W tym roku ju\u017c pewnie nigdzie nie wyjad\u0119. O \u017cadnych wakacjach nie ma mowy. Tym ch\u0119tniej wi\u0119c wspominam minione w\u0119dr\u00f3wki, a zw\u0142aszcza nowe smaki, kt\u00f3re podczas nich odkrywa\u0142em. Kilka tu przytocz\u0119.
\n
\nNa pocz\u0105tek Sardynia. Min\u0119\u0142y lata, a moje kubeczki smakowe nadal pami\u0119taj\u0105 aromat i chrupko\u015b\u0107 tamtejszego chlebka zwanego carta da musica (czyli papier nutowy – to ze wzgl\u0119du na jego cienko\u015b\u0107). Ten przepis wymaga pod koniec realizacji niema\u0142ej zr\u0119czno\u015bci i zegarmistrzowskiej precyzji, ale warto si\u0119 pom\u0119czy\u0107. Oto on.<\/p>\n
Carta da musica<\/strong> 1. Zagnie\u015b\u0107 ciasto z m\u0105ki pszennej drobnej kaszki z pszenicy twardej i dodawanej ma\u0142ymi dawkami letniej osolonej wody. Ciasto wyrobi\u0107 bardzo dok\u0142adnie r\u0119kami, by mia\u0142o g\u0142adk\u0105, elastyczn\u0105 konsystencj\u0119. Teraz podr\u00f3\u017c nieco bli\u017csza i bez konieczno\u015bci ko\u0142ysania si\u0119 (bardzo nieprzyjemnego) na promie. W dodatku w tych okolicach Polacy s\u0105 znani od stuleci. Tu te\u017c mog\u0105 zje\u015b\u0107 co\u015b, co im przypomina rodzim\u0105 kuchni\u0119 znad Wis\u0142y. Na polach Wagram, w regionie Wachau, nie s\u0142ycha\u0107 ju\u017c szcz\u0119ku or\u0119\u017ca. Na dawnym pobojowisku, na wszystkich stokach \u0142agodnych wzg\u00f3rz ro\u015bnie winoro\u015bl. <\/p>\n Tutejsze wina – zw\u0142aszcza bia\u0142e – s\u0142yn\u0105 nie tylko w Austrii. Do Krems, Strass i Langenlois przyje\u017cd\u017caj\u0105 amatorzy tego wspania\u0142ego trunku z odleg\u0142ych okolic. Aromatyczn\u0105 produkcj\u0119 z winnicy Petera Dolle mo\u017cna smakowa\u0107 w najlepszych lokalach Warszawy. Znacznie lepiej jednak jego Saint Laurent czy Gruner Veltliner smakuj\u0105 na podw\u00f3rku weinstube, czyli w wiejskiej winiarni. <\/p>\n Mo\u017cna wtedy zajrze\u0107 i do piwnic, gdzie gospodarz przechowuje swoje wyroby. S\u0105 tu wina z ostatnich lat, ale tak\u017ce – cho\u0107 w niewielkich ilo\u015bciach – i te starsze, kilkudziesi\u0119cioletnie. Rodzina Dolle bowiem ma swoj\u0105 winnic\u0119, bagatelka, od 1660 roku. Najstarsze butelki nie maj\u0105 jednak wi\u0119cej ni\u017c p\u00f3\u0142 wieku i nie s\u0105 dost\u0119pne dla kieszeni przeci\u0119tnego \u015bmiertelnika. Ale i tak to, co mo\u017cna tu wypi\u0107, zje\u015b\u0107, godne jest 800-kilometrowej podr\u00f3\u017cy. Doda\u0107 za\u015b trzeba, \u017ce w Strass am Strasertale, wiosce winiarzy, hoteli jest sporo, winiarni jeszcze wi\u0119cej. I w ka\u017cdej mo\u017cna dosta\u0107:<\/p>\n Blutwurststrudel<\/strong> Zupy nie s\u0105 mocn\u0105 stron\u0105 w\u0142oskiej kuchni. Ale jest jedna, kt\u00f3ra mnie zachwyca. I to zar\u00f3wno smakiem, jak i zwi\u0105zan\u0105 z jej powstaniem anegdot\u0105. Ot\u00f3\u017c po jednej z licznych bitew toczonych pod Padw\u0105 zm\u0119czony ksi\u0105\u017c\u0119, kt\u00f3ry wyci\u0105\u0142 swych wrog\u00f3w z po\u0142udnia, wpad\u0142 na podw\u00f3rko ch\u0142opskiego gospodarstwa i za\u017c\u0105da\u0142 posi\u0142ku. Gospodyni za\u015b mia\u0142a w spi\u017carni wymiecionej wcze\u015bniej do czysta przez wojak\u00f3w obu stron, tylko jedno jajko i kawa\u0142 lekko czerstwego chleba. Na najwy\u017cszej p\u00f3\u0142ce za\u015b ocala\u0142 gliniany garnek z galaretowatym bulionem sprzed jakiego\u015b czasu. Poda\u0142a wi\u0119c ksi\u0105\u017c\u0105tku zup\u0119, kt\u00f3ra go\u015bcia zachwyci\u0142a. Tak jak i mnie.