No mo\u017ce nie ca\u0142a i nie r\u00f3wnomiernie pyszne smaki regionalne roz\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 na mapie naszego kraju, ale niemal wsz\u0119dzie mo\u017cna znale\u017a\u0107 co\u015b, co zachwyci nasze kubeczki smakowe.
\n
\nPoniewa\u017c sporo je\u017cd\u017c\u0119 po bocznych drogach – i to we wszystkich kierunkach – to trafiam coraz cz\u0119\u015bciej na niez\u0142e zajazdy i restauracje, a tak\u017ce zak\u0142ady produkuj\u0105ce fantastyczne wyroby mog\u0105ce konkurowa\u0107 z najbardziej znanymi w Europie.<\/p>\n
O \u015bwietnej m\u0105ce z m\u0142yna braci G\u00f3rskich w Repkach pisa\u0142em przed rokiem. Teraz nie musz\u0119 ju\u017c je\u017adzi\u0107 po ich wyroby pod Soko\u0142\u00f3w Podlaski, bo wszystkie gatunki tej m\u0105ki mog\u0119 kupi\u0107 na mokotowskim bazarze przy Olkuskiej. <\/p>\n
Podobnie ma si\u0119 sprawa z serami zagrodowymi, kt\u00f3re znale\u017a\u0107 mo\u017cna w najlepszych sklepach Warszawy i innych du\u017cych miast.<\/p>\n
Dzi\u015b chc\u0119 wyrazi\u0107 podobny zachwyt – jak w przypadku m\u0105ki i ser\u00f3w – na temat w\u0119dlin z dziczyzny i mi\u0119sa z dzik\u00f3w, saren czy jeleni. I nie b\u0119dzie to zachwyt og\u00f3lny (bo dziczyzna jest tego warta), ale ca\u0142kiem szczeg\u00f3\u0142owo umiejscowiony.<\/p>\n
Podczas ostatniego konkursu kulinarnego, kt\u00f3ry mia\u0142 miejsce w Pu\u0142tusku (przy tej okazji dosta\u0142em ostr\u0105 reprymend\u0119 za brak wcze\u015bniejszych informacji i obiecuj\u0119 popraw\u0119 w przysz\u0142ych latach), mia\u0142em okazj\u0119 do d\u0142ugich rozm\u00f3w – tak ch\u0119tnie prowadzonych przez smakoszy – ze znanym aktorem i wspania\u0142ym kucharzem, w\u0119dkarzem my\u015bliwym, a przy okazji i gaw\u0119dziarzem – Andrzejem Grabarczykiem z Teatru Kwadrat wielbionym przez widz\u00f3w „Klanu”. <\/p>\n
I to w\u0142a\u015bnie Andrzej opowiedzia\u0142 mi o swoim my\u015bliwskim towarzyszu S\u0142awomirze Lenarciku, kt\u00f3ry pasj\u0119 polowa\u0144 zamieni\u0142 w mi\u0142o\u015b\u0107 do produkcji w\u0119dlin i mi\u0119sa. Lenarcik wybudowa\u0142 w swojej rodzinnej wsi Gotardy (22 km na p\u00f3\u0142nocny wsch\u00f3d od Pu\u0142tuska) du\u017ce zak\u0142ady mi\u0119sne, w kt\u00f3rych zatrudnia ca\u0142\u0105 swoja rodzin\u0119 i ponad dwie setki pracownik\u00f3w z bli\u017cszej i dalszej okolicy. <\/p>\n
Wyroby z Gotard\u00f3w ciesz\u0105 si\u0119 doskona\u0142\u0105 renom\u0105 na rynku, zdobywaj\u0105 liczne nagrody i tytu\u0142y i podbijaj\u0105 podniebienia coraz liczniejszych smakoszy.<\/p>\n
Dzi\u015b firma Zak\u0142ad Mi\u0119sny Lenarcik ma w\u0142asn\u0105 sie\u0107 sklep\u00f3w (jest ich oko\u0142o 60 na ca\u0142ym Mazowszu, m.in. w Warszawie, P\u0142ocku, Legionowie, Pu\u0142tusku, R\u00f3\u017canie, Ciechanowie, Przasnyszu), wyspecjalizowany transport i – co moim zdaniem najwa\u017cniejsze – wybitnych specjalist\u00f3w decyduj\u0105cych o smaku tutejszych wyrob\u00f3w.<\/p>\n
Podczas pierwszych odwiedzin w sklepie firmowym mia\u0142em powa\u017cne k\u0142opoty z podj\u0119ciem decyzji, co wybra\u0107. Za porad\u0105 pa\u0144 ekspedientek kupi\u0142em kabanosy z dzika, podsuszan\u0105 grub\u0105 kie\u0142bas\u0119 \u0142owieck\u0105, kie\u0142bas\u0119 my\u015bliwsk\u0105, \u0142opatk\u0119 z dzika i drug\u0105 z sarny. Obie \u0142opatki le\u017c\u0105 w zamra\u017calniku, a ja namy\u015blam si\u0119, kogo nimi podejm\u0119 i wed\u0142ug jakiego przepisu przyrz\u0105dz\u0119. Tymczasem zajadam si\u0119 kie\u0142basami, kt\u00f3re bij\u0105 smakowo wszystkie dotychczas mi znane wyroby z dziczyzny.<\/p>\n
Na koniec musz\u0119 podkre\u015bli\u0107, \u017ce wyroby kupione w Gotardach s\u0105 wielokrotnie ta\u0144sze od w\u0119dlin i mi\u0119s z dziczyzny dost\u0119pnych w sto\u0142ecznych sklepach.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
No mo\u017ce nie ca\u0142a i nie r\u00f3wnomiernie pyszne smaki regionalne roz\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 na mapie naszego kraju, ale niemal wsz\u0119dzie mo\u017cna znale\u017a\u0107 co\u015b, co zachwyci nasze kubeczki smakowe.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14979"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14979"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14979\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14982,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14979\/revisions\/14982"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14979"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14979"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14979"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}