W moim dzieci\u0144stwie podw\u00f3rko by\u0142o miejscem, gdzie bawi\u0142y si\u0119 dzieci. Nie, oczywi\u015bcie nie przez ca\u0142y dzie\u0144, ale spotyka\u0142y si\u0119 kilkakrotnie w ci\u0105gu dnia, cho\u0107by na chwil\u0119. No i oczwiscie zna\u0142y si\u0119 wszystkie. Mieli\u015bmy w k\u0105cie podw\u00f3rka istny skarb: resztki gruz\u00f3w, ale takie naprawd\u0119 drobne resztki, bo te bardziej k\u0142uj\u0105ce w oczy dawno ju\u017c sprz\u0105tni\u0119to. Zbierali\u015bmy drobniutkie kawa\u0142ki pot\u0142uczonych talerzy, fili\u017canek, p\u00f3\u0142misk\u00f3w. Poniewa\u017c kamienica by\u0142a przed wojn\u0105 zamo\u017cna, owe kawa\u0142ki pochodzi\u0142y z dobrej, cz\u0119stokro\u0107 historycznej porcelany. Jeszcze wtedy nikt z nas, dzieci nie \u017ca\u0142owa\u0142, \u017ce uleg\u0142y zag\u0142adzie, \u017ce mo\u017cemy widzie\u0107 jedynie fragmenty. Pozwala\u0142o to niew\u0105tpliwie rozwin\u0105\u0107 wyobra\u017ani\u0119 i traktowa\u0107 owe kawa\u0142ki, jak prawdziwe, ca\u0142e przedmioty. To w\u0142a\u015bnie wtedy pokocha\u0142am \u0142adn\u0105 porcelan\u0119. I tak mnie to uczucie trzyma, \u017ce nadal je\u017cd\u017c\u0119 na targi staroci, cho\u0107by po to, aby zobaczy\u0107 co\u015b pi\u0119knego. Rozumiem konieczno\u015b\u0107 u\u017cycia niekiedy plastikowego talerza i kubka, ale patrz\u0119 z \u017calem na grillowe przyj\u0119cia w ogrodzie, gdzie na plastiku podaje si\u0119 smakowite kie\u0142baski czy kawa\u0142ek pieczonego mi\u0119sa.
\nPrzypomina mi si\u0119 historia z Wiednia. Postanowili\u015bmy, Piotr i ja, zje\u015b\u0107 na ulicy s\u0142awny wiener wurst, czyli doskona\u0142e kie\u0142baski. By\u0142a pora przerwy na lunch, ko\u0142o budek z tym specja\u0142em pojawi\u0142o si\u0119 wielu m\u0142odych ludzi, stan\u0119li\u015bmy i my w kilkuosobowej kolejce. I kiedy przysz\u0142a nasza kolej, sprzedawca widz\u0105c klient\u00f3w znacznie starszych od innych, cudzoziemc\u00f3w, poda\u0142 nam kie\u0142baski na porcelanowych talerzach i metalowe, estetyczne sztu\u0107ce. Poczuli\u015bmy, \u017ce tak\u017ce dla tego m\u0142odego cz\u0142owieka sprzedaj\u0105cego kie\u0142baski plastikowy talerzyk jest czym\u015b, co nie przystoi, \u017ce dla pokazania smaku istotnie dobrego dania, potrzebne jest co\u015b wi\u0119cej. Wprawdzie nie chodzi\u0142am we wczesnym dzieci\u0144stwie do bar\u00f3w mlecznych, a sztu\u0107ce na \u0142a\u0144cuchu uwa\u017cam za artystyczne przetworzenie prza\u015bnej rzeczywisto\u015bci przez Barej\u0119, ale pami\u0119tam wczasowe paskudne fajansowe talerze w domach wypoczynkowych, jedzenie na kt\u00f3rych wydawa\u0142o mi si\u0119 latem dodatkow\u0105 udr\u0119k\u0105(opr\u00f3cz tego \u017ce by\u0142o zwykle kiepskiej jako\u015bci). Na szcz\u0119\u015bcie nowe trendy s\u0105 niew\u0105tpliwie korzystne, dlatego przypomnia\u0142 mi si\u0119 sprzedawca z Wiednia. Nawet najskromniejsze barki wyposa\u017ca si\u0119 dzi\u015b w mo\u017cliwie \u0142adne a czasem oryginalne naczynia. Wprawdzie street-foodowe jedzenie ci\u0105gle l\u0105duje na plastikowych lub papierowych tackach, ale taka jest specyfika i cho\u0107bym nie wiem ile zrz\u0119dzi\u0142a, spiesz\u0105cy si\u0119 b\u0119d\u0105 zajada\u0107 z tacki, papierka, serwetki. A coraz cz\u0119\u015bciej, jak obserwuj\u0119, kupno \u0142adnych talerzy to pierwszy wydatek dla nowego domu.
\nZach\u0119cam do zajrzenia, cho\u0107by w majowy d\u0142uuuuugi weekend do rozmaitych tzw. lokali gastronomicznych, zw\u0142aszcza tych wygl\u0105daj\u0105cych na starannie zaprojektowane i przyjrzenie si\u0119, jak to wygl\u0105da. Nakrycia sto\u0142owe staj\u0105 si\u0119 powoli wa\u017cnym sk\u0142adnikiem ich wystroju. I warto to zauwa\u017ca\u0107. A mo\u017ce na przyk\u0142ad podzieli\u0107 si\u0119 z nami wra\u017ceniami?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W moim dzieci\u0144stwie podw\u00f3rko by\u0142o miejscem, gdzie bawi\u0142y si\u0119 dzieci. Nie, oczywi\u015bcie nie przez ca\u0142y dzie\u0144, ale spotyka\u0142y si\u0119 kilkakrotnie w ci\u0105gu dnia, cho\u0107by na chwil\u0119. No i oczwiscie zna\u0142y si\u0119 wszystkie. Mieli\u015bmy w k\u0105cie podw\u00f3rka istny skarb: resztki gruz\u00f3w, ale takie naprawd\u0119 drobne resztki, bo te bardziej k\u0142uj\u0105ce w oczy dawno ju\u017c sprz\u0105tni\u0119to. Zbierali\u015bmy […]<\/p>\n","protected":false},"author":37,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16895"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/37"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16895"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16895\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16896,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16895\/revisions\/16896"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16895"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16895"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16895"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}