![\"Nawet](\"\/wp-content\/uploads\/2014\/12\/Piskl\u0119-\u017c\u00f3\u0142todzi\u00f3b-P6300051.jpg\")
<\/a>Nawet nie wiem, co to za piskl\u0119. Pr\u00f3by utrzymania go przy \u017cyciu nie powiod\u0142y si\u0119.<\/p><\/div>
Tylko prosz\u0119 si\u0119 nie denerwowa\u0107. Polowanie by\u0142o bezkrwawe, bo nie jestem my\u015bliwym. Nie \u015bciga\u0142em te\u017c z narz\u0119dziem zbrodni znanego dziennikarza radia TOK FM Cezarego \u0141asiczki. Z tym ostatnim \u0142\u0105czy mnie bowiem ni\u0107 sympatii od czas\u00f3w, gdy red. \u0141asiczka prowadzi\u0142 ze mn\u0105 d\u0142ugie rozmowy kulinarne.
\n
\nDzisiejszy tytu\u0142 zosta\u0142 wywo\u0142any przez Adama Wajraka, kt\u00f3ry zamie\u015bci\u0142 w „Gazecie Wyborczej” przepi\u0119kne zdj\u0119cia zwierz\u0105t i ptak\u00f3w, „upolowanych” obiektywem swego aparatu. Najbardziej podoba\u0142y mi si\u0119 dwa: cudowna niebieskawa s\u00f3wka siedz\u0105ca na czubku ga\u0142\u0105zki \u015bwierka i \u0142asiczka, kt\u00f3ra na zim\u0119 zmieni\u0142a kolor futerka i ca\u0142kiem bia\u0142a na tle bez\u015bnie\u017cnego lasu jest widoczna nie tylko dla fotograf\u00f3w, ale i dla swych wrog\u00f3w, czyli lis\u00f3w czy jastrz\u0119bi.<\/p>\n
Postanowi\u0142em wi\u0119c, \u017ce podczas ostatniej tegorocznej wyprawy na wie\u015b, kt\u00f3rej celem s\u0105 oczywi\u015bcie jajka na \u015bwi\u0105teczne wypieki, te\u017c porozgl\u0105dam si\u0119 za czworono\u017cnymi i skrzydlatymi s\u0105siadami. W Puszczy Bia\u0142ej, na skraju kt\u00f3rej stoi m\u00f3j dom, jest zwierz\u0105t i ptak\u00f3w mn\u00f3stwo. Z niekt\u00f3rymi spotykam si\u0119 na co dzie\u0144, gdy przez wiele miesi\u0119cy w\u00a0roku mieszkam na wsi. Widuj\u0119 wi\u0119c i \u0142asiczki, kt\u00f3re ganiaj\u0105 czasem po moim dachu, szukaj\u0105c dziurki, by wcisn\u0105\u0107 si\u0119 nad moj\u0105 g\u0142ow\u0119 i za\u0142o\u017cy\u0107 tam w\u0142asny dom. W tym czasie te \u015bliczne zwierz\u0105tka s\u0105 br\u0105zowe i trudno je wypatrzy\u0107. Dlatego tak chcia\u0142em spotka\u0107 je teraz, gdy i u mnie nie ma jeszcze \u015bniegu, a s\u0105siadki ju\u017c zbiela\u0142y.<\/p>\n
Niestety, nie uda\u0142o si\u0119. Spotka\u0142em za to lisa, kt\u00f3ry \u015bmign\u0105\u0142 tak szybko, \u017ce nie zd\u0105\u017cy\u0142em nawet uruchomi\u0107 aparatu. Z daleka, na skraju lasu, pas\u0142o si\u0119 stadko saren, a w poprzek \u0142\u0105k, mi\u0119dzy \u0141\u0119cinem a Kruczym Borkiem, majestatycznie kroczy\u0142 \u0142o\u015b. Mog\u0142em wi\u0119c zwierz\u0119cym s\u0105siadom z\u0142o\u017cy\u0107 \u015bwi\u0105teczne \u017cyczenia. A na bia\u0142\u0105 \u0142asiczk\u0119 zapoluj\u0119 w przysz\u0142ym roku, gdy przyjad\u0119 do Puszczy na kilka dni, a nie na par\u0119 godzin.<\/p>\n
Zapas jajek, g\u0142\u00f3wny cel wyprawy, zosta\u0142 w pe\u0142ni zrealizowany. Kolejna podr\u00f3\u017c wi\u0119c odb\u0119dzie si\u0119 ju\u017c po Nowym Roku.<\/p>\n
A tu moje spotkania z przyrod\u0105 sprzed paru miesi\u0119cy:<\/p>\n