Dawno ju\u017c nie rozmawiali\u015bmy o w\u0119gierskich smako\u0142ykach. A przecie\u017c i ja, i wielu z Was jeste\u015bmy mi\u0142o\u015bnikami madziarskiej kuchni. Ma na naszym blogu tak\u017ce mn\u00f3stwo sympatyk\u00f3w Tadeusz Olsza\u0144ski, s\u0142ynny autor „Nobla dla papryki”. Dzisiejszy odcinek i pogaw\u0119dki b\u0119d\u0105 w\u0142a\u015bnie ostrej, pachn\u0105cej puszt\u0105 i kocio\u0142kiem kuchni W\u0119gier.<\/p>\n
Na \u015bwiecie o duszonym mi\u0119sie pokrojonym w kost\u00adk\u0119 m\u00f3wi si\u0119 po prostu „gulasz”, na W\u0119grzech skru\u00adpulatnie rozr\u00f3\u017cnia si\u0119 gulyas, pork\u00f3lt, tokany <\/em>i pa\u00ad<\/em>prikas. Gulyasem <\/em>nazywano pierwotnie pasterza owiec, a gulyashus <\/em>to nazwa potrawy mi\u0119snej, kt\u00f3\u00adr\u0105 owczarze zabierali ze sob\u0105 na wypas. Pokrojon\u0105 w du\u017c\u0105 kostk\u0119 wo\u0142owin\u0119, baranin\u0119 albo wieprzowi\u00adn\u0119 gotowali w ci\u0119\u017ckim \u017celaznym kocio\u0142ku o nazwie bogracs, <\/em>a\u017c ca\u0142y p\u0142yn wyparowa\u0142. Mi\u0119so suszyli na s\u0142o\u0144cu i przechowywali w torbie z owczego \u017co\u0142\u0105d\u00adka. Gdy chcia\u0142o si\u0119 im je\u015b\u0107, wyci\u0105gali z niej kawa\u0142ek suszonego mi\u0119sa, wk\u0142adali do kocio\u0142ka, zalewali wod\u0105 i odgrzewali. Gdy wody by\u0142o wi\u0119cej, powsta\u00adwa\u0142a gulyas leves, <\/em>zupa gulaszowa. Pork\u00f3lt <\/em>w dos\u0142ownym przek\u0142adzie znaczy „obsma\u00ad\u017cony”. Od gulyasu <\/em>r\u00f3\u017cni si\u0119 konsystencj\u0105: ciemno\u00adczerwony sos jest zawiesisty. Ta potrawa najbar\u00addziej przypomina to, co w \u015bwiecie zachodnim nazywa si\u0119 powszechnie gulaszem. Tokany <\/em>jest spokrewniony z p\u00f3rkoltem, <\/em>ale jako przyprawy u\u017cywa si\u0119 opr\u00f3cz papryki tak\u017ce czarne\u00adgo pieprzu i majeranku. Potrawa ta sk\u0142ada si\u0119 z kilku rodzaj\u00f3w mi\u0119sa, uduszonego niekiedy z ja\u00adrzynami albo grzybami.<\/p><\/blockquote>\n
Paprikas <\/em>to nazwa potrawy z drobno pokrojonego mi\u0119sa, po uduszeniu zaprawionego s\u0142odk\u0105 albo kwa\u015bn\u0105 \u015bmietan\u0105. Tradycyjnie paprikas <\/em>przyrz\u0105dza si\u0119 tylko z jasnego mi\u0119sa – z ryby, drobiu, ciel\u0119ciny.<\/p>\n
Porkolt z karpia<\/strong>
\n1,8 kg<\/em> karpia, 10 dag smalcu,2 cebule, 3 str\u0105ki papryki, \u0142y\u017ceczka papryki w proszku, pomidory<\/em><\/p>\n1. Ryb\u0119 oskroba\u0107, wypatroszy\u0107, umy\u0107 i podzieli\u0107 na filety.
\n2. Zrumieni\u0107 cebul\u0119 na smalcu, dosypa\u0107 papryk\u0119 (po uprzednim podstudzeniu t\u0142uszczu na patelni), dola\u0107 troch\u0119 wody i w\u0142o\u017cy\u0107 poci\u0119t\u0105 w paski papryk\u0119 oraz pokrojone w \u0107wiartki i pozbawione sk\u00f3rki pomidory. Zagotowa\u0107.
\n3. Filety u\u0142o\u017cy\u0107 w \u017caroodpornym naczyniu, zala\u0107 przygotowanym sosem i wstawi\u0107 do rozgrzanego piekarnika. Piec 15-20 minut, a\u017c odparuje woda. Podawa\u0107 z ziemniakami.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Dawno ju\u017c nie rozmawiali\u015bmy o w\u0119gierskich smako\u0142ykach. A przecie\u017c i ja, i wielu z Was jeste\u015bmy mi\u0142o\u015bnikami madziarskiej kuchni. Ma na naszym blogu tak\u017ce mn\u00f3stwo sympatyk\u00f3w Tadeusz Olsza\u0144ski, s\u0142ynny autor „Nobla dla papryki”. Dzisiejszy odcinek i pogaw\u0119dki b\u0119d\u0105 w\u0142a\u015bnie ostrej, pachn\u0105cej puszt\u0105 i kocio\u0142kiem kuchni W\u0119gier.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13391"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13391"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13391\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13455,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13391\/revisions\/13455"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13391"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13391"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13391"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}