{"id":1563,"date":"2010-02-19T08:00:29","date_gmt":"2010-02-19T07:00:29","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=1563"},"modified":"2010-02-22T10:25:50","modified_gmt":"2010-02-22T09:25:50","slug":"znowu-bylem-w-starym-domu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2010\/02\/19\/znowu-bylem-w-starym-domu\/","title":{"rendered":"Znowu by\u0142em w „Starym Domu”"},"content":{"rendered":"

W po\u0142owie ubieg\u0142ego roku, dok\u0142adnie 29 czerwca, opisa\u0142em z niema\u0142ym zachwytem nowootwart\u0105 sto\u0142eczn\u0105 restauracj\u0119\u00a0– „Stary Dom”. Komplementy wyg\u0142asza\u0142em do\u015b\u0107 oszcz\u0119dnie, bo z pewnym sceptycyzmem odnosz\u0119 si\u0119 do inicjatyw gastronomicznych tzw. celebryt\u00f3w. A tu jednym z w\u0142a\u015bcicieli by\u0142 s\u0142ynny aktor Piotr Adamczyk. Moje obiekcje \u0142agodzi\u0142 troch\u0119 fakt, \u017ce drugim w\u0142a\u015bcicielem by\u0142 znany na warszawskim rynku gastronomicznym Mariusz Diakowski\u00a0– w\u0142a\u015bciciel\u00a0 dw\u00f3ch innych znanych mi lokali\u00a0 czyli „Zielnika” i\u00a0 „Papu”. Po duuu\u017cej kolacji i spr\u00f3bowaniu kilkunastu da\u0144, a potem po kolejnej wizycie uzna\u0142em, \u017ce „Stary Dom” mo\u017cna z czystym sumieniem poleci\u0107 smakoszom, bo to i dania najwy\u017cszej jako\u015bci, i ceny (co w Warszawie zupe\u0142nie nietypowe) nie drenuj\u0105ce portfeli go\u015bci. Troch\u0119 zastrze\u017ce\u0144 mia\u0142em do wystroju lokalu ale to by\u0142y w\u0105tpliwo\u015bci ca\u0142kiem drugorz\u0119dne.<\/p>\n

W\u00a0minion\u0105\u00a0niedziel\u0119 znowu go\u015bci\u0142em w „Starym Domu”. By\u0142a to nasza uroczysto\u015b\u0107 rodzinna i w dodatku by\u0142em zaproszonym go\u015bciem a nie gospodarzem ponosz\u0105cym koszty ucztowania, co zwykle wprawia cz\u0142eka w du\u017co lepszy nastr\u00f3j. No i wyszed\u0142em z lokalu przy Pu\u0142awskiej\u00a0 w pe\u0142ni usatysfakcjonowany. By\u0142o pysznie!
\nW dodatku sale restauracyjne nabra\u0142y swoistej lekko\u015bci i zdecydowanie wypi\u0119knia\u0142y dzi\u0119ki nowym obrazkom i zdj\u0119ciom zdobi\u0105cym \u015bciany. Natomiast za\u0142oga przez te p\u00f3\u0142 roku nabra\u0142a pewno\u015bci siebie i znacznie podwy\u017cszy\u0142a stopie\u0144 profesjonalizmu.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\u00a0\u00a0N\u00f3\u017c tylko \u015bmiga\u0142 nad\u00a0poledwic\u0105<\/em>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Fot. Tadeusz P\u00f3\u017aniak<\/p>\n

