Lubi\u0119 bywa\u0107 zaskakiwany informacjami na tematy, kt\u00f3re s\u0105 mi bliskie i znajome. Tak sta\u0142o si\u0119 i tym razem podczas lektury najnowszego (czerwcowo-lipcowego) numeru pisma „Czas Wina”. Oto po\u015br\u00f3d arcyciekawych tekst\u00f3w o winach i winnicach argenty\u0144skich, bu\u0142garskich i alzackich znalaz\u0142em artykulik pi\u00f3ra Dawida Leszczaka o piwie, kt\u00f3rego m\u00f3g\u0142by nam pozazdro\u015bci\u0107 braciszek Dom Perignon.<\/p>\n
Piwo szampa\u0144skie jest bez dw\u00f3ch zda\u0144 piwem ekskluzywnym i relatywnie drogim. Powinno otworzy\u0107 oczy wszystkim niedowiarkom twierdz\u0105cym jeszcze, \u017ce piwo to prostacki trunek. Produkowane jest przez browar Bosteels, kt\u00f3ry w swojej ofercie ma m.in. piwo Pauwel Kwak, znane z niecodziennej szklanki. Ju\u017c sama procedura przygotowywania Biere de Champagne jest, jak na piwo, sensacyjna niczym pierwsze filmy o Bondzie. Producent okre\u015bla sw\u00f3j produkt przymiotnikiem „niebia\u0144ski”, pisz\u0105c, i\u017c stanowi on idealn\u0105 symbioz\u0119 warzenia piwa i produkcji wina musuj\u0105cego. Po tradycyjnym warzeniu przez belgijskiego piwowara piwo przechodzi dwufazow\u0105 fermentacj\u0119 przy udziale specjalnie wyselekcjonowanych szczep\u00f3w dro\u017cd\u017cy szampa\u0144skich. Nast\u0119pnie jedzie do Szampanii, w pobli\u017ce Epernay, gdzie jest butelkowane i le\u017cakuje w piwnicy 9 – 12 miesi\u0119cy w rega\u0142ach przeznaczonych na szampany. Poddawane jest procesowi remuage, a wi\u0119c powolnemu obracaniu wok\u00f3\u0142 w\u0142asnej osi, ze stopniowym kierowaniem szyjki w d\u00f3\u0142, tak aby dro\u017cd\u017ce zebra\u0142y si\u0119 u jej wylotu.<\/p>\n
Nast\u0119pnie dro\u017cd\u017cowy czop jest zamra\u017cany i wypychany za spraw\u0105 ci\u015bnienia powsta\u0142ego w butelce – ten proces chyba wszyscy pasjonaci win musuj\u0105cych z Szampanii znaj\u0105 pod nazw\u0105 degorgement. Ubytek piwa jest uzupe\u0142niany (dosage) i zostaje ono ponownie zakorkowane. Mamy wi\u0119c do czynienia z najprawdziwsz\u0105 methode champenoise, kt\u00f3r\u0105 od produkcji oryginalnego szampana r\u00f3\u017cni jednie surowiec bazowy! O ile pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 pracy jest w r\u0119kach do\u015bwiadczonego belgijskiego piwowara i francuskich winiarzy, o tyle za zapewnienie w\u0142a\u015bciwych warunk\u00f3w degustacji odpowiada ju\u017c konsument. Piwo nale\u017cy pi\u0107 niemal zmro\u017cone, w temperaturze 2 – 4\u00b0C, poniewa\u017c nawet lekko ogrzane traci cz\u0119\u015b\u0107 swoich walor\u00f3w i staje si\u0119 md\u0142e. Zaleca si\u0119 zastosowanie kube\u0142ka z lodem i sch\u0142odzenie kieliszk\u00f3w.<\/p>\n
Kiedy boski trunek ju\u017c znajdzie si\u0119 w naszym kieliszku, mo\u017cemy podziwia\u0107 jego walory wizualne. Na pierwszy rzut oka wida\u0107 pewne podobie\u0144stwo do winnego pierwowzoru. Kolor z\u0142ocisty, lekko miodowy, o nieznacznym stopniu zm\u0119tnienia. Wysycenie, jak na piwo, bardzo du\u017ce, piana drobna i szybko znikaj\u0105ca, pozostawiaj\u0105ca lekko szumi\u0105c\u0105 pow\u0142oczk\u0119, chocia\u017c kaskady uwalniaj\u0105cych si\u0119 z dna kieliszka b\u0105belk\u00f3w nieustannie m\u0105c\u0105 tafl\u0119 napoju. W zapachu bardzo z\u0142o\u017cone, zdecydowanie winne, z pocz\u0105tku obecne nuty \u015bwie\u017cych jab\u0142ek, ale stopniowo do g\u0142osu dochodz\u0105 aromaty bardziej zio\u0142owe – mi\u0119ta, tymianek, go\u017adziki, cynamon, oraz owocowe – dojrza\u0142ych cytrus\u00f3w i gruszek. Smak to czysta poezja. Jego srebrzysto\u015b\u0107 lekko szczypie w j\u0119zyk, zapowiada kwiecisty pocz\u0105tek, by zwie\u015b\u0107 konsumenta i wydoby\u0107 na wierzch ci\u0119\u017ck\u0105 s\u0142odycz winogron, owocowo\u015b\u0107 jab\u0142ek deserowych, perfekcyjnie wywa\u017cony s\u0142odko-gorzki posmak mandarynek. Korzenne, cytrusowe, z wyczuwalnymi nutami kolendry i cynamonu. Posmak zaskakuj\u0105co wytrawny, taniczny i lekko alkoholowy – to przecie\u017c niezwykle mocne piwo, o zawarto\u015bci a\u017c 11,5% alkoholu. S\u0142owem – trzeba spr\u00f3bowa\u0107, nie ma drugiego takiego piwa.<\/p>\n
Na stronie browaru mo\u017cna znale\u017a\u0107 sporo ciekawych propozycji kulinarnych – przepis na sorbet z dodatkiem piwa, ostrygi z dodatkiem awokado, estragonu, pietruszki i trybuli, chocia\u017c najciekawszy wydaje si\u0119 przepis na makrel\u0119 w sosie s\u0142odko-kwa\u015bnym z dodatkiem rozmarynu i DeuS.<\/p>\n
Nie ma chyba bardziej winnego piwa i trunku, kt\u00f3ry lepiej nadawa\u0142by si\u0119 do celebrowania wyj\u0105tkowych chwil.<\/p>\n
Ruszam wi\u0119c na poszukiwania szampa\u0144skiego piwa. Gdy je znajd\u0119, to wypij\u0119 za zdrowie przyjaci\u00f3\u0142, ale nie ujawni\u0119, gdzie kupi\u0142em, by zn\u00f3w nie dosta\u0107 po \u0142bie od sekty antyreklamowej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lubi\u0119 bywa\u0107 zaskakiwany informacjami na tematy, kt\u00f3re s\u0105 mi bliskie i znajome. Tak sta\u0142o si\u0119 i tym razem podczas lektury najnowszego (czerwcowo-lipcowego) numeru pisma „Czas Wina”. Oto po\u015br\u00f3d arcyciekawych tekst\u00f3w o winach i winnicach argenty\u0144skich, bu\u0142garskich i alzackich znalaz\u0142em artykulik pi\u00f3ra Dawida Leszczaka o piwie, kt\u00f3rego m\u00f3g\u0142by nam pozazdro\u015bci\u0107 braciszek Dom Perignon.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12638"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12638"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12638\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12640,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12638\/revisions\/12640"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12638"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12638"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12638"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}