{"id":1278,"date":"2009-10-22T08:00:10","date_gmt":"2009-10-22T06:00:10","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=1278"},"modified":"2009-10-22T08:10:04","modified_gmt":"2009-10-22T06:10:04","slug":"nie-cwierc-a-cala-pani-lucyna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2009\/10\/22\/nie-cwierc-a-cala-pani-lucyna\/","title":{"rendered":"Nie \u0107wier\u0107 a ca\u0142a Pani Lucyna"},"content":{"rendered":"

\u00a0<\/p>\n

Cho\u0107 by\u0142a to kobieta o strasznym charakterze, to niew\u0105tpliwie zas\u0142u\u017cy\u0142a si\u0119 wielce dla rozwoju i spopularyzowania polskiej kuchni. By\u0142a\u00a0 najpopularniejsz\u0105 autork\u0105 ksi\u0105\u017cek kucharskich, a wr\u0119cz instytucj\u0105 sta\u0142a si\u0119 w po\u0142owie XIX w. – Lucyna \u0106wierczakiewiczowa. Jej\u00a0 ksi\u0105\u017cka, kt\u00f3ra zdoby\u0142a od razu ogromn\u0105 popularno\u015b\u0107, „365 obiad\u00f3w za 5 z\u0142otych” ukaza\u0142a si\u0119 w Warszawie w 1860 r. Do roku 1911 ukaza\u0142o si\u0119 dwadzie\u015bcia jeden wyda\u0144 tego dzie\u0142ka. Pocz\u0105tkowo po dwa tysi\u0105ce, potem po pi\u0119\u0107 tysi\u0119cy egzemplarzy, przy czym dalsze wydania by\u0142y stale uzupe\u0142niane i rozszerzane. „Obiady” Lucyny \u0106wierczakiewiczowej przeznaczone by\u0142y dla „klasy \u015bredniej”, zawiera\u0142y propozycje na ka\u017cdy dzie\u0144 tygodnia, by\u0142y dostosowane do p\u00f3r roku i dost\u0119pno\u015bci produkt\u00f3w, dawa\u0142y specjalne przepisy na \u015bwi\u0119ta, posty, uroczysto\u015bci rodzinne. Doskona\u0142ym reklamowo chwytem by\u0142a podana cena 5 z\u0142otych za proponowany obiad sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z czterech, pi\u0119ciu potraw wystarczaj\u0105cy dla rodziny i jednej dziewki us\u0142uguj\u0105cej. Oczywi\u015bcie, wedle cen na warszawskich targowiskach, niemo\u017cliwe by\u0142o skalkulowanie obiadu za 5 z\u0142otych, czyli za 75 kopiejek. Nie przeszkadza\u0142o to wszak\u017ce nikomu, wszyscy ch\u0119tnie korzystali z ksi\u0105\u017cki nie bior\u0105c pod uwag\u0119 tej ma\u0142ej autorskiej nierzetelno\u015bci.<\/p>\n

Lucyna \u0106wierczakiewiczowa by\u0142a bowiem postaci\u0105 popularn\u0105 w Warszawie i poza ni\u0105, wsz\u0119dzie tam, gdzie czytano pisma kobiece: „Bluszcz” i „Tygodnik M\u00f3d i Powie\u015bci”. Redagowa\u0142a w nich dzia\u0142y porad gospodarskich. Pani Lucyna umia\u0142a te\u017c zabiega\u0107 o reklam\u0119, by\u0142a osob\u0105 przebojow\u0105 i w roku 1901 tak pisa\u0142a do redaktora „Kuriera Warszawskiego” : „Je\u015bli pan nie napiszesz, \u017ce obok Sienkiewicza jestem dzi\u015b najpoczytniejsz\u0105 autork\u0105, bo moje „365 obiad\u00f3w” rozesz\u0142o si\u0119 dot\u0105d w 90000 egzemplarzy, to pana zna\u0107 nie chc\u0119”.<\/p>\n

