{"id":15801,"date":"2015-12-04T07:00:57","date_gmt":"2015-12-04T06:00:57","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=15801"},"modified":"2015-12-04T14:30:24","modified_gmt":"2015-12-04T13:30:24","slug":"jak-w-pracowni-zegarmistrza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2015\/12\/04\/jak-w-pracowni-zegarmistrza\/","title":{"rendered":"Jak w pracowni zegarmistrza"},"content":{"rendered":"

Zapewne zabrzmi to nieprzekonuj\u0105co, ale wynika z do\u015bwiadczenia: \u0142atwiej prowadzi\u0107 kuchni\u0119 dla du\u017cej rodziny ni\u017c dla jednej osoby.
\n
\nPo pierwsze, na drodze singla siadaj\u0105cego do domowego posi\u0142ku pojawia si\u0119 pokusa bylejako\u015bci, dora\u017ano\u015bci, u\u0142atwiania sobie \u017cycia, bo dla siebie samego nie warto si\u0119 przecie\u017c wysila\u0107. I oto mamy o jedn\u0105 przyjemno\u015b\u0107 codzienn\u0105 mniej: gotowanie i zasiadanie do smakowitego posi\u0142ku.<\/p>\n

Prowadzenie \u201ema\u0142ej\u201d kuchni to zadanie wymagaj\u0105ce precyzyjniejszego planowania menu i zakup\u00f3w, podczas gdy w przypadku prowadzenia \u201edu\u017cej\u201d kuchni ilo\u015bci produkt\u00f3w nie musz\u0105 by\u0107 tak dok\u0142adnie wyliczone. Ma\u0142a kuchnia przypomina pracowni\u0119 zegarmistrza, trzeba wi\u0119c mie\u0107 tu na wzgl\u0119dzie zastosowanie w\u0142a\u015bciwych proporcji, tak aby zaspokoi\u0107 apetyt lub apetyty i m\u00f3c cieszy\u0107 si\u0119 kuchni\u0105, a jednocze\u015bnie unikn\u0105\u0107 marnotrawstwa.<\/p>\n

Skoro tak wiele wsp\u00f3\u0142czesnych gospodarstw \u2013 czy tego chcemy, czy nie \u2013 to gospodarstwa jedno- czy dwuosobowe, chcieliby\u015bmy podzieli\u0107 si\u0119 do\u015bwiadczeniem, jak bez zb\u0119dnego wysi\u0142ku prowadzi\u0107 ma\u0142\u0105 kuchni\u0119, daj\u0105c\u0105 maksimum przyjemno\u015bci, smaczn\u0105 i zdrow\u0105. Nie sztuka bowiem codziennie ugotowa\u0107 potraw\u0119, kt\u00f3rej cz\u0119\u015b\u0107 si\u0119 wyrzuci. R\u00f3wnie nieracjonalne by\u0142oby przejadanie si\u0119, gdy\u017c grozi to fatalnymi skutkami dla zdrowia i linii.\"OLYMPUS<\/a>Jadanie w domu mo\u017ce by\u0107 znakomit\u0105 okazj\u0105 do likwidowania stresu, do relaksu przy kuchni. Jest ono tak\u017ce znacznie ta\u0144sze, cz\u0119stokro\u0107 smaczniejsze i \u2013 s\u0142owo honoru! \u2013 zajmuje mniej czasu ni\u017c sto\u0142owanie si\u0119 w restauracji, gdzie przecie\u017c tak\u017ce czekamy na przygotowanie potraw.<\/p>\n

Kilkadziesi\u0105t lat po drugiej wojnie \u015bwiatowej, kt\u00f3re Polska sp\u0119dzi\u0142a dzi\u0119ki zachodnim aliantom jako satelita Rosji Radzieckiej, zrujnowa\u0142o tutejsz\u0105 gospodark\u0119, zniszczy\u0142o stosunki spo\u0142eczne poprzez likwidacj\u0119 klasy \u015bredniej i odbi\u0142o si\u0119 tak\u017ce niekorzystnie na polskiej kuchni, kt\u00f3ra przewa\u017cnie w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki \u201e\u015bredniakom\u201d kwit\u0142a.<\/p>\n