<\/p>\n Zupa pavese<\/strong> 1. Czosnek obra\u0107 i rozetrze\u0107 z jedn\u0105 \u0142y\u017ceczk\u0105 soli. Szczypiorek i oregano op\u0142uka\u0107 i posieka\u0107. Z chleba odkroi\u0107 sk\u00f3rk\u0119. Warto podr\u00f3\u017cowa\u0107, by mie\u0107 tak smaczne wspomnienia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W tym roku ju\u017c pewnie nigdzie nie wyjad\u0119. O \u017cadnych wakacjach nie ma mowy. Tym ch\u0119tniej wi\u0119c wspominam minione w\u0119dr\u00f3wki, a zw\u0142aszcza nowe smaki, kt\u00f3re podczas nich odkrywa\u0142em. Kilka tu przytocz\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13273"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13273"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13273\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13287,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13273\/revisions\/13287"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13273"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13273"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13273"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n25 dag m\u0105ki pszennej, 25 dag semoliny (drobnej kaszki z pszenicy duro), woda, s\u00f3l, 2 dag dro\u017cd\u017cy<\/em><\/p>\n
\n2. Doda\u0107 dro\u017cd\u017ce i wyrabia\u0107 dalej, a\u017c ca\u0142kowicie wymieszaj\u0105 si\u0119 z ciastem. Przykry\u0107 \u015bciereczk\u0105 i odstawi\u0107 w ciep\u0142e miejsce do wyro\u015bni\u0119cia.
\n3. Po godzinie jeszcze raz zagnie\u015b\u0107 i rozwa\u0142kowa\u0107 na cienki placek.
\n4. Piec w piekarniku w temperaturze 240 st. C, a\u017c placek wyro\u015bnie.
\n5. Wyj\u0105\u0107, szybko przekroi\u0107 poziomo na dwa placki i oba jeszcze raz podpiec w piekarniku.<\/p>\n
\nCebula, \u0142y\u017cka mas\u0142a, \u015bmietana, kaszanka, majeranek, pieprz, chrzan<\/em>
\n1. Pokroi\u0107 drobno cebul\u0119 i podsma\u017cy\u0107 na z\u0142oto na patelni z \u0142y\u017ck\u0105 mas\u0142a. Wrzuci\u0107 zawarto\u015b\u0107 kaszanki (bez os\u0142onki), pola\u0107 \u015bmietan\u0105, dosypa\u0107 majeranku i pieprzu do smaku. Poddusi\u0107 par\u0119 minut.
\n2. U\u0142o\u017cy\u0107 farsz na ciasto strudlowe (mo\u017cna je kupi\u0107 w ka\u017cdym magazynie spo\u017cywczym w Austrii i przechowywa\u0107 par\u0119 miesi\u0119cy w lod\u00f3wce), zwin\u0105\u0107 w rulon i w\u0142o\u017cy\u0107 do piekarnika nagrzanego do 140 stopni. Piec p\u00f3\u0142 godziny, a\u017c ciasto si\u0119 zarumieni.
\n3. Wierzch posypa\u0107 wi\u00f3rkami \u015bwie\u017co startego chrzanu.<\/p>\n
\n3\/4 l bulionu mi\u0119snego, 4 \u017c\u00f3\u0142tka, 5 dag parmezanu, 4 z\u0105bki czosnku, p\u00f3\u0142 p\u0119czka szczypiorku, oregano, 4 kromki pszennego chleba, oliwa z oliwek, s\u00f3l<\/em><\/p>\n
\n2. Rozgrza\u0107 bulion.
\n3. Na silnie rozgrzanej oliwie zasma\u017cy\u0107 roztarty czosnek. Na tej samej patelni, po usuni\u0119ciu czosnku, podsma\u017cy\u0107 chleb z obu stron.
\n4. Gdy grzanki b\u0119d\u0105 z\u0142otobr\u0105zowe u\u0142o\u017cy\u0107 je na g\u0142\u0119bokich talerzach. Na \u015brodku ka\u017cdej grzanki po\u0142o\u017cy\u0107 surowe \u017c\u00f3\u0142tko. Wla\u0107 gor\u0105cy bulion, tak by wierzch grzanek wystawa\u0142.
\n5. Posypa\u0107 tartym parmezanem, oregano i szczypiorkiem. Podawa\u0107.<\/p>\n