{"id":15815,"date":"2015-12-08T07:00:31","date_gmt":"2015-12-08T06:00:31","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=15815"},"modified":"2015-12-08T15:37:26","modified_gmt":"2015-12-08T14:37:26","slug":"qui-pro-quo-polskiej-armii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2015\/12\/08\/qui-pro-quo-polskiej-armii\/","title":{"rendered":"Qui pro quo polskiej armii"},"content":{"rendered":"

Nie ma chyba wi\u0119cej anegdot, kt\u00f3re s\u0105 lekcj\u0105 dobrego i wysublimowanego humoru i jednocze\u015bnie lekcj\u0105 historii Polski, ni\u017c \u017carty dotycz\u0105ce Boles\u0142awa Wieniawy-D\u0142ugoszowskiego.
\n
\n\"Wieniawa\"<\/a>Jego \u017cyciorys to historia powstawania polskiej armii po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci. To tak\u017ce historia polskiej dyplomacji, zamachu majowego, wojny polsko-bolszewickiej, warszawskiej gastronomii, a tak\u017ce literatury czy teatr\u00f3w \u2013 w tym zw\u0142aszcza kabaret\u00f3w.<\/p>\n

Jedn\u0105 z najs\u0142ynniejszych anegdot (wi\u0119kszo\u015b\u0107 wyg\u0142aszana na p\u00f3\u0142pi\u0119terku w \u201eZiemia\u0144skiej\u201d, gdzie brylowali najwybitniejsi poeci: Wierzy\u0144ski, Lecho\u0144, S\u0142onimski, Tuwim czy filozof i znawca \u017cycia Franz Fiszer, z kt\u00f3rym Wieniawa wda\u0142 si\u0119 kiedy\u015b w sp\u00f3r o Prousta; obaj dyskutanci kilka lat mieszkali w Pary\u017cu). Wieniawa \u201edowodzi\u0142, \u017ce francuski pisarz to geniusz, subtelny mistrz nastroju, z niepor\u00f3wnanym talentem cyzeluj\u0105 szczeg\u00f3\u0142y swojej prozy, gdy Fiszer twierdzi\u0142, \u017ce Proust to kretyn, mato\u0142 i w og\u00f3le grafoman. Wieniawa cytowa\u0142 co celniejsze fragmenty powie\u015bci, pieni\u0142 si\u0119 w obronie ulubionego pisarza, gdy nagle Fiszer ze stoickim spokojem o\u015bwiadczy\u0142: – Widzisz kochany, ja mam t\u0119 przewag\u0119 nad tob\u0105, \u017ce ty czyta\u0142e\u015b Prousta, a ja nie”.<\/p>\n

Po jednej z premier w s\u0142ynnym teatrzyku poet\u00f3w i aktor\u00f3w podczas bankietu D\u0142ugoszowski wzni\u00f3s\u0142 toast: \u201ePij\u0119 za qui pro quo, szwole\u017cer\u00f3w polskiego teatru\u201d. Legendarny konferansjer Fryderyk Jarosy ripostowa\u0142 natychmiast: \u201eA ja za pana pu\u0142kownika Wieniaw\u0119-D\u0142ugoszowskiego, qui pro quo polskiej armii\u201d.<\/p>\n

By\u0142y te\u017c g\u0142o\u015bne koszarowe \u017carty jak ten: \u201eWyobra\u017acie sobie panowie \u2013 m\u00f3wi\u0142 Wieniawa, opowiadaj\u0105c o swoich przewagach na polowaniu w Spale \u2013 m\u0142ody zagajnik, lekko roz\u015bwietlony dopiero co wstaj\u0105cym s\u0142o\u0144cem, j\u0105 wychodz\u0105c\u0105 zza drzewa. \u0141ani\u0119. Staje, rozgl\u0105da si\u0119, ja w tym czasie sk\u0142adam si\u0119, mierz\u0119 i k\u0142ad\u0119 j\u0105 od pierwszego strza\u0142u. Podchodz\u0119 bli\u017cej, bior\u0119 za nogi i wci\u0105gam na siebie\u2026
\n – Przepraszam panie Pu\u0142kowniku, telefon z Belwederu \u2013 przerwa\u0142 opowie\u015b\u0107 pikolak.
\n Wieniawa odszed\u0142 od stolika, ale po chwili wr\u00f3ci\u0142.
\n – O czym to m\u00f3wili\u015bmy?
\nOpowiada\u0142 pan pu\u0142kownik, \u017ce z\u0142apa\u0142 j\u0105 za nogi i wci\u0105gn\u0105\u0142 na siebie \u2013 podpowiedzia\u0142 kto\u015b szybko.
\n – W\u0142a\u015bnie, a potem trzy dni z d\u2026 nie schodzi\u0142em. Taka by\u0142a kobita \u2013 doko\u0144czy\u0142 Wieniawa\u201d.<\/p>\n

Ostatnia anegdota, kt\u00f3r\u0105 przytacza biograf genera\u0142a Mariusz Urbanek, jest niezwykle dramatyczna. Boles\u0142aw Wieniawa-D\u0142ugoszowski podczas drugiej wojny \u015bwiatowej skacze z nowojorskiego wie\u017cowca. To rezultat plotek, szczucia \u015brodowiska polskiego mieszkaj\u0105cego za oceanem. W pami\u0119ci czytelnika zostaj\u0105 jednak weselsze fragmenty arcyciekawego dzie\u0142a. Mariusz Urbanek oraz Iskry zn\u00f3w dali nam pod choink\u0119 wspania\u0142y prezent.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie ma chyba wi\u0119cej anegdot, kt\u00f3re s\u0105 lekcj\u0105 dobrego i wysublimowanego humoru i jednocze\u015bnie lekcj\u0105 historii Polski, ni\u017c \u017carty dotycz\u0105ce Boles\u0142awa Wieniawy-D\u0142ugoszowskiego.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15815"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15815"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15815\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15824,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15815\/revisions\/15824"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15815"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15815"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15815"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}