{"id":14289,"date":"2015-02-25T07:00:21","date_gmt":"2015-02-25T06:00:21","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=14289"},"modified":"2015-03-10T23:23:10","modified_gmt":"2015-03-10T22:23:10","slug":"kraina-pelna-gwiazdek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2015\/02\/25\/kraina-pelna-gwiazdek\/","title":{"rendered":"Kraina pe\u0142na gwiazd(ek)"},"content":{"rendered":"

Nareszcie dotar\u0142 do mnie pierwszy tegoroczny numer „Czasu Wina”. Jak zwykle pe\u0142en ciekawych tekst\u00f3w i porad.
\n
\nDzi\u0119ki temu mog\u0142em ponownie wybra\u0107 si\u0119 do Peru i zobaczy\u0107 Machu Picchu, zn\u00f3w zobaczy\u0107 krajobrazy i poczu\u0107 aromat Langwedocji. Ale najbardziej mnie ucieszy\u0142a podr\u00f3\u017c po Krainie Bask\u00f3w, bo nigdy dot\u0105d tam nie zaw\u0119drowa\u0142em. A jest to przecie\u017c kraina stworzona specjalnie dla \u0142akomczucha.\"OLYMPUS<\/a>Na przestrzeni mi\u0119dzy San Sebastian a Bilbao ulokowa\u0142o si\u0119 a\u017c 21 gwiazdek. Oczywi\u015bcie mam na my\u015bli gwiazdki Michelina. <\/p>\n

A\u017c trzy z nich nale\u017cy do restauracji „Azumendi”, kt\u00f3rej szefem jest Eneko Atxa. Gotowania uczy\u0142 si\u0119 w pierwszym rz\u0119dzie od mamy i babci. I to one zarazi\u0142y go mi\u0142o\u015bci\u0105 do kuchni. Atxa twierdzi jednak, \u017ce w jego regionie taki stosunek do jedzenia panuje powszechnie. M\u00f3wi wi\u0119c: „U nas, w Kraju Bask\u00f3w, jedzenie – jego przygotowywanie oraz wsp\u00f3lne biesiadowanie – zawsze by\u0142o wa\u017cn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 rodzinnego \u017cycia. Na \u015bwiecie pod koniec obiadu ludzie zastanawiaj\u0105 si\u0119, co b\u0119d\u0105 robi\u0107 po po\u0142udniu, a Baskowie pytaj\u0105, kiedy b\u0119dzie kolacja”. Ta filozofia bardzo mi odpowiada. Z tym wi\u0119ksz\u0105 ciekawo\u015bci\u0105 czyta\u0142em tekst Wojciecha Gogoli\u0144skiego o „Azumerdi” i wywiad z w\u0142a\u015bcicielem.<\/p>\n

Ka\u017cdy go\u015b\u0107 witany jest lampk\u0105 Txakoli Gorka Izagirre, a nast\u0119pnie zapraszany na obowi\u0105zkowy spacer wok\u00f3\u0142 nowoczesnego budynku restauracji. Na idealnie prowadzonych grz\u0105dkach rosn\u0105 tu dziesi\u0105tki warzyw i zi\u00f3\u0142. To ogr\u00f3dek do\u015bwiadczalny, w kt\u00f3rym odtwarzane s\u0105 zapomniane odmiany z tego regionu. Jest tak\u017ce niewielka szklar-nia, w kt\u00f3rej ro\u015bnie kilkana\u015bcie odmian pomidor\u00f3w, cytrusy i le\u015bne owoce. Gdzieniegdzie, ukryte w\u015br\u00f3d ro\u015blin, czekaj\u0105 na go\u015bci wcze\u015bniej przygotowane przek\u0105ski. A to otoczony karmelizowanym topinamburem krem z orzech\u00f3w ner?kowca, a to fiolka \u015bwie\u017co wyci\u015bni\u0119tego soku z owoc\u00f3w i warzyw czy mus z awokado zamkni\u0119ty w skorupce z mas\u0142a kokosowego.<\/p>\n

Po powrocie do restauracji, jeszcze zanim si\u0105dziemy do sto\u0142u, maitre d’h\u00f3tel stawia przed nami niewielki kosz piknikowy, wewn\u0105trz kt\u00f3rego znajdziemy kolejne cude\u0144ka: millefleurs z anchois oraz wariacj\u0119 na temat drinka caipirinha zamkni\u0119t\u0105 w formie kuli ozdobionej drobnymi kwiatami. Nast\u0119pnie prowadz\u0105 do kuchni, gdzie mo\u017cemy zobaczy\u0107, jak nad naszym przysz\u0142ym posi\u0142kiem w ca\u0142kowitej ciszy i skupieniu pracuje r\u00f3wnocze\u015bnie niemal dwadzie\u015bcia os\u00f3b. Tutaj tak\u017ce jeste\u015bmy cz\u0119stowani drobn\u0105 przek\u0105sk\u0105.<\/p>\n

Gdy usi\u0105dziemy wreszcie przy stole z widokiem na zielone wzg\u00f3rza regionu biskajskiego, kelnerzy rozpoczynaj\u0105 wok\u00f3\u0142 nas sw\u00f3j obrz\u0119dowy taniec, proponuj\u0105c jedno z dw\u00f3ch wielodaniowych menu, a nast\u0119pnie wina – w karcie jest ich ponad 150.<\/p>\n

Zaczyna si\u0119 uczta, zaskakuj\u0105ca wszystkie pi\u0119\u0107 naszych zmys\u0142\u00f3w. Na stole pojawiaj\u0105 si\u0119 mi\u0119dzy innymi: „warzywny ogr\u00f3d” (kt\u00f3ry pozwolono mi zje\u015b\u0107 razem z ziemi\u0105), sorbet z oliwek, homar w zio\u0142owej muszli, \u017c\u00f3\u0142tko jajka z trufl\u0105 w \u015brodku oraz kaczka z idealnie przyrz\u0105dzonym foie gras. Po daniu g\u0142\u00f3wnym na stole pojawia si\u0119 niewielka papierowa paczuszka z buchaj\u0105cymi bukowym dymem kasztanami, kt\u00f3re nie do\u015b\u0107, \u017ce s\u0105 zimne, to w ostateczno\u015bci okazuj\u0105 si\u0119 wygl\u0105daj\u0105cym jak kasztany musem orzechowym. Na deser truskawkowy sorbet w oparach (dos\u0142ownie) r\u00f3\u017canej esencji… Autorem tych wszystkich da\u0144 oraz koncepcji ca\u0142ego gastronomicznego projektu jest Eneko Atxa – spokrewniony z rodzin\u0105 Izagirre szef kuchni, kt\u00f3rego niebywale otwarty umys\u0142, niezawodne wyczucie smaku oraz dwie zr\u0119czne r\u0119ce kreuj\u0105 potrawy przenosz\u0105ce kolejnych go\u015bci do gwiazd.<\/p><\/blockquote>\n

Po tej lekturze jestem sk\u0142onny zmieni\u0107 plany urlopowe i jesieni\u0105 wyl\u0105dowa\u0107 w Kraju Bask\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nareszcie dotar\u0142 do mnie pierwszy tegoroczny numer „Czasu Wina”. Jak zwykle pe\u0142en ciekawych tekst\u00f3w i porad.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14289"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14289"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14289\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14291,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14289\/revisions\/14291"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14289"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14289"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14289"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}