Z moj\u0105 m\u0142od\u0105 s\u0105siadk\u0105 \u0142\u0105cz\u0105 nas smakoszowskie wi\u0119zi i pogaduchy. Ostatnio nasza znajomo\u015b\u0107 wkroczy\u0142a na wy\u017cszy poziom. Dosta\u0142am pachn\u0105cy \u201ego\u015bciniec\u201d z jej s\u0142u\u017cbowej podr\u00f3\u017cy. Tak pomi\u0119dzy \u0142asuchami bywa, \u017ce lubimy dzieli\u0107 si\u0119 smakami. W pr\u00f3\u017cniowej torebce zamkni\u0119ty by\u0142 najwyra\u017aniejszy zapach bliskiego wschodu, czyli przyprawa zathar.
\nJak wszyscy wiedz\u0105, polska kuchnia zawsze by\u0142a wonna, w niekt\u00f3rych okresach do zupe\u0142nej przesady. Od Renesansu zacz\u0119\u0142o si\u0119 \u0142agodzenie smak\u00f3w, ale jeszcze w XVII wieku, przybywaj\u0105ca na w\u0142asny \u015blub z polskim kr\u00f3lem ksi\u0119\u017cniczka francuska, nie da\u0142a rady niemal \u017cadnej potrawie, kt\u00f3ra znalaz\u0142a si\u0119 na wykwintnym powitalnym stole, bo we Francji ju\u017c w tym czasie przyprawiano znacznie, znacznie mniej.
\nJeszcze ca\u0142e lata musia\u0142y min\u0105\u0107, aby na polskich ziemiach zacz\u0119to rozs\u0105dniej doprawia\u0107, bo u\u017cywanie przypraw by\u0142o czytelnym znakiem bogactwa rodziny. W\u0142a\u015bciwie dopiero XVIII wiek, wp\u0142ywy francuskiej kuchni i kucharzy sprawi\u0142, \u017ce zupe\u0142nie zaniechano u\u017cywania nadmiaru wonnych przypraw. Kuchnia kolejnego wieku by\u0142a wykwintna, ale pachn\u0105ca nie tyle przyprawami, lecz wyszukanymi produktami i ich wyszukanymi zestawieniami.
\nW poprzednim, czyli XX wieku zn\u00f3w odkryli\u015bmy zapomniane aromaty. Zw\u0142aszcza odk\u0105d rozpocz\u0119li\u015bmy peregrynacje po bli\u017cszych i dalszych krajach. Bliski Wsch\u00f3d i o\u015bcienne kraje oferuj\u0105 szczeg\u00f3lne zapachy.
\nZathar to wspania\u0142a przyprawa, pochodzi z kr\u0119gu kuchni arabskiej, izraelskiej i tureckiej. Jej g\u0142\u00f3wnymi sk\u0142adnikami s\u0105 ziarna bia\u0142ego sezamu wymieszane z rozdrobnionymi dzikiem tymiankiem, owocami sumaku oraz soli. Bywaj\u0105 te\u017c liczne odmiany zatharu, z dodatkiem innych zi\u00f3\u0142 i aromat\u00f3w. Poniewa\u017c zathar stosuje si\u0119 \u201edo wszystkiego\u201d postanowi\u0142am doprawi\u0107 nim marchew, kt\u00f3r\u0105 bardzo lubi\u0119. Po upieczeniu w piekarniku polanej oliw\u0105 (uprzednio obranej i pokrojonej w grubsze paski) marchwi, posypa\u0142am ja zatharem. Powsta\u0142o naprawd\u0119 pyszne danie, smakuj\u0105ce w dodatku nostalgicznie, dalek\u0105 podr\u00f3\u017c\u0105. S\u0105siedzkie wi\u0119zi to jest to!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Z moj\u0105 m\u0142od\u0105 s\u0105siadk\u0105 \u0142\u0105cz\u0105 nas smakoszowskie wi\u0119zi i pogaduchy. Ostatnio nasza znajomo\u015b\u0107 wkroczy\u0142a na wy\u017cszy poziom. Dosta\u0142am pachn\u0105cy \u201ego\u015bciniec\u201d z jej s\u0142u\u017cbowej podr\u00f3\u017cy. Tak pomi\u0119dzy \u0142asuchami bywa, \u017ce lubimy dzieli\u0107 si\u0119 smakami. W pr\u00f3\u017cniowej torebce zamkni\u0119ty by\u0142 najwyra\u017aniejszy zapach bliskiego wschodu, czyli przyprawa zathar. Jak wszyscy wiedz\u0105, polska kuchnia zawsze by\u0142a wonna, w niekt\u00f3rych […]<\/p>\n","protected":false},"author":37,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16966"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/37"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16966"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16966\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":16967,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16966\/revisions\/16967"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16966"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16966"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16966"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}