{"id":14322,"date":"2015-03-04T07:00:29","date_gmt":"2015-03-04T06:00:29","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=14322"},"modified":"2015-03-10T23:06:23","modified_gmt":"2015-03-10T22:06:23","slug":"polska-na-talerzu-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2015\/03\/04\/polska-na-talerzu-2\/","title":{"rendered":"Polska na talerzu"},"content":{"rendered":"

Przewodniki kulinarne robi\u0105 coraz wi\u0119ksz\u0105 karier\u0119. Zw\u0142aszcza te dwa francuskie, najstarsze i najbardziej presti\u017cowe.
\n
\nCoraz cz\u0119\u015bciej te\u017c inspektorzy pracuj\u0105cy dla nich zapuszczaj\u0105 si\u0119 na wsch\u00f3d Europy i zwiedzaj\u0105 tak\u017ce polskie lokale gastronomiczne. Przewodnik Michelina, najstarszy i chyba najg\u0142o\u015bniejszy, oraz Gault&Millo, wychodz\u0105cy w formie ksi\u0105\u017ckowej od 1972 roku – r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 od siebie nie tylko metodami pracy, kryteriami ocen, ale tak\u017ce stosunkiem do badanych miejsc. <\/p>\n

Michelin (poza Francj\u0105, gdzie zajmuje si\u0119 te\u017c prowincj\u0105) ocenia restauracje w wielkich miastach. W Polsce np. odwiedza wy\u0142\u0105cznie lokale Krakowa i Warszawy. Konkurencyjni inspektorzy Gault&Millo nie boj\u0105 si\u0119 prowincji i buszuj\u0105 tak\u017ce po najmniejszych miejscowo\u015bciach, nie omijaj\u0105c i przydro\u017cnych zajazd\u00f3w.<\/p>\n

Niedawno ukaza\u0142o si\u0119 kolejne polskie wydanie tego przewodnika. Zosta\u0142 on te\u017c obszernie zrecenzowany w dwumiesi\u0119czniku „Czas Wina”. Mo\u017cna tam przeczyta\u0107 w tek\u015bcie Justyny Korn-Suchockiej wiele ciep\u0142ych s\u0142\u00f3w pod adresem tego wydawnictwa.<\/p>\n

Dla rodzimych restauracji i ich klient\u00f3w podstawo\u00adwe znaczenie ma jednak to, \u017ce w Polsce inspektorzy Michelina przyznali wyr\u00f3\u017cnienia 41 restauracjom tylko z Warszawy i Krakowa. Inne polskie miasta, o lokalach na prowincji nie wspominaj\u0105c, nie s\u0105 bra\u00adne w michelinowym rankingu pod uwag\u0119. To i tak ogromne wyr\u00f3\u017cnienie – z postsowieckiego bloku do czerwonego przewodnika trafi\u0142y pr\u00f3cz Warsza\u00adwy i Krakowa tylko Praga i Budapeszt!<\/p>\n

Fakt, \u017ce r\u00f3wnie\u017c francuska centrala G&M zde\u00adcydowa\u0142a si\u0119 na wydanie polskiej wersji przewod\u00adnika, do\u0142\u0105czaj\u0105c nasz kraj do ekskluzywnego klubu dziesi\u0119ciu \u015bwiatowych gastronomii wartych uwa\u00adgi, \u015bwiadczy o tym, jak du\u017ce zmiany w dziedzinie zbiorowego \u017cywienia zasz\u0142y nad Wis\u0142\u0105 w ci\u0105gu ostatnich lat.<\/p><\/blockquote>\n

\"Dw\u00f3r<\/a>

Dw\u00f3r Chotynia to dobre miejsce dla smakoszy. Fot. P. Adamczewski<\/p><\/div>\n

Si\u0119gaj\u0105c zatem po polskie wydanie przewodnika Gault&Millau, mo\u017cemy zapozna\u0107 si\u0119 z map\u0105 ga\u00adstronomiczn\u0105 kraju od morza po g\u00f3ry, od Odry po Bug. Inspektorzy G&M nie omijali najmniej\u00adszych nawet miasteczek, zagl\u0105dali do przydro\u017c\u00adnych karczm, zbaczali z g\u0142\u00f3wnych szlak\u00f3w w po\u00adszukiwaniu dobrej kuchni. Z ponad 600 miejsc, kt\u00f3re odwiedzili, w przewodniku ostatecznie zna\u00adlaz\u0142o si\u0119 246 restauracji, kt\u00f3re uzyska\u0142y przynaj\u00admniej 9 punkt\u00f3w. <\/p>\n

To wyj\u0105tkowa sytuacja. Wed\u0142ug ustanowionych przez pan\u00f3w Gault i Millau za\u00adsad do przewodnik\u00f3w trafiaj\u0105 zwykle opisy restau\u00adracji z 10 lub wi\u0119cej punktami na koncie. Justyna Adamczyk, redaktor naczelna Gault&Millau Pol\u00adska, t\u0142umaczy, \u017ce jest to jednorazowy gest zach\u0119ty dla tych szef\u00f3w kuchni, kt\u00f3rym niewiele brakuje, by w przysz\u0142o\u015bci uzyska\u0107 lepszy wynik. Pr\u00f3cz re\u00adstauracji przewodnik poleca r\u00f3wnie\u017c ciekawe ho\u00adtele i pensjonaty, kt\u00f3re zachwyci\u0142y inspektor\u00f3w wyj\u0105tkowym klimatem i jako\u015bci\u0105 obs\u0142ugi. Znaj\u00addziemy te\u017c opisy regionalnych smako\u0142yk\u00f3w i adre\u00adsy miejsc, gdzie mo\u017cna je kupi\u0107. Ksi\u0105\u017cka wzboga\u00adcona jest o praktyczne indeksy i mapy u\u0142atwiaj\u0105ce odnalezienie restauracji, a tak\u017ce s\u0142ownik trudniej\u00adszych termin\u00f3w z fonetycznym zapisem obcoj\u0119\u00adzycznych s\u0142\u00f3w!<\/p><\/blockquote>\n

\"Wej\u015bcie<\/a>

Wej\u015bcie do Zajazdu Tusinek. Fot. P. Adamczewski<\/p><\/div>\n

Utrzymuj\u0105c si\u0119 w konwencji wydawcy przewodnika, musz\u0119 na koniec doda\u0107 wyja\u015bnienie: nazwiska dw\u00f3ch wielkich francuskich krytyk\u00f3w, tw\u00f3rc\u00f3w \u015bwiatowej instytucji oceniaj\u0105cej restauracje (Gault i Millau), czyta\u0107 nale\u017cy „go” i „mijo”! Warto docenia\u0107 ich trud, prawid\u0142owo wymawiaj\u0105c te wielkie nazwiska. <\/p>\n

A ci z nas, kt\u00f3rzy cz\u0119sto w\u0119druj\u0105 po polskich drogach, winni mie\u0107 w samochodowym schowku omawian\u0105 ksi\u0119g\u0119, bo warto jada\u0107 tam, gdzie dobrze karmi\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przewodniki kulinarne robi\u0105 coraz wi\u0119ksz\u0105 karier\u0119. Zw\u0142aszcza te dwa francuskie, najstarsze i najbardziej presti\u017cowe.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14322"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14322"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14322\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14324,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14322\/revisions\/14324"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14322"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14322"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14322"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}