Kilka\nlat temu w Muzeum Secesji w P\u0142ocku moja, do\u015b\u0107 ma\u0142a w\u00f3wczas wnuczka, pyta\u0142a\nzdziwiona, co to takiego, widz\u0105c ka\u0142amarz, pi\u00f3ro i stal\u00f3wk\u0119 oraz wisz\u0105cy na\n\u015bcianie telefon z tamtej, nie tak znowu odleg\u0142ej, epoki. Te przedmioty nie\nkojarzy\u0142y si\u0119 jej z nowoczesnym d\u0142ugopisem i telefonem kom\u00f3rkowym. <\/p>\n\n\n\n
Wszystko\nzmienia si\u0119 bardzo szybko, to ju\u017c wiemy z w\u0142asnego do\u015bwiadczenia, z obserwacji.\nMy, starsi, musimy si\u0119 dobrze wysila\u0107, aby nad\u0105\u017cy\u0107 za nowinkami w ka\u017cdej\ndziedzinie. Czy jednak ka\u017cdy trend jest zwyci\u0119stwem nowoczesno\u015bci? <\/p>\n\n\n\n
Odnosz\u0119\nwra\u017cenie, \u017ce cz\u0119sto jest p\u00f3j\u015bciem po najmniejszej linii oporu. No bo, niezbyt\nestetyczne z konieczno\u015bci jedzenie na ulicy, g\u0105bczastej bu\u0142ki z wyciekaj\u0105cym majonezem, lub siorbanie z papierowego kubka kawy jest\nzar\u00f3wno dla sprzedawcy jak konsumenta \u0142atwiejsze, ni\u017c usadzenie go\u015bcia przy stoliku,\npodanie mu posi\u0142ku na talerzu, z widelcem i no\u017cem, a kawy w fili\u017cance. <\/p>\n\n\n\n
Ale\nnajbardziej ubolewam, cho\u0107 wiem, \u017ce ta moda jest ju powszechna, \u017ce nie tylko\nkawa, kt\u00f3r\u0105 mniej kocham, r\u00f3wnie\u017c herbata pita jest z kubk\u00f3w. W\u0142a\u015bciwym, \u015brodowiskiem\ndla herbaty, ale przecie\u017c i kawy, jest fili\u017canka. Kiedy herbat\u0119 przywieziono do\nEuropy wraz z ni\u0105 przyby\u0142a moda na podawanie jej w niezwykle kosztownej chi\u0144skiej\nporcelanie. Porcelana ta by\u0142a tak cienka, \u017ce wytworne damy, obejmuj\u0105c prawie\nprze\u017aroczyst\u0105 czark\u0119, ukazywa\u0142y wyra\u017anie urod\u0119 swoich delikatnych d\u0142oni. <\/p>\n\n\n\n
Kiedy\nw 1709 roku uczony, szukaj\u0105cy alchemicznego przepisu na pozyskanie z\u0142ota, znalaz\u0142\nco\u015b chyba cenniejszego: mo\u017cliwo\u015b\u0107 produkcji porcelany w Europie, delikatne, herbaciane\nfili\u017canki wesz\u0142y pod skromniejsze dachy. Potem przysz\u0142y XIX-wieczne wp\u0142ywy rosyjskie,\nsamowary, z kt\u00f3rych nalewano do szklanek wrz\u0105tek i dolewano pachn\u0105c\u0105 esencj\u0119\n.Jednak patriotyczne \u015brodowiska nie podda\u0142y si\u0119 pr\u0119dko: samowary i szklanki uwa\u017cano\nza wyraz zgody na zaborcze panowanie.<\/p>\n\n\n\n
Wprawdzie\nnie mamy ju\u017c obecnie politycznych w\u0105tpliwo\u015bci. Papierowe kubki przyby\u0142y do nas,\nwraz z przyspieszeniem, z dalekiego, przyspieszaj\u0105cego \u015bwiata. S\u0105 po prostu\nprzystosowane do naszego szybkiego trybu \u017cycia. Ale moim osobistym wrogiem s\u0105\ngrube kubasy, mieszcz\u0105ce du\u017co herbaty, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna chlipa\u0107 nie celebruj\u0105c. Te,\nkt\u00f3re zast\u0105pi\u0142y [i]<\/a>kruche,\n\u0142adne fili\u017canki nawet w\u015br\u00f3d subtelnych amator\u00f3w herbaty.<\/p>\n\n\n\n Coraz\ncz\u0119\u015bciej w owych kubkach p\u0142ywa papierowy lub jedwabny woreczek, sypka herbata\njest swego rodzaju rzadko\u015bci\u0105. Jak twierdz\u0105 pa\u0144stwo Witomscy, w\u0142a\u015bciciele firmy\nherbacianej Dilmah, nawet wytrawni herbaciani kiperzy uwa\u017caj\u0105, \u017ce smak herbaty\nw woreczkach nie jest gorszy od tej sypkiej. C\u00f3\u017c, wierz\u0119. Ale lubi\u0119 zaparzon\u0105 w\nczajniczku li\u015bciast\u0105 herbat\u0119, kt\u00f3ra nabiera mocy na podgrzewaczu przez 3 minuty,\na potem cienkim strumyczkiem wp\u0142ywa do delikatnej fili\u017canki. \u017badne tam angielskie\nmody na dodatek mleka nie s\u0105 w stanie mnie przekona\u0107. Kolor ciemnego bursztynu,\nparuj\u0105cy pachn\u0105cy p\u0142yn, bez cukru, w cienkiej fili\u017cance zaspokaja pragnienie i\npoczucie pi\u0119kna.<\/p>\n\n\n\n Doskona\u0142ym\ntowarzystwem do herbaty s\u0105 kruche ciastka, dobre ciasto, cho\u0107 nie pogardzi\u0142abym\nr\u00f3wnie\u017c gor\u0105c\u0105 grzank\u0105 z delikatnej bu\u0142ki, posmarowanej d\u017cemem z gorzkich pomara\u0144czy.\nAch, rozmarzy\u0142am si\u0119\u2026 Kilka lat temu w Muzeum Secesji w P\u0142ocku moja, do\u015b\u0107 ma\u0142a w\u00f3wczas wnuczka, pyta\u0142a zdziwiona, co to takiego, widz\u0105c ka\u0142amarz, pi\u00f3ro i stal\u00f3wk\u0119 oraz wisz\u0105cy na \u015bcianie telefon z tamtej, nie tak znowu odleg\u0142ej, epoki. Te przedmioty nie kojarzy\u0142y si\u0119 jej z nowoczesnym d\u0142ugopisem i telefonem kom\u00f3rkowym. Wszystko zmienia si\u0119 bardzo szybko, to ju\u017c wiemy […]<\/p>\n","protected":false},"author":37,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17198"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/37"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=17198"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17198\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":17199,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/17198\/revisions\/17199"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=17198"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=17198"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=17198"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
<\/p>\n\n\n\n
\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"