Zacznijmy od sto\u0142u, bo tego wymaga blog. St\u00f3\u0142 by\u0142 El\u017cbiety Dzikowskiej, z kt\u00f3r\u0105 sp\u0119dzili\u015bmy przed paroma laty kilkana\u015bcie dni za ko\u0142em polarnym w Norwegii. I tak si\u0119 narodzi\u0142 Klub Norweski, czyli obyczaj ucztowania w gronie kilku os\u00f3b wspominaj\u0105cych t\u0119 podr\u00f3\u017c i podejmuj\u0105cych (na zmian\u0119) klubowicz\u00f3w coraz to nowymi wymy\u015blnymi daniami.
\n
\nTym razem g\u0142\u00f3wnym daniem by\u0142y przepi\u00f3rki faszerowane orzechami. Nie musz\u0119 dodawa\u0107, ze wspania\u0142e!<\/p>\n
Na koniec wieczoru El\u017cbieta obdarowa\u0142a nas swoimi dwoma ostatnio wydanymi dzie\u0142ami. „Bi\u017cuteria \u015bwiata” to wspania\u0142y album prezentuj\u0105cy zabytkow\u0105 i wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie robion\u0105 bi\u017cuteri\u0119 przez tw\u00f3rc\u00f3w ze wszystkich kontynent\u00f3w i z wielu r\u00f3\u017cnych krain. Autorka nie tylko zgromadzi\u0142a te cuda (cz\u0119sto przychodzi na spotkania z niebywale egzotycznymi ozdobami), ale te\u017c te, kt\u00f3rych nie mog\u0142a kupi\u0107 i wywie\u017a\u0107, dok\u0142adnie obfotografowa\u0142a, a \u017ce jest mistrzyni\u0105 obiektywu, to dzie\u0142o ogl\u0105da si\u0119 z zapartym tchem. Sporo w tym zas\u0142ug wydawcy, czyli oficyny Bernardinum.<\/p>\n
Druga ksi\u0105\u017cka (te\u017c wydana przez Bernardinum) to „Polska znana i mniej znana”, w kt\u00f3rej El\u017cbieta Dzikowska oprowadza nas po r\u00f3\u017cnych zak\u0105tkach kraju, pokazuj\u0105c jego nieznane uroki lub tak fotografuj\u0105c wszystkim – wydawa\u0142oby si\u0119 – znane obiekty, \u017ce czytelnik chce natychmiast wybra\u0107 si\u0119 w podr\u00f3\u017c, by sprawdzi\u0107, czy to na pewno w naszej ojczy\u017anie s\u0105 te cudowne zabytki.<\/p>\n
Przewodnik El\u017cbiety winien by\u0107 – moim zdaniem – niezb\u0119dnym wyposa\u017ceniem tych, kt\u00f3rzy chc\u0105 dobrze pozna\u0107 nasz kraj. Tu zdj\u0119cia uzupe\u0142nione s\u0105 reporterskimi zapiskami pe\u0142nymi nieznanych historii i wspania\u0142ych anegdot. Przytocz\u0119 tylko jedn\u0105 z nich, t\u0119 z pierwszych podr\u00f3\u017cy autorki, kt\u00f3ra rozpocz\u0119\u0142a sw\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119 od Torunia (w tym mie\u015bcie urodzi\u0142 si\u0119 jej m\u0105\u017c, Tony Halik, i El\u017cbieta ufundowa\u0142a Muzeum Podr\u00f3\u017cnik\u00f3w, przekazuj\u0105c mu swoje przebogate zbiory ze wszystkich w\u0119dr\u00f3wek po \u015bwiecie).<\/p>\n
Toru\u0144 w dawnej Polsce mia\u0142 przedni\u0105 renom\u0119. Znane by\u0142o w niej porzekad\u0142o o tym, co najlepsze w kraju: „gda\u0144ska w\u00f3deczka, krakowska dzieweczka, warszawski trzewiczek, toru\u0144ski pierniczek”. Wi\u0119c bez piernik\u00f3w o Toruniu opowiada\u0107 nie spos\u00f3b, skoro – gdy rodzi\u0142a si\u0119 c\u00f3rka – rodzice od razu zagniatali ciasto, z kt\u00f3rego mia\u0142y powsta\u0107 pierniki na jej \u015blub. Toru\u0144skie pierniki by\u0142y te\u017c znakomitym prezentem, nawet dla g\u0142\u00f3w koronowanych.<\/p>\n
Ich rodow\u00f3d wyja\u015bnia legenda. Oto w czasach zarazy siostra Katarzyna nie mia\u0142a czym nakarmi\u0107 swych towarzyszek ani podopiecznych. Gdy za\u0142amywa\u0142a r\u0119ce z rozpaczy, ulitowa\u0142 si\u0119 nad ni\u0105 mysi kr\u00f3l Kocistrach, kt\u00f3rego niegdy\u015b uratowa\u0142a przed pazurami ogromnego kota.<\/p>\n
Z wdzi\u0119czno\u015bci zaprowadzi\u0142 j\u0105 do klasztornych piwnic, gdzie le\u017cakowa\u0142y od p\u00f3\u0142 wieku dzie\u017ce z ciastem, z kt\u00f3rego siostra upiek\u0142a przepyszne pierniki i uratowa\u0142a mieszka\u0144c\u00f3w Torunia od \u015bmierci g\u0142odowej. Na jej cze\u015b\u0107 nazwano je katarzynkami.<\/p><\/blockquote>\n
Reszt\u0119 ci, kt\u00f3rzy s\u0105 ciekawi, b\u0119d\u0105 musieli przeczyta\u0107 sami, by dowiedzie\u0107 si\u0119, gdzie le\u017cy Biecz, a gdzie Giecz lub jak Gliwice sta\u0142y si\u0119 miastem wampir\u00f3w, albo dlaczego Henryk Sienkiewicz nie przyj\u0105\u0142 bogatego spadku po Alfredzie von Olszewskim.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zacznijmy od sto\u0142u, bo tego wymaga blog. St\u00f3\u0142 by\u0142 El\u017cbiety Dzikowskiej, z kt\u00f3r\u0105 sp\u0119dzili\u015bmy przed paroma laty kilkana\u015bcie dni za ko\u0142em polarnym w Norwegii. I tak si\u0119 narodzi\u0142 Klub Norweski, czyli obyczaj ucztowania w gronie kilku os\u00f3b wspominaj\u0105cych t\u0119 podr\u00f3\u017c i podejmuj\u0105cych (na zmian\u0119) klubowicz\u00f3w coraz to nowymi wymy\u015blnymi daniami.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12913"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12913"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12913\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12915,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12913\/revisions\/12915"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12913"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12913"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12913"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}