Tak twierdzi\u0142 przed laty Jerzy Stuhr w prze\u015bmiesznej i kpiarskiej piosence. Zrobi\u0142a ona zawrotn\u0105 karier\u0119. Niekt\u00f3rzy jej mi\u0142o\u015bnicy potraktowali przes\u0142anie dzie\u0142ka ca\u0142kowicie dos\u0142ownie. W rezultacie pojawi\u0142 si\u0119 wysyp piosenkarzy, kt\u00f3rych wyst\u0119py przyprawiaj\u0105 s\u0142uchaczy o b\u00f3l z\u0119b\u00f3w. Oni jednak wierz\u0105 w sw\u00f3j wybitny talent, zw\u0142aszcza \u017ce wyst\u0119puj\u0105 publicznie za wcale niema\u0142e pieni\u0105dze.<\/p>\n
W nowym, XXI wieku, podobn\u0105 ewolucj\u0119 przesz\u0142o te\u017c gotowanie. Ka\u017cda stacja TV, je\u015bli chce mie\u0107 publiczno\u015b\u0107, organizuje widowiska kulinarne, w kt\u00f3rych wyst\u0119puj\u0105 zawodowcy, p\u00f3\u0142zawodowcy i ca\u0142kowici amatorzy. Dobrze jest, gdy na ekranie dochodzi do awantur, pot (a czasem i krew) si\u0119 leje, a jurorzy najmocniejszymi s\u0142owami ubli\u017caj\u0105 uczestnikom.<\/p>\n
Z tych widowisk korzy\u015bci odnosz\u0105 niemal wszyscy: stacje TV – bo rosn\u0105 im s\u0142upki ogl\u0105dalno\u015bci, jurorzy – bo staj\u0105 si\u0119 znani, a ich restauracje zyskuj\u0105 now\u0105 publiczno\u015b\u0107. Wreszcie uczestnicy.<\/p>\n
Wprawdzie tylko niekt\u00f3rzy traktuj\u0105 te wyst\u0119py jako wst\u0119p do zawodowej kariery i ci trafiaj\u0105 na sta\u017ce w renomowanych restauracjach polskich, a nawet europejskich, by potem – zdobywszy do\u015bwiadczenie i wy\u017csze umiej\u0119tno\u015bci – otworzy\u0107 w\u0142asny lokal lub cho\u0107by zatrudni\u0107 si\u0119 w renomowanej restauracji.<\/p>\n
Jest jednak ca\u0142a grupa – i to wcale nie ma\u0142a – kt\u00f3ra ci\u0105gnie profity wy\u0142\u0105cznie z tego, \u017ce ich twarze w ci\u0105gu kr\u00f3tkiego czasu sta\u0142y si\u0119 rozpoznawalne. B\u0142yskawicznie te\u017c znale\u017ali opiekun\u00f3w i menad\u017cer\u00f3w z rodzimego tzw. show-biznesu. Obje\u017cd\u017caj\u0105 teraz miasta, miasteczka, a nawet wsie, gdzie wyst\u0119puj\u0105 w glorii uczestnik\u00f3w telewizyjnych widowisk, kt\u00f3rzy otarli si\u0119 o s\u0142awy polskiej kuchni i mimo \u017ce nie potrafi\u0105 gotowa\u0107, epatuj\u0105 publiczno\u015b\u0107, a na plakatach ich nazwiska figuruj\u0105 opatrzone tytu\u0142ami: Mistrz Kuchni czy Gwiazda Kulinarna. Taka tura po Polsce daje ca\u0142kiem niez\u0142e zarobki. Tyle tylko, \u017ce rzadko daje si\u0119 ten sukces powt\u00f3rzy\u0107, bo publiczno\u015b\u0107 bywa nie w ciemi\u0119 bita i drugi raz nie ma ochoty p\u0142aci\u0107 za nieporadne pokazy przypalania omleta i niewybredne \u017carty.<\/p>\n
O kolejnej roli tabun\u00f3w pretendent\u00f3w do mistrzostwa kulinarnego pisa\u0142 nie b\u0119d\u0119 zbyt dosadnie, by nie by\u0107 pos\u0105dzonym o prywat\u0119. Ot\u00f3\u017c znale\u017ali si\u0119 tak\u017ce i wydawcy, kt\u00f3rzy namawiaj\u0105 (a cz\u0119sto wr\u0119cz sami za autor\u00f3w pisz\u0105) do publikacji ksi\u0105\u017cek kucharskich opatrzonych zdj\u0119ciami z planu telewizyjnego i przepisami \u015bci\u0105gni\u0119tymi z internetu. P\u00f3\u0142ki w ksi\u0119garniach bywaj\u0105 wype\u0142nione takimi dzie\u0142ami. Ze szkod\u0105 dla zawodowych autor\u00f3w (i to jest w\u0142a\u015bnie owa wspomniana prywata), ale przede wszystkim dla czytelnik\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tak twierdzi\u0142 przed laty Jerzy Stuhr w prze\u015bmiesznej i kpiarskiej piosence. Zrobi\u0142a ona zawrotn\u0105 karier\u0119. Niekt\u00f3rzy jej mi\u0142o\u015bnicy potraktowali przes\u0142anie dzie\u0142ka ca\u0142kowicie dos\u0142ownie. W rezultacie pojawi\u0142 si\u0119 wysyp piosenkarzy, kt\u00f3rych wyst\u0119py przyprawiaj\u0105 s\u0142uchaczy o b\u00f3l z\u0119b\u00f3w. Oni jednak wierz\u0105 w sw\u00f3j wybitny talent, zw\u0142aszcza \u017ce wyst\u0119puj\u0105 publicznie za wcale niema\u0142e pieni\u0105dze.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14098"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14098"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14098\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14103,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14098\/revisions\/14103"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14098"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14098"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14098"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}