikowa\u0142y wszystkie m\u0105dro\u015bci gospodarskie. I przyzna\u0107 trzeba, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 regu\u0142 z dawnego czasu nie straci\u0142o aktualno\u015bci do dzi\u015b. To w\u00f3wczas w\u0142a\u015bnie powsta\u0142 fundament naszego wsp\u00f3\u0142czesnego gospodarowania. Lucyna \u0106wierczakiewiczowa, kt\u00f3rej najbardziej intensywna i budz\u0105ca powszechny respekt praca przypada\u0142a na po\u0142ow\u0119 XIX wieku, opr\u00f3cz tego, \u017ce wydawa\u0142a ca\u0142y szereg ksi\u0105\u017cek, wyk\u0142ada\u0142a na pensjach pa\u0144 Porazi\u0144skiej i Smolikowskiej. Ta m\u0105dra ta kobieta, kt\u00f3r\u0105 bez w\u0105tpienia nazwa\u0107 mo\u017cna pierwsz\u0105 w naszym kraju businesswoman, prowadzi\u0142a znakomicie prosperuj\u0105cy interes, jakim by\u0142o poradnictwo gospodarskie, sprzedawa\u0142a niebotyczne jak na owe czasy nak\u0142ady swych ksi\u0105\u017cek, zarabia\u0142a krocie i by\u0142a wyroczni\u0105 we wszystkich sprawach z dziedziny gospodarstwa. Dziennikarka, pisarka, nauczycielka i przy tym wszystkim znakomita pani domu twierdzi\u0142a, \u017ce „tylko kobieta prawdziwie inteligentna i wykszta\u0142cona zdolna jest rz\u0105dzi\u0107 domem z korzy\u015bci\u0105 dla rodziny”.<\/p>\n
Dzi\u015b gdy w obliczu „wej\u015bcia do Europy” zacz\u0119to si\u0119 zastanawia\u0107, co jest niezaprzeczalnym naszym wk\u0142adem w kultur\u0119 kulinarn\u0105 kontynentu, us\u0142ysze\u0107 mo\u017cna by\u0142o wiele kuriozalnych s\u0105d\u00f3w, nawet i ten, \u017ce kuchnia polska nie istnieje.<\/p>\n
Kuchnia polska na szcz\u0119\u015bcie istnieje i – podobnie jak wiele innych kuchni – stanowi po\u0142\u0105czenie tradycji rodzimej, wp\u0142yw\u00f3w obcych i lokalnych mo\u017cliwo\u015bci aprowizacyjnych .<\/p>\n
Z licznych podr\u00f3\u017cy Polacy przywozili w ci\u0105gu wiek\u00f3w przepisy, przybywaj\u0105cy do nas cudzoziemcy tak\u017ce ch\u0119tnie dzielili si\u0119 swoimi umiej\u0119tno\u015bciami .Tak to wiele potraw usadowi\u0142o si\u0119 na polskim stole, jakby by\u0142y tu zawsze i jakby wyros\u0142y jedynie z naszej tradycji. A tymczasem nie s\u0105 polskie ani makowce, ani serniki, ani go\u0142\u0105bki czy nale\u015bniki.<\/p>\n
W ramach polskiej kuchni, ka\u017cdy region mia\u0142 swoj\u0105 specyfik\u0119, zachowywan\u0105 w wielu potrawach zreszt\u0105 do dzi\u015b, utrwalon\u0105 tak\u017ce przez granice zabor\u00f3w. Wprawdzie w ka\u017cdym barze w ca\u0142ej Polsce mo\u017cemy zam\u00f3wi\u0107 ko\u0142duny, ale wiadomo, \u017ce ich kresowe pochodzenie sprawia, i\u017c najlepiej smakuj\u0105 te ze wschodnich region\u00f3w.<\/p>\n
Za\u015b modr\u0105 kapust\u0119 najcz\u0119\u015bciej zjemy w Zag\u0142\u0119biu D\u0105browskim i na \u015al\u0105sku, a najlepsze ryby usma\u017c\u0105 nam Kaszubi.<\/p>\n
Z jakim kulinarnym posagiem przychodzimy do Unii ? Czy mamy co zaproponowa\u0107 wsp\u00f3lnej skarbnicy sztuki kulinarnej?<\/p>\n
Warto pozna\u0107 potrawy, kt\u00f3re pokoleniu dziadk\u00f3w czy pradziadk\u00f3w smakowa\u0142y i kt\u00f3re mog\u0105 tworzy\u0107 kanon da\u0144 rodzimych, a mog\u0105 si\u0119 znale\u017a\u0107 na polskim stole tak\u017ce dzi\u015b.<\/p>\n
Spr\u00f3bujmy wsp\u00f3lnie u\u0142o\u017cy\u0107 podstawowe polskie menu, kt\u00f3rym zaimponowaliby\u015bmy cudzoziemcom. A fakt, \u017ce mieszkamy w r\u00f3\u017cnych regionach Polski (a nawet \u015bwiata) u\u0142atwi nam to zadanie.<\/p>\n
Zacznijmy wi\u0119c od zup. Polskie zupy s\u0105 wprost doskona\u0142e. Moje ulubione za\u015b to krupnik, barszcz ukrai\u0144ski, \u017curek i szczawiowa.<\/p>\n
Po zupie proponuj\u0119: rydze z patelni, zrazy z kasz\u0105 gryczan\u0105, kotlet huzarski, kurcz\u0119 faszerowane i oczywi\u015bcie sandacz po polsku z jajkiem.<\/p>\n
A na deser dro\u017cd\u017cowa baba, s\u0119kacz i kisiel \u017curawinowy.<\/p>\n
I to jest pocz\u0105tek. Reszta w Waszych r\u0119kach i g\u0142owach oczywi\u015bcie!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Uczymy si\u0119 tylu r\u00f3\u017cnych rzeczy, \u017ce najcz\u0119\u015bciej zapominamy o nauczeniu si\u0119 u\u0142atwiania sobie codziennego \u017cycia. A w\u0142a\u015bnie wiedza na ten temat pozwoli\u0142aby szybciej , bez wysi\u0142ku i lepiej upora\u0107 si\u0119 z prozaicznymi pracami niezb\u0119dnymi do dobrego funkcjonowania domu i rodziny. M\u0142ode dziewcz\u0119ta zasad dobrego gospodarowania uczono w domu. Nawet je\u015bli gospodarstwo domowe i zarz\u0105dzanie kuchni\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/125"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=125"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/125\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=125"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=125"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=125"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}