{"id":1288,"date":"2009-10-26T08:00:50","date_gmt":"2009-10-26T06:00:50","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=1288"},"modified":"2009-10-26T12:30:44","modified_gmt":"2009-10-26T10:30:44","slug":"meska-muzyka-ze-stolem-w-tle","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2009\/10\/26\/meska-muzyka-ze-stolem-w-tle\/","title":{"rendered":"M\u0119ska muzyka ze sto\u0142em w tle"},"content":{"rendered":"

„To m\u0119ska muzyka i m\u0119ski rym.
\nTroch\u0119 utyka\u00a0– nieco wina w nim.
\nNieraz lekko si\u0119 s\u0142ania,
\nBredzi i klnie
\nBez udawania, \u017ce jest innym, ni\u017c jest.”<\/p>\n

To s\u0142owa tytu\u0142owej piosenki z nowej p\u0142yty Wojciecha Waglewskiego i jego syn\u00f3w czyli Fisza i Emade.\u00a0 Trzej arty\u015bci blisko b\u0105d\u017a co b\u0105d\u017a spokrewnieni ale o r\u00f3\u017cnych temperamentach muzycznych i zainteresowaniach spotkali si\u0119 w studio nagra\u0144 i dzi\u0119ki temu powsta\u0142a bardzo fajna p\u0142yta. Oto drugi cytat:
\n„W niedziel\u0119 to nie wida\u0107 mnie za wiele.
\nSi\u0119 nie gol\u0119\u00a0– chromol\u0119.
\nNie wida\u0107 w og\u00f3le.
\nDo \u015brodka si\u0119 tul\u0119,
\nDo siebie si\u0119 tul\u0119,
\nDo wewn\u0105trz si\u0119 tul\u0119.
\nNie wida\u0107 mnie wcale.
\nNa zewn\u0105trz si\u0119 nie pal\u0119,
\nDo \u015bwiata si\u0119 nie pal\u0119,
\nNie pal\u0119 si\u0119 wcale… chromol\u0119.”<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Dwaj ary\u015bci i dziennikarz „Polityki”<\/em><\/p>\n

Piosenki Waglewskich robi\u0105 wra\u017cenie gdy te s\u0142owa s\u0142ycha\u0107 we w\u0142a\u015bciwym rytmie i z odpowiedni\u0105 muzyk\u0105. Ale sk\u0105d moje zainteresowanie t\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105? Pewnym wyt\u0142umaczeniem jest to, \u017ce Wojciech Waglewski by\u0142 przed laty wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 s\u0142ynnego zespo\u0142u Ossjan graj\u0105cego muzyk\u0119 z pogranicza jazzu i rocka. Nie opuszcza\u0142em \u017cadnego koncertu. Ta muzyka fascynowa\u0142a mnie.<\/p>\n

Ale to tylko jedna z odpowiedzi. Waglewskiego i Fisza spotka\u0142em oko w oko na kolejnym popo\u0142udniu z cyklu „Kultura WARTA poznania”. W restauracji Porto Praga wywiad na \u017cywo z artystami prowadzi\u0142 socjolog i krytyk muzyczny „Polityki” dr Miros\u0142aw P\u0119czak. Rozmowa by\u0142\u0105 ciekawa i pe\u0142na dowcipu. A arty\u015bci m\u00f3wili zar\u00f3wno o swojej tw\u00f3rczo\u015bci jak i o problemach\u00a0 kultury w naszym komercjalizuj\u0105cym si\u0119 spo\u0142ecze\u0144stwie. I aby nie by\u0142o niedom\u00f3wie\u0144: team Waglewskich za wolnym rynkiem.<\/p>\n

Najbardziej mnie uj\u0119\u0142y jednak s\u0142owa g\u0142owy rodziny czyli Wojciecha, kt\u00f3re s\u0105 te\u017c wydrukowane na p\u0142ycie i dotycz\u0105 spraw wychowywania i edukacji syn\u00f3w: „My z \u017con\u0105 jeste\u015bmy wci\u0105\u017c w sobie zakochani i to jest chyba najlepsza edukacja\u00a0– emocjonalna.” A dalej opowie\u015b\u0107 o licznych muzeach i innych miejscach w \u015bwiecie, kt\u00f3re razem z synami odwiedzali. Maj\u0105 tak\u017ce podobne gusta kulinarne. Liczy si\u0119 przedewszytkim kuchnia w\u0142oska.<\/p>\n