Braki w zaopatrzeniu w towary spo\u017cywcze, a w ko\u0144cu nawet cukier, alkohol i mi\u0119so na kartki spowodowa\u0142y niemal ca\u0142kowity upadek kuchni. Centralne sterowanie gastronomi\u0105 ujednolici\u0142o receptury i spowodowa\u0142o, \u017ce bez r\u00f3\u017cnicy, czy jad\u0142o si\u0119 na \u015al\u0105sku, na Mazowszu, czy w Wielkopolsce – wsz\u0119dzie i wszystko pachnia\u0142o kotletem schabowym z kapust\u0105. Co \u2013 nawiasem m\u00f3wi\u0105c \u2013 zohydzi\u0142o t\u0119 sk\u0105din\u0105d wspania\u0142\u0105 potraw\u0119, mog\u0105c\u0105 da\u0107 wiele przyjemno\u015bci mi\u0142o\u015bnikom wieprzowiny i pysznego warzywa.<\/p>\n

Na szcz\u0119\u015bcie \u017cyjemy ju\u017c w nowej sytuacji. Powr\u00f3t do ustroju demokratycznego pozwoli\u0142 kuchni polskiej wr\u00f3ci\u0107 do jej dobrych tradycji. I znowu na \u015al\u0105sku mo\u017cna je\u015b\u0107 w restauracjach g\u0119\u015b z modr\u0105 kapust\u0105; w Wielkopolsce kr\u00f3luje golonka z grochem, kt\u00f3ra jest inna \u2013 wed\u0142ug nas jeszcze lepsza \u2013 ni\u017c bawarska; wr\u00f3ci\u0142y pod Suwa\u0142ki cepeliny i kindziuk, a na Kaszuby przyp\u0142yn\u0105\u0142 ponownie dorsz w r\u00f3\u017cnych postaciach. S\u0142owem \u2013 polska kuchnia rozkwita wieloma smakami nieznanymi w innych cz\u0119\u015bciach zjednoczonej Europy. I znowu ma czym tej Europie zaimponowa\u0107 na stole.<\/p>\n

Zamknijmy te rozwa\u017cania cytatem. Jan Szyttler w swej Kuchni postnej, podaj\u0105cej najoszcz\u0119dniejsze sposoby sporz\u0105dzania potraw rybnych oraz zup, ch\u0142odnik\u00f3w, pieczystego, marynat, jarzyn, melszpeiz\u00f3w, ciast itp., wydanej w Wilnie nak\u0142adem Rubena Rafa\u0142owicza, drukiem J\u00f3zefa Zawadzkiego w roku 1848, stwierdzi\u0142, \u017ce \u201eto si\u0119 zgadza z og\u00f3lnem zdaniem lekarskiem, \u017ce pokarmy rybne lub jarzynne, byle dobrze urz\u0105dzone, nie tylko nie s\u0105 dla cz\u0142owieka szkodliwe, ale nadto zdrowiu pomocne. Zdanie, i\u017c pokarmy postne, os\u0142abiaj\u0105 umys\u0142owe si\u0142y, zdaje si\u0119 by\u0107 bardzo niedojrza\u0142em\u2026\u201d.<\/p>\n

To chyba t\u0142umaczy, dlaczego kuchnia bezmi\u0119sna, bardzo \u015bci\u015ble zwi\u0105zana z nasz\u0105 kulinarn\u0105 tradycj\u0105, a dysponuj\u0105ca obecnie zupe\u0142nie niezwyk\u0142ym bogactwem sk\u0142adnik\u00f3w, tak cz\u0119sto polecana jest na blogu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zapewne zabrzmi to nieprzekonuj\u0105co, ale wynika z do\u015bwiadczenia: \u0142atwiej prowadzi\u0107 kuchni\u0119 dla du\u017cej rodziny ni\u017c dla jednej osoby.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15801"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15801"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15801\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15821,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15801\/revisions\/15821"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15801"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15801"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15801"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}