{"id":15562,"date":"2015-10-12T07:00:34","date_gmt":"2015-10-12T05:00:34","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=15562"},"modified":"2015-10-12T08:57:23","modified_gmt":"2015-10-12T06:57:23","slug":"bistro-czyli-blyskawiczna-kariera","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2015\/10\/12\/bistro-czyli-blyskawiczna-kariera\/","title":{"rendered":"Bistro zamiast fangi w nos"},"content":{"rendered":"

Magazyn „Usta” przyzwyczai\u0142 mnie do niezwyk\u0142ego i zawsze pi\u0119knego wygl\u0105du.
\n
\nTrzymaj\u0105c wi\u0119c w r\u0119kach kolejny numer, nie b\u0119d\u0119 pisa\u0142 o efektownych fotografiach, a zajm\u0119 si\u0119 tym, co znajduje si\u0119 obok zdj\u0119\u0107.\"Nowy<\/a>Ten numer przyci\u0105gn\u0105\u0142 mnie trzema tematami: herbat\u0105, Pary\u017cem i Alentejo.<\/p>\n

O herbacie pisz\u0105 niezwykle kompetentni autorzy i po lekturze tych tekst\u00f3w ka\u017cdy chce si\u0119gn\u0105\u0107 po fili\u017cank\u0119 swego ulubionego naparu. Widok winnic w Alentejo wzbudzi\u0142 we mnie sentyment do Portugalii, kt\u00f3r\u0105 zwiedza\u0142em, poczynaj\u0105c te\u017c od tego regionu.<\/p>\n

W Pary\u017cu za\u015b nie by\u0142em ju\u017c bardzo dawno i czytaj\u0105c tekst mojej ulubionej autorki „Ust” Magdaleny Kasprzyk-Chevriaux „Wolno\u015b\u0107, r\u00f3wno\u015b\u0107, bistro”, zrozumia\u0142em, \u017ce nie znajd\u0119 ju\u017c miasta mojej m\u0142odo\u015bci i lat uczenia si\u0119 prawdziwego smaku.<\/p>\n

Dr\u017cyjcie, kap\u0142ani i kustosze gastronomicznych ko\u015bcio\u0142\u00f3w i muze\u00f3w. Rewolucja jedzeniowa we Francji rozp\u0119ta\u0142a si\u0119 na dobre. Nie restauracje z gwiazdkami Michelina, nie nad\u0119te lokale w XIX-wiecznym stylu z lustrami od sufitu po pod\u0142ogi, ale bistra nowej generacji nadaj\u0105 dzi\u015b ton Pary\u017cowi.<\/p><\/blockquote>\n

I dalej w b\u0142yskawicznym rajdzie oprowadza nas Magdalena Kasprzyk po zakazanych do niedawna dzielnicach, kt\u00f3re dzi\u015b stanowi\u0105 p\u0119pek gastronomicznego \u015bwiata. I miejsca na lunch lub kolacj\u0119 zamawia si\u0119 tak jak dawniej u Guy Savoy, czyli wiele tygodni wcze\u015bniej.<\/p>\n

Zastanawiam si\u0119 nad wyborem cytatu, kt\u00f3rym przekona\u0142bym smakoszy do prawdziwo\u015bci tezy o prymacie bistro nad tradycyjn\u0105 restauracj\u0105. Czy przytoczy\u0107 relacj\u0119 z wizyty u Inaki Aizpitarte (Bask) w „Le Chateaubriand” czy u si\u00f3str Tatiany i Katii Levha (p\u00f3\u0142-Filipinki, p\u00f3\u0142-Francuzki z babci\u0105 Polk\u0105) w „Le Servan”?<\/p>\n

Przewa\u017ca jednak patriotyzm i si\u0119gam po opis bistro babci Polki:<\/p>\n

„Le Servan” przy rue St. Maur (nieopodal „Le Chateaubriand”) bije rekordy popularno\u015bci. M\u00f3wi si\u0119, \u017ce jest w nim co\u015b, co pozwala zrozumie\u0107 wsp\u00f3\u0142czesny Pary\u017c; klasyka, ale i charakterystyczne dla metropolii bogactwo kulturowe z wp\u0142ywami imigrant\u00f3w. Kuchnia w „Le Servan” jest kobieca, lekka, oparta sezonowych produktach i perfekcyjnym wykonaniu. Widoczne s\u0105 nuty Azji Po\u0142udniowo-Wschodniej – Filipin, Hongkongu czy Tajlandii, bo tam siostry mieszka\u0142y jako dzieci. „Nie bawi\u0119 si\u0119 w sou vide” – opowiada mi wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielka i szefowa Tatiana, rocznik 1984. „Korzystam wy\u0142\u0105cznie z klasycznych technik, ale po\u0142\u0105czenia s\u0105 mniej tradycyjne, bo je\u015bli bodin noir, to w wontonie; je\u015bli karczoch, to nie z winegretem, tylko z sosem z orzeszk\u00f3w ziemnych; je\u015bli m\u00f3\u017cd\u017cki, to konfitowane w ma\u015ble, podane z li\u015b\u0107mi m\u0142odego szczawiu”. (…) Bistro mie\u015bci blisko 40 os\u00f3b. Klasyczne drewniane stoliki, brak obrus\u00f3w, w\u0105ski cynowy kontuar, za nim ma\u0142y ekspres do kawy i p\u00f3\u0142ka z winami. No i kwiaty. Bia\u0142e w szklanym wazonie. Klientela, poza „obcymi”, to s\u0105siedzi. Wpadaj\u0105 zaprzyja\u017anienie szefowie i w\u0142a\u015bciciele innych lokali.<\/p><\/blockquote>\n

Jeszcze do niedawna – jak pisze autorka – w tej okolicy zamiast dzisiejszych przysmak\u00f3w naj\u0142atwiej mo\u017cna by\u0142o dosta\u0107 fang\u0119 w nos. Zapewne ze strachu omija\u0142em wi\u0119c t\u0119 okolic\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Magazyn „Usta” przyzwyczai\u0142 mnie do niezwyk\u0142ego i zawsze pi\u0119knego wygl\u0105du.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15562"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15562"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15562\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15566,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15562\/revisions\/15566"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15562"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15562"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15562"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}