O tej ksi\u0105\u017cce ju\u017c wspomina\u0142em i zach\u0119ca\u0142em do jej lektury. Lada dzie\u0144 uka\u017ce si\u0119 ona na rynku. Mam na my\u015bli dzie\u0142o \u0141ukasza Modelskiego (przy okazji polecam jego audycj\u0119 kulinarn\u0105 „Droga przez m\u0105k\u0119” nadawan\u0105 w radiowej Dw\u00f3jce, kt\u00f3r\u0105 uwa\u017cam za najciekawsz\u0105 spo\u015br\u00f3d wszystkich radiowych kulinarnych spektakli) pt. „Pi\u0105ty smak”. <\/p>\n
Ten cykl rozm\u00f3w o smaku i kulturze jest wprost fascynuj\u0105cy. Dzi\u015b chcia\u0142bym przytoczy\u0107 kr\u00f3tki fragment rozmowy z Michelem Escoffierem – prawnukiem chyba najs\u0142ynniejszego francuskiego kucharza Augusta Escoffiera. Wybra\u0142em t\u0119 anegdot\u0119 zw\u0142aszcza dla tych, kt\u00f3rzy z tak\u0105 pogard\u0105 wyra\u017caj\u0105 si\u0119 o kostkach bulionowych czasem tu przeze mnie polecanych w r\u00f3\u017cnych przepisach. A TA kostka wcale nie jest taka z\u0142a!
\n<\/p>\n
Maggi by\u0142 Szwajcarem, zna\u0142 Ritza i tak trafi\u0142 do Escoffiera. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, zabawnie si\u0119 dobrali: Juliusz Maggi, Cesar Ritz i August Escoffier. Juliusz, Cezar, August – cesarska tr\u00f3jca. Przez wiele lat Escoffier bra\u0142 udzia\u0142 w badaniach prowadzonych dla Juliusza Maggi. I kostka, kt\u00f3r\u0105 Maggi stworzy\u0142, by\u0142a czym\u015b, pod czym Escoffier si\u0119 podpisa\u0142. Bada\u0142 liofilizowany ros\u00f3\u0142, ulepsza\u0142 sk\u0142ad, intensywno\u015b\u0107 sk\u0142adnik\u00f3w. Zachowa\u0142y si\u0119 dokumenty, w kt\u00f3rych Escoffier poleca t\u0119 kostk\u0119 i r\u0119czy za jej jako\u015b\u0107. A potem zrobi\u0142 to, co dzi\u015b robi bardzo wielu kucharzy wi\u0105\u017c\u0105cych si\u0119 z danym produktem – da\u0142 swoj\u0105 twarz reklamom kostek Maggi. Cho\u0107 nie s\u0105dz\u0119, \u017ceby od pocz\u0105tku mia\u0142 taki zamiar – reklamowa\u0142 kostki, bo sam prowadzi\u0142 nad nimi badania, by\u0142 przekonany co do ich jako\u015bci i dumny z nowatorskiego pomys\u0142u. Podobnie w przypadku s\u0142ynnego w\u00f3wczas\u00a0sosu Robert. Na butelce widnia\u0142a twarz Escoffiera. I on za ten sos r\u0119czy\u0142. Robert to by\u0142a linia sos\u00f3w, w kt\u00f3rej znajdowa\u0142 si\u0119 ketchup, cumberland, sos tatarski, chutney – wszystko, co Anglicy tak lubi\u0105. Sosy te by\u0142y przeznaczone przede wszystkim dla restauracji, dla kucharzy. Zreszt\u0105 maggi podobnie. I jeszcze jedno, gotowe produkty kuchenne – to temat, kt\u00f3ry zawsze go interesowa\u0142. Fascynuj\u0105ca jest lektura jego list\u00f3w z czas\u00f3w wojny francusko-pruskiej. To, jak zaczyna si\u0119 zastanawia\u0107 nad konserwowaniem \u017cywno\u015bci albo nad przygotowywaniem da\u0144 gotowych, takich, kt\u00f3re trzeba tylko podgrza\u0107. Wynika\u0142o to z faktu, \u017ce kawalerzy\u015bci mi\u0119dzy atakami mieli na przyk\u0142ad czterdzie\u015bci minut przerwy. Trzeba by\u0142o ich szybko nakarmi\u0107 przed kolejn\u0105 szar\u017c\u0105. Wtedy pradziadek wpad\u0142 na pomys\u0142 potraw na wp\u00f3\u0142 gotowych, tak popularnych dzi\u015b, kt\u00f3re wystarcza\u0142o tylko podgrza\u0107.<\/p><\/blockquote>\n
Nie ma wi\u0119c powodu, by wstydzi\u0107 si\u0119 kostki z takim rodowodem.<\/p>\n
PS<\/strong><\/p>\n
\u017byczymy \u017babie szybkiej rekonwalescencji!<\/p>\n
Danu\u015bce – roz\u015bwietlonej s\u0142o\u0144cem jesieni i odkrycia nowych smak\u00f3w. Zw\u0142aszcza po powrocie W\u0119dkarza z kolejnych wypraw.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
O tej ksi\u0105\u017cce ju\u017c wspomina\u0142em i zach\u0119ca\u0142em do jej lektury. Lada dzie\u0144 uka\u017ce si\u0119 ona na rynku. Mam na my\u015bli dzie\u0142o \u0141ukasza Modelskiego (przy okazji polecam jego audycj\u0119 kulinarn\u0105 „Droga przez m\u0105k\u0119” nadawan\u0105 w radiowej Dw\u00f3jce, kt\u00f3r\u0105 uwa\u017cam za najciekawsz\u0105 spo\u015br\u00f3d wszystkich radiowych kulinarnych spektakli) pt. „Pi\u0105ty smak”. Ten cykl rozm\u00f3w o smaku i kulturze […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13268"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13268"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13268\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13281,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13268\/revisions\/13281"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13268"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13268"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13268"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}