{"id":14929,"date":"2015-06-05T07:07:03","date_gmt":"2015-06-05T05:07:03","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=14929"},"modified":"2015-06-06T13:10:45","modified_gmt":"2015-06-06T11:10:45","slug":"calkowicie-inny-swiat","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2015\/06\/05\/calkowicie-inny-swiat\/","title":{"rendered":"Ca\u0142kowicie inny \u015bwiat"},"content":{"rendered":"

Mi\u0142o spotka\u0107 m\u0105drego cz\u0142owieka i pos\u0142ucha\u0107, co ma do powiedzenia. A jeszcze milej m\u00f3c z nim porozmawia\u0107.
\n
\nNawet je\u015bli to rozmowa za cudzym po\u015brednictwem. Tym razem uda\u0142o mi si\u0119 znale\u017a\u0107 po\u015brednika, kt\u00f3rego znam i wiem, \u017ce jest inteligentny, potrafi s\u0142ucha\u0107, umie te\u017c pyta\u0107 i sk\u0142adnie zapisywa\u0107 odpowiedzi. Tacy dwaj mog\u0105 zapewni\u0107 niejeden ciekawy wiecz\u00f3r.\"mozg<\/a>W\u0142a\u015bnie sko\u0144czy\u0142em takie niezwykle atrakcyjne spotkanie, na kt\u00f3rym „pods\u0142uchiwa\u0142em” rozmow\u0119 swego kolegi z POLITYKI, dziennikarza naukowego Marcina Rotkiewicza, z wybitnym uczonym z Krakowa, neurobiologiem – prof. Jerym Vetulanim.<\/p>\n

Dodatkow\u0105 zalet\u0105 profesora – opr\u00f3cz oczywi\u015bcie g\u0142\u0119bokiej wiedzy na temat ludzkiego m\u00f3zgu – jest fakt, \u017ce uczony ten w czasach swej m\u0142odo\u015bci by\u0142 wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem i cz\u0142onkiem jednego z najs\u0142ynniejszych kabaret\u00f3w w PRL – Piwnicy pod Baranami. Umiej\u0119tno\u015bci Vetulaniego zyskane na estradzie i niezwyk\u0142e poczucie humoru s\u0105 r\u00f3wnie cenne co jego umiej\u0119tno\u015b\u0107 podawania wiedzy w spos\u00f3b popularyzatorski i bardzo atrakcyjny.<\/p>\n

„M\u00f3zg i b\u0142azen” (Wydawnictwo Czarne) to nie tylko rozmowa o pracy naukowca, jego mi\u0119dzynarodowej karierze, o krakowskim \u015brodowisku artystycznym, czasach Polski Ludowej i przemiany ustrojowej, ale tak\u017ce o wychowaniu, narkotykach, kobietach, buncie wobec wszystkich i wszystkiego.<\/p>\n

„Niech si\u0119 pan nie martwi” – m\u00f3wi Jerzy Vetulani do Rotkiewicza, obawiaj\u0105cego si\u0119 o coraz bardziej kontrowersyjne wypowiedzi, kt\u00f3re rozm\u00f3wca mo\u017ce wykre\u015bli\u0107 podczas autoryzacji. „Niczego nie b\u0119d\u0119\u00a0wykre\u015bla\u0142. Potraktuj\u0119 nasz\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 jako dzie\u0142o po\u015bmiertne, kiedy autora ju\u017c\u00a0nie obchodzi, co o nim pomy\u015bl\u0105”. W innym za\u015b miejscu Vetulani stwierdza: „Po prostu zawsze by\u0142em b\u0142aznem. Dla mnie pos\u0105gowo\u015b\u0107 cz\u0119sto jest podejrzana, sztuczna i nad\u0119ta”.<\/p>\n

Dzi\u0119ki takiej postawie ksi\u0105\u017cka a\u017c skrzy si\u0119 od anegdot, celnych ripost, z\u0142o\u015bliwych charakterystyk s\u0142ynnych os\u00f3b, kontrowersyjnych s\u0105d\u00f3w i opinii. Jednocze\u015bnie uczony, potrafi\u0105cy krytycznie spojrze\u0107 tak\u017ce na siebie samego, uwiarygodnia swoje spojrzenie na \u015bwiat oraz rzeczywisto\u015b\u0107. <\/p>\n

A opisuje on \u015bwiat pe\u0142en niezwyk\u0142ych wydarze\u0144: od czas\u00f3w drugiej wojny \u015bwiatowej przez PRL a\u017c po przemiany ustrojowe – do dni dzisiejszych. I jest to zupe\u0142nie inny \u015bwiat, ni\u017c odmalowuj\u0105 go dzisiejsi publicy\u015bci, a nawet historycy (zw\u0142aszcza ci spod sztancy IPN). <\/p>\n

Jest to \u015bwiat, kt\u00f3rego ju\u017c nie ma, ale w kt\u00f3rym \u017cy\u0142 prof. Jerzy Vetulani, a i ja w nim prze\u017cy\u0142em swoje trzy czwarte wieku. Spe\u0142nia\u0142em w ten spos\u00f3b przekle\u0144stwo chi\u0144skie: oby\u015b \u017cy\u0142 w ciekawych czasach!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mi\u0142o spotka\u0107 m\u0105drego cz\u0142owieka i pos\u0142ucha\u0107, co ma do powiedzenia. A jeszcze milej m\u00f3c z nim porozmawia\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14929"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14929"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14929\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14934,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14929\/revisions\/14934"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14929"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14929"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14929"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}