![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2010\/02\/wiedenskie-sniadanie.jpg\" "\\"wiedenskie-sniadanie\\"")
<\/p>\nWygl\u0105da to na niedorzeczno\u015b\u0107\u00a0 ale to prawda. Chocia\u017c s\u0105 dwie wersje daty narodzin to miejsce jest ustalone dok\u0142adnie: Niemcy. A bli\u017cej: Frankfurt nad Menem. Tam w roku 1487, albo troch\u0119 p\u00f3\u017aniej czyli oko\u0142o roku 1600, pojawi\u0142 si\u0119 pierwszy\u00a0 dachshund, czyli „jamnik”. Tak nazwano bowiem cieniutk\u0105 a do\u015b\u0107 d\u0142ug\u0105 kie\u0142bask\u0119 z mi\u0119sa wieprzowego (a potem tak\u017ce i ciel\u0119cego) w cienkim jelicie g\u0119sim ( a p\u00f3\u017aniej i wieprzowym), kt\u00f3r\u0105 zajadali si\u0119 mieszka\u0144cy miasta. Rze\u017anik, kt\u00f3ry opanowa\u0142 frankfurcki rynek w tej\u00a0 dziedzinie nazywa\u0142 si\u0119 Johann Georghehner.<\/p>\n
Owe jamniki, gdy dotar\u0142y wreszcie nad Wis\u0142\u0119, bardzo szybko podbi\u0142y serca, a w\u0142a\u015bciwie podniebienia, Polak\u00f3w. Pocz\u0105tkowo nazwano je frankfurterki\u00a0– to ze wzgl\u0119du na miejsce pochodzenia. Potem gdy zacz\u0119to sprzedawa\u0107 owe kie\u0142baski po dwie sztuki czyli parami, nadano im polsk\u0105 nazw\u0119\u00a0– par\u00f3wki.
\nPar\u00f3wki maj\u0105 liczne odmiany i rozleg\u0142\u0105 rodzin\u0119. Grubsze kuzynki cieniutkich par\u00f3weczek nazywaj\u0105 si\u0119 serdelkami. I s\u0105 r\u00f3wnie lubiane, bo te\u017c smaczne.<\/p>\n
<\/p>\n
Wiede\u0144skie \u015bniadanie w kawiarni obok Opery<\/em><\/p>\n By\u0142 czas, \u017ce jadanie par\u00f3wek \u0142\u0105czy\u0142o si\u0119 z pewn\u0105 doz\u0105 ryzyka. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 niewiele mia\u0142a wsp\u00f3lnego z wynalazkiem Georghehnera. Zamiast cienkiego jelita mia\u0142y plastikow\u0105 pow\u0142oczk\u0119, a wn\u0119trze by\u0142o wype\u0142niane wszystkim tylko nie delikatnym farszem z wieprzowiny czy ciel\u0119ciny. W dodatku produkowano je nie w ma\u0142ych rze\u017aniach tylko w zmechanizowanych i zautomatyzowanych molochach.<\/p>\n Ostatnio jednak w sklepach zacz\u0119\u0142y si\u0119 pojawia\u0107 prawdziwe pachn\u0105ce lekkim w\u0119dzeniem i zawieraj\u0105ce dobre mi\u0119so par\u00f3wki, takie o jakich pisa\u0142y w swoich ksi\u0105\u017ckach pierwsze damy polskiej kuchni: Lucyna \u0106wierczakiewiczowa czy Marya Ochorowicz-Monatowa.<\/p>\n Nadal s\u0105 oczywi\u015bcie w sprzeda\u017cy pseudopar\u00f3wki w plastiku z farszem z tzw. MOM. A skr\u00f3t ten oznacza mi\u0119so obdzierane mechanicznie. To specjalne urz\u0105dzenia odzieraj\u0105 ko\u015bci wieprzowe czy ciel\u0119ce z resztek mi\u0119sa, \u017cy\u0142, chrz\u0105stek i t\u0142uszczu. I owe resztki stanowi\u0105 zawarto\u015b\u0107 tych „przysmak\u00f3w”.