Nikogo\nz naszych blogowicz\u00f3w nie trzeba przekonywa\u0107, \u017ce kuchnia i jedzenie to du\u017cy i\nwa\u017cny dzia\u0142 kultury. Uprawiane przez r\u00f3\u017cne narody kuchnie to najlepszy wyr\u00f3\u017cnik,\ncharakterystyczna cecha, wynikaj\u0105ca z lokalnego charakteru. \u017badna kuchnia nie\ntrwa i nie rozwija si\u0119 w izolacji: kuchnia francuska wymiesza\u0142a si\u0119 z w\u0142osk\u0105, w\u0142oska\nnosi elementy wschodnie, kuchnia polska zawiera w sobie elementy kuchni\nwschodniego i zachodniego s\u0105siada, naje\u017ad\u017ac\u00f3w i osiad\u0142ych tu \u017byd\u00f3w. Dopiero\nsuma wszystkich element\u00f3w tworzy kuchni\u0119, zjawisko, kt\u00f3re nas zachwyca w\nr\u00f3\u017cnych stronach \u015bwiata. <\/p>\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie\nto wch\u0142oni\u0119cie obcych element\u00f3w bywa lepsze i gorsze, kuchnia niemiecka nie\nzdoby\u0142a wielkiej renomy mimo r\u00f3\u017cnych po\u017cyczek, a i angielska nie jest najwy\u017cej\nceniona w \u015bwiecie, cho\u0107 nie stoi wy\u0142\u0105cznie na rodzimych produktach, dodatkach i\nrecepturach. <\/p>\n\n\n\n
Od\nkilkuset lat polskie gotowanie mia\u0142o niez\u0142e konotacje w \u015bwiecie smakoszy.\nCeniono dziczyzn\u0119 przyrz\u0105dzan\u0105 w doskona\u0142y spos\u00f3b, s\u0142odkowodne ryby, podobno pyszno\u015bci,\npuszyste, delikatne ciasta, konfitury i mn\u00f3stwo da\u0144 i produkt\u00f3w. Jak\u017ce cz\u0119sto\nzdarza si\u0119, \u017ce na szyldzie restauracji z typowo polskim menu widnieje kotlet\nschabowy, kt\u00f3rego jako \u017cywo nie podawano jeszcze 150 lat temu albo ruskie\npierogi, kt\u00f3re owszem istnia\u0142y, ale jako specyficzny wypiek.<\/p>\n\n\n\n
Co\nnam zosta\u0142o po polskiej kuchni ? Na pewno barszcz czerwony, liczne zupy,\npieczenie, ale przegrywaj\u0105 one rywalizacj\u0119 z kotletem w watowatej bu\u0142ce. Od\nczasu do czasu odzywaj\u0105 si\u0119 g\u0142osy, nawo\u0142uj\u0105ce do rewitalizacji polskiej kuchni,\nprzekonuj\u0105ce, \u017ce jej przepis\u00f3w trzeba broni\u0107 niczym zabytkowych budowli czy\nobraz\u00f3w. C\u00f3\u017c, u\u0142atwiamy sobie \u017cycie zjadaj\u0105c dania za kt\u00f3rymi wprawdzie nie\nstoi polska tradycja, ale za to \u0142atwe, szybkie i pewnie ta\u0144sze. Kuchnia polska\nzawsze korzysta\u0142a z doskona\u0142ych sk\u0142adnik\u00f3w, nie mo\u017ce wi\u0119c by\u0107 supertania. Ale\nprzecie\u017c warto j\u0105 reanimowa\u0107 i to w szlachetnej postaci.<\/p>\n\n\n\n
Na\ntle og\u00f3lnopolskiej kuchni szczeg\u00f3lnie wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 kuchnia warszawska. Od\ndw\u00f3ch stuleci zas\u0142ugi w \u015bwietnej jej prezentacji mia\u0142y licznie dzia\u0142aj\u0105ce tu restauracje.\nPowojenne czasy zniweczy\u0142y restauracyjn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 kultury kulinarnej. I mamy to,\nco wida\u0107 go\u0142ym okiem. Pr\u0119dzej na warszawskich ulicach zobaczymy szyld japo\u0144skiej\nczy chi\u0144skiej restauracji ni\u017c dobrej prawdziwej polskiej. Mamy w powojennej\nhistorii restauracji takie trwa\u0142e zjawiska jak Fukier, Bristol czy \u015awi\u0119toszek.\nWiemy, \u017ce je\u015bli zobaczymy tam w karcie danie z przymiotnikiem \u201epolski\u201d, zasmakujemy\ndobrze oddanego ducha tej potrawy. Nie s\u0105 to jednak propozycje dla przeci\u0119tnego\nturysty. Powiem Wam jednak w tajemnicy, \u017ce powstaje pomys\u0142 na kuchni\u0119\nwarszawsk\u0105 na warszawskich ulicach i w warszawskich restauracjach. Mo\u017ce wtedy, kiedy\n\u00f3w renesans nast\u0105pi, b\u0119dziemy mogli posmakowa\u0107 zapomnianych nies\u0142usznie, zaskakuj\u0105cych\nda\u0144.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nikogo z naszych blogowicz\u00f3w nie trzeba przekonywa\u0107, \u017ce kuchnia i jedzenie to du\u017cy i wa\u017cny dzia\u0142 kultury. Uprawiane przez r\u00f3\u017cne narody kuchnie to najlepszy wyr\u00f3\u017cnik, charakterystyczna cecha, wynikaj\u0105ca z lokalnego charakteru. \u017badna kuchnia nie trwa i nie rozwija si\u0119 w izolacji: kuchnia francuska wymiesza\u0142a si\u0119 z w\u0142osk\u0105, w\u0142oska nosi elementy wschodnie, kuchnia polska zawiera w […]<\/p>\n","protected":false},"author":37,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17124"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/37"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=17124"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17124\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":17125,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17124\/revisions\/17125"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=17124"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=17124"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=17124"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}