\u00a0\"\"<\/a><\/p>\n

Inn\u0105 r\u00f3wnie popularn\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105 \u0106wierczakiewiczowej by\u0142y „Jedyne praktyczne przepisy”, kt\u00f3re do dzi\u015b uwa\u017cane\u00a0s\u0105 za skarbnic\u0119 XIX-wiecznych\u00a0 receptur i porad kulinarnych. Fachowcy o ksi\u0105\u017ckach pani Lucyny wyra\u017caj\u0105 si\u0119 w superlatywach. Oto zdanie Ma\u0142gorzaty Wr\u00f3blewskiej-Blikle ze s\u0142ynnej warszawskiej rodziny cukiernik\u00f3w: „Znam ksi\u0105\u017cki pani Lucyny \u0106wierczakiewiczowej: „Jedyne praktyczne przepisy” i „365 obiad\u00f3w”. Odk\u0105d pami\u0119tam by\u0142y zawsze w domu mojej mamy, babci i mamy mojego m\u0119\u017ca. W obu domach gotowano z du\u017cym talentem. Ksi\u0105\u017cki pani Lucyny stanowi\u0105 wspania\u0142\u0105 encyklopedi\u0119 i bogat\u0105 baz\u0119 autentycznej kuchni polskiej.Pracuj\u0105c nad wizerunkiem Cafe Blikle cz\u0119sto korzysta\u0142am z tej wiedzy.”<\/p>\n

Teraz firma Blikle wzi\u0119\u0142a patronat nad kolejnymi wydaniami obu wymienionych ksi\u0105\u017cek \u0106wierczakiewiczowej. Nowy \u015awiat za\u015b\u00a0– wydawca dzie\u0142 s\u0142ynnej autorki\u00a0– do\u0142o\u017cy\u0142 wszelkich stara\u0144, by opracowa\u0107 edycj\u0119 na nowo pod wzgl\u0119dem regu\u0142 wsp\u00f3\u0142czesnej pisowni, pi\u0119knie j\u0105 zilustrowa\u0107 i zaproponowa\u0107 czytelnikom. I teraz oni musz\u0105 si\u0119 namy\u015bla\u0107 jak zmodyfikowa\u0107 przepisy (a bywa to konieczne), by zachowa\u0107 smak pierwowzoru i r\u00f3wnocze\u015bnie dostosowa\u0107 je do dzisiejszych regu\u0142 zdrowego \u017cywienia. Nie\u0142atwe to zadanie ale za to bardzo wdzi\u0119czne, zw\u0142aszcza\u00a0je\u015bli rezultat na talerzu wzbudza aplauz sto\u0142ownik\u00f3w.<\/p>\n

Polecaj\u0105c te ksi\u0105\u017cki obiecuj\u0119, \u017ce w kolejnych quizach b\u0119d\u0105 one nagrodami i\u00a0– jak s\u0105dz\u0119\u00a0– bardzo atrakcyjnymi.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u00a0 Cho\u0107 by\u0142a to kobieta o strasznym charakterze, to niew\u0105tpliwie zas\u0142u\u017cy\u0142a si\u0119 wielce dla rozwoju i spopularyzowania polskiej kuchni. By\u0142a\u00a0 najpopularniejsz\u0105 autork\u0105 ksi\u0105\u017cek kucharskich, a wr\u0119cz instytucj\u0105 sta\u0142a si\u0119 w po\u0142owie XIX w. – Lucyna \u0106wierczakiewiczowa. Jej\u00a0 ksi\u0105\u017cka, kt\u00f3ra zdoby\u0142a od razu ogromn\u0105 popularno\u015b\u0107, „365 obiad\u00f3w za 5 z\u0142otych” ukaza\u0142a si\u0119 w Warszawie w 1860 […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1278"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1278"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1278\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1278"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1278"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1278"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}