<\/p>\n Rozpisa\u0142em si\u0119 dzi\u015b o par\u00f3wka nie bez przyczyny. Zaproszono mnie bowiem na nagranie programu „Dzie\u0144 Dobry TVN” (emisja w pi\u0105tek rano), w kt\u00f3rym wspania\u0142y kucharz i przesympatyczny facet Andrzej Polan przyrz\u0105dza\u0142 par\u00f3wki na kilka sposob\u00f3w. Potem wsp\u00f3lnie je jedli\u015bmy i wyra\u017cali\u015bmy opinie o ich smaku. Andrzej\u00a0– obecnie szef kuchni warszawskiego Nowotelu stoj\u0105cego w pobli\u017cu lotniska Ok\u0119cie, zaproponowa\u0142 kilka wersji\u00a0 dania. Ale zanim to nast\u0105pi\u0142o przeprowadzi\u0142em surow\u0105 selekcj\u0119 towaru. Zdecydowanie zaprotestowa\u0142em przeciwko wersji plastikowo-resztkowej, niech\u0119tnie odnios\u0142em si\u0119 te\u017c do kie\u0142basek, kt\u00f3re zamiast w\u0119dzenia sp\u0119dzi\u0142y kr\u00f3tki czas w beczce ze sztucznym dymem. Nie mia\u0142em tak\u017ce nadmiernej ochoty na par\u00f3wki drobiowe, kt\u00f3re na og\u00f3\u0142 przeznaczane bywaj\u0105 dla ma\u0142ych dzieci. Najbardziej smakowa\u0142y mi par\u00f3wki zawijane w surowe nitki kartoflane. Niemal na r\u00f3wni postawi\u0142bym te\u017c ostr\u0105 fasol\u0119 z par\u00f3wkami. Br\u0105zowy medal przyznaj\u0119 wytwornym hot dogom czyli tym w cie\u015bcie francuskim z musztard\u0105. A par\u00f3wki faszerowane serem i zawijane w boczek uzna\u0142em za jadalny bana\u0142.<\/p>\n Ca\u0142e spotkanie z Andrzejem by\u0142o mi\u0142e, bo dawno ju\u017c nie byli\u015bmy razem ani w kuchni, ani na planie TV. A chcia\u0142em mu z\u0142o\u017cy\u0107 gratulacje za pi\u0119kn\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119, kt\u00f3r\u0105 wyda\u0142 wraz z Krzysztofem Wellmanem, \u015bwietnym fotografikiem. Ksi\u0119ga nosi tytu\u0142 m\u00f3wi\u0105cy wszystko: „Kuchnia Polana w obiektywie Wellmana”. Brawo!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wygl\u0105da to na niedorzeczno\u015b\u0107\u00a0 ale to prawda. Chocia\u017c s\u0105 dwie wersje daty narodzin to miejsce jest ustalone dok\u0142adnie: Niemcy. A bli\u017cej: Frankfurt nad Menem. Tam w roku 1487, albo troch\u0119 p\u00f3\u017aniej czyli oko\u0142o roku 1600, pojawi\u0142 si\u0119 pierwszy\u00a0 dachshund, czyli „jamnik”. Tak nazwano bowiem cieniutk\u0105 a do\u015b\u0107 d\u0142ug\u0105 kie\u0142bask\u0119 z mi\u0119sa wieprzowego (a potem tak\u017ce […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1530"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1530"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1530\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1530"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1530"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1530"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2010\/02\/parowki1.jpg\" "\\"parowki1\\"")
<\/p>\n
\nPrzyrz\u0105dzi\u0142 wi\u0119c Polan par\u00f3wki nadziewane ostrym, \u017c\u00f3\u0142tym serem i zawijane w w\u0119dzony boczek, a tak\u017ce zawijane w specyficzny „makaron” zrobiony z surowych kartofli. Upiek\u0142 par\u00f3wki zawini\u0119te w ciasto francuskie, kt\u00f3re wcze\u015bniej pokry\u0142 musztard\u0105 z Dijon. Przyrz\u0105dzi\u0142 tak\u017ce co\u015b, co by\u0142o w\u0142osk\u0105 wersj\u0105 polskiej fasolki po breto\u0144sku. Pokrojone w grube plasterki par\u00f3wki poddusi\u0142 w garnku z bia\u0142\u0105 fasol\u0105 polan\u0105 ostrym keczupem, zwyk\u0142ym sosem pomidorowym z drobno posiekanym czosnkiem i cebulk\u0105. A wszystko to jeszcze doprawi\u0142 tabasco. Uch! Jakie dobre i ostre.<\/p>\n