A, w\u0142a\u015bnie, kulinaria. W drugiej cz\u0119\u015bci spotkania, gdy zako\u0144czono rozmow\u0119 z muzykami, w kt\u00f3rej \u017cywo uczestniczy\u0142a tak\u017ce sala, zabra\u0142em g\u0142os i opowiedzia\u0142em o portugalskiej muzyce\u00a0 – o fado. Jak wiadomo za\u015b koncerty fado odbywaj\u0105 si\u0119 najcz\u0119\u015bciej w restauracjach.<\/p>\n

Kolejnym\u00a0bohaterem mojej gaw\u0119dy by\u0142 Gioacchino Rossini. Jak wiadomo bowiem tw\u00f3rca „Cyrulika sewilskiego” po ostrej krytyce z jak\u0105 spotka\u0142 si\u0119 „Wilhelm Tell” przesta\u0142 pisa\u0107 opery. Poczu\u0142 si\u0119 skrzywdzony przez krytyk\u00f3w i publiczno\u015b\u0107. I przez kolejne dwadzie\u015bcia lat komponowa\u0142… przepisy kulinarne. Dzi\u0119ki temu mo\u017cemy po wyj\u015bciu z opery i wys\u0142uchani dzie\u0142a Rossiniego\u00a0 p\u00f3j\u015b\u0107 na kolacj\u0119 by zje\u015b\u0107 turnedo nazwane imieniem tw\u00f3rcy.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Fot. Tadeusz P\u00f3\u017aniak<\/p>\n

My wprawdzie nie zjedli\u015bmy pol\u0119dwicy z truflami lecz menu by\u0142o r\u00f3wnie imponuj\u0105ce. Na przek\u0105sk\u0119 tu\u0144czyk marynowany w soli morskiej obtoczony w bia\u0142ym i czarnym sezamie, z sosem limonowo-miodowym z dodatkiem kardamonu i cynamonu; szynka serano\u00a0 z grillowanym melonem i chili; zapiekane figi z serem tomino, migda\u0142ami i rabarbarem; krewetki z rozmarynem w sosie czosnkowym. Nie b\u0119d\u0119 si\u0119 nad nimi roztkliwia\u0142 by nie dra\u017cni\u0107 czytelnik\u00f3w.<\/p>\n

Zupa z krewetek i kalmar\u00f3w sp\u0142uka\u0142a nadmiar ostro\u015bci z podniebienia i przygotowa\u0142a nas na wch\u0142oni\u0119cie \u0142opatki jagni\u0119cej z rozmarynem, czosnkiem i pieczonym ziemniakiem oraz czerwon\u0105 kapust\u0105. Pycha!
\nNa deser truskawki z serem ricotta i ciasteczkiem migda\u0142owym skropione porto.<\/p>\n

Win nie pr\u00f3bowa\u0142em (a szkoda, bo by\u0142y z Penedes), bo zn\u00f3w pojecha\u0142em autem. Na kolejne spotkanie p\u00f3jd\u0119 pieszo.<\/p>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„To m\u0119ska muzyka i m\u0119ski rym. Troch\u0119 utyka\u00a0– nieco wina w nim. Nieraz lekko si\u0119 s\u0142ania, Bredzi i klnie Bez udawania, \u017ce jest innym, ni\u017c jest.” To s\u0142owa tytu\u0142owej piosenki z nowej p\u0142yty Wojciecha Waglewskiego i jego syn\u00f3w czyli Fisza i Emade.\u00a0 Trzej arty\u015bci blisko b\u0105d\u017a co b\u0105d\u017a spokrewnieni ale o r\u00f3\u017cnych temperamentach muzycznych i […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1288"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1288"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1288\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1288"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1288"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1288"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}