My\u015bl\u0119 te\u017c, \u017ce pewien wp\u0142yw na obs\u0142ug\u0119 go\u015bci ma tak\u017ce fakt, i\u017c jeden z w\u0142a\u015bcicieli jest z zawodu aktorem. A jak czyta\u0142em ma te\u017c ci\u0105gotki do re\u017cyserii. Nasza kolacja bowiem\u00a0 rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 od spektaklu pt. przyrz\u0105dzanie tatara. Kucharz przypominaj\u0105cy postur\u0105 w\u0105satego Kurta Schellera, w charakterystycznej olbrzymiej bia\u0142ej czapie i kitlu, podjecha\u0142 do mojego sto\u0142u w\u00f3zkiem, na kt\u00f3rego blacie le\u017ca\u0142y no\u017ce, bry\u0142y krwistej pol\u0119dwicy wo\u0142owej i sta\u0142y wszystkie inne produkty niezb\u0119dne do zrobienia befsztyka tatarskiego. Operowanie no\u017cem podczas siekania mi\u0119sa to sztuka fascynuj\u0105ca. Nie tylko my ale i inni blisko siedz\u0105cy go\u015bcie przerwali jedzenie (nara\u017caj\u0105c si\u0119 potem na wystyg\u0142e zupy\u00a0i kotlety) by podziwia\u0107 szybko\u015b\u0107 migania no\u017ca i powi\u0119kszania si\u0119 piramidy krwistoczerwonych skrawk\u00f3w. Potem nast\u0105pi\u0142a d\u0142u\u017csza chwila mieszania mi\u0119sa z \u017c\u00f3\u0142tkiem, posiekanymi og\u00f3rkami i przyprawami. Na koniec zdobienie du\u017cego talerza grubo zmielonym pieprzem i formowanie g\u00f3rki posiekanego, surowego mi\u0119siwa. Wreszcie talerz zjawia si\u0119 przed rozentuzjazmowanym smakoszem, kt\u00f3rego apetyt dzi\u0119ki temu widowisku si\u0119ga zenitu i… \u00a0rozkosz na podniebieniu. To by\u0142 najlepszy tatar jakiego dot\u0105d jad\u0142em.<\/p>\n

Pozosta\u0142e dania te\u017c by\u0142y\u00a0 doskona\u0142e: warzywa z grilla, pstr\u0105g na szpinaku, dorsz pieczony, antrykot krwisty i delikatny czy na koniec patera ciast\u00a0– wszystko zas\u0142ugiwa\u0142o na entuzjastyczn\u0105 recenzj\u0119. Ale w pami\u0119ci i na ko\u0144cu j\u0119zyka mam \u00f3w befsztyk tatarski czyli m\u00f3wi\u0105c wulgarnie surowe kawa\u0142ki wo\u0142owego \u015bcierwa. A wszystko dzi\u0119ki kunsztowi kucharza i dobrej\u00a0… re\u017cyserii.<\/p>\n

Na koniec jeszcze jedna pochwa\u0142a: ceny nie posz\u0142y w g\u00f3r\u0119. Na kolacj\u0119 w „Starym Domu” sta\u0107 ka\u017cdego ze \u015brednio zaopatrzonym portfelem. Nawet wina i inne alkohole maj\u0105 niewielkie mar\u017ce pozwalaj\u0105ce dobiera\u0107 w\u0142a\u015bciwe trunki do da\u0144.<\/p>\n

Warto te\u017c pyta\u0107 kelner\u00f3w o dania\u00a0 spoza karty. Zdarzaj\u0105 si\u0119 tu bowiem takie niespodzianki jak piecze\u0144 z ko\u017al\u0119cia, kt\u00f3ra jest niebywa\u0142ym przysmakiem a w naszej gastronomii niemal nie spotykanym.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W po\u0142owie ubieg\u0142ego roku, dok\u0142adnie 29 czerwca, opisa\u0142em z niema\u0142ym zachwytem nowootwart\u0105 sto\u0142eczn\u0105 restauracj\u0119\u00a0– „Stary Dom”. Komplementy wyg\u0142asza\u0142em do\u015b\u0107 oszcz\u0119dnie, bo z pewnym sceptycyzmem odnosz\u0119 si\u0119 do inicjatyw gastronomicznych tzw. celebryt\u00f3w. A tu jednym z w\u0142a\u015bcicieli by\u0142 s\u0142ynny aktor Piotr Adamczyk. Moje obiekcje \u0142agodzi\u0142 troch\u0119 fakt, \u017ce drugim w\u0142a\u015bcicielem by\u0142 znany na warszawskim rynku gastronomicznym […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1563"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1563"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1563\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1563"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1563"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1563"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}