W potocznym my\u015bleniu o du\u017cych i udanych biznesach wyobra\u017ania nie jest najwa\u017cniejszym czynnikiem. I jest to oczywisty b\u0142\u0105d. Najpierw trzeba sobie wyobra\u017ca\u0107, potem weryfikowa\u0107 wyobra\u017cone i wykazywa\u0107 si\u0119 konsekwencj\u0105. Oczywi\u015bcie nie jeste\u015bmy dzie\u0107mi, nie uwa\u017camy ,\u017ce kt\u00f3rykolwiek jeden czynnik wystarczy. Musz\u0105 si\u0119 zebra\u0107 w jednym miejscu (umy\u015ble cz\u0142owieka?) wszystkie lub cho\u0107by wi\u0119kszo\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnych czynnik\u00f3w, aby biznesowy pomys\u0142 \u201ewypali\u0142\u201d. I to jest w\u0142a\u015bnie ten przypadek.
\nKilka miesi\u0119cy temu opisywa\u0142am now\u0105 na warszawskim rynku gastronomicznym restauracj\u0119, ukrai\u0144sk\u0105 \u201eKanap\u0119\u201d, do\u015b\u0107 niezwyk\u0142y koncept, bo kto z naszych znawc\u00f3w o\u015bmieli si\u0119 postawi\u0107 kuchni\u0119 ukrai\u0144sk\u0105, dodatkowo zniszczon\u0105 przez radzieck\u0105 w\u0142adz\u0119, obok wielkich kuchni europejskich. Powsta\u0142a jednak restauracja, kt\u00f3rej zalety s\u0105 bezsprzeczne.
\nDymitr Borysow, tw\u00f3rca 18 restauracji na Ukrainie (nazywa je rodzin\u0105, nie sieci\u0105) to cz\u0142owiek pe\u0142en pomys\u0142\u00f3w. Nie czekaj\u0105c na lepsze czasy zak\u0142ada\u0142 skromne restauracje w okresie najg\u0142\u0119bszego kryzysu. I teraz zatrudnia w nich oko\u0142o 2000 os\u00f3b, otworzy\u0142 te\u017c \u201eKanap\u0119\u201d w Warszawie.
\nKuchnia ukrai\u0144ska nie jest znana powszechnie w \u015bwiecie i cho\u0107 Dymitr Borysow obiecuje, \u017ce ju\u017c wkr\u00f3tce stanie ona w jednym rz\u0119dzie obok francuskiej i w\u0142oskiej, ja upatruj\u0119 przysz\u0142ych sukces\u00f3w gdzie indziej. Ukraina to wielki i, jak wiemy, potencjalnie bogaty kraj. Ma du\u017co znakomitych produkt\u00f3w na \u015bwiatowym poziomie. Wszystko to, czym nas czaruj\u0105 znane kuchnie, jest tu w du\u017cym wyborze i doskona\u0142ej jako\u015bci: ukrai\u0144ski absynt i cydr, doskona\u0142e wina, foie gras, kawiory i ostrygi. Nawet bia\u0142e i czarne trufle s\u0105 tu podobno r\u00f3wnie aromatyczne jak te z Alby. Jest te\u017c bogactwo owoc\u00f3w morza, ryb, owoc\u00f3w i warzyw. I na to nastawi\u0142a si\u0119 \u201eKanapa\u201d. To bardzo rozs\u0105dnie.
\nPoza tym liczny zesp\u00f3\u0142 kucharzy stale si\u0119 uczy, i to u najlepszych. Pisa\u0142am zim\u0105 o doskona\u0142ym barszczu ukrai\u0144skim w \u201eKanapie\u201d. To klasyka. A co powiecie o piero\u017ckach z jesiotrem, z odrobin\u0105 kawioru ze szczupaka, o piero\u017ckach z kozim lub zaj\u0119czym mi\u0119sem? To naprawd\u0119 dobre i tw\u00f3rcze wykorzystanie tego, czym si\u0119 dysponuje.
\nA ceny? Nie s\u0105 mo\u017ce najni\u017csze, ale od czasu do czasu, smakosz mo\u017ce zaspokoi\u0107 swoje tajemne marzenia o galarecie z kr\u00f3lika (19 z\u0142), foie gras w bia\u0142ym winie (22 z\u0142), barszczu czerwonym z wieprzowymi uszami (25 z\u0142) albo pierogach z ziemniakami. Na deser warto obejrze\u0107 liczne ciasta i torty, zam\u00f3wi\u0107 jednak pierogi z wi\u015bniami (22 z\u0142). Delicje.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W potocznym my\u015bleniu o du\u017cych i udanych biznesach wyobra\u017ania nie jest najwa\u017cniejszym czynnikiem. I jest to oczywisty b\u0142\u0105d. Najpierw trzeba sobie wyobra\u017ca\u0107, potem weryfikowa\u0107 wyobra\u017cone i wykazywa\u0107 si\u0119 konsekwencj\u0105. Oczywi\u015bcie nie jeste\u015bmy dzie\u0107mi, nie uwa\u017camy ,\u017ce kt\u00f3rykolwiek jeden czynnik wystarczy. Musz\u0105 si\u0119 zebra\u0107 w jednym miejscu (umy\u015ble cz\u0142owieka?) wszystkie lub cho\u0107by wi\u0119kszo\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnych czynnik\u00f3w, aby […]<\/p>\n","protected":false},"author":37,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16943"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/37"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16943"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16943\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16944,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16943\/revisions\/16944"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16943"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16943"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16943"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}