Miesi\u0119czniki, tygodniki i dzienniki cz\u0119sto i przy r\u00f3\u017cnych okazjach opisuj\u0105 histori\u0119 rodziny El\u017cbiety II. Ostatnio triumfy \u015bwi\u0119ci film pt. „Kr\u00f3lowa”. Zajmijmy si\u0119 wi\u0119c tym tematem i my. Ja na miejscu w Londynie, a moi przyjaciele korzystaj\u0105c z blogu „Gotuj si\u0119”. Z wielkim jednak trudem udaje si\u0119 znale\u017a\u0107 informacje co jada si\u0119 w Pa\u0142acu Buckingham. Nicholas Davies w ksi\u0105\u017cce napisanej – jak twierdzi – bez wiedzy i pomocy dworu pisz\u0105c o miesi\u0105cu miodowym kr\u00f3lewskiej pary (by\u0142o to oczywi\u015bcie przed laty) podaje: „Nowo\u017ce\u0144cy spacerowali i je\u017adzili konno albo przesiadywali przed ogromnym kominkiem w salonie. El\u017cbieta mia\u0142a przy sobie ulubion\u0105 suczk\u0119 corgi imieniem Susan. \u017bywno\u015b\u0107 w Wielkiej Brytanii wci\u0105\u017c podlega\u0142\u0105 wprowadzonemu podczas wojny racjonowaniu, jednak ksi\u0119\u017cniczce i ksi\u0119ciu nie brakowa\u0142o niczego: delektowali si\u0119 ba\u017cantami, jagni\u0119cin\u0105, wo\u0142owin\u0105, ciel\u0119cin\u0105, s\u0142odkowodnymi rybami z rzeki Test oraz znakomitymi francuskimi winami. Przed wieczornym posi\u0142kiem, kt\u00f3ry z inicjatywy El\u017cbiety codziennie spo\u017cywali przy \u015bwiecach, pili szampana. Miesi\u0105c miodowy w Broadlands by\u0142 jedynym w zasadzie okresem w ca\u0142ym \u017cyciu ma\u0142\u017ce\u0144skim El\u017cbiety i Filipa, w kt\u00f3rym dzielili wsp\u00f3ln\u0105 sypialni\u0119.”
\n\u0141adn\u0105 histori\u0119 z jeszcze dawniejszych czas\u00f3w znalaz\u0142em szperaj\u0105c w garnkach austriackiego cesarza. Pom\u00f3g\u0142 mi w tym kolega z Krakowa. A\u017c 142 historie z \u017cycia cesarza Franciszka J\u00f3zefa zebra\u0142 i przypomnia\u0142 zdumionej publiczno\u015bci dziennikarz i smakosz Leszek Mazan. W\u015br\u00f3d tych – nierzadko pikantnych historyjek – cz\u0119\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cona jest cesarskiemu sto\u0142owi. Oto jedna z nich: „Cesarz Franciszek J\u00f3zef z trudem ukry\u0142 zdziwienie i zak\u0142opotanie, gdy zobaczy\u0142, \u017ce w bu\u0142ce kt\u00f3r\u0105 w trakcie \u015bniadania raczy\u0142 podnosi\u0107 do ust, tkwi zapieczony karaluch.<\/p>\n
– Ketterl! – zawo\u0142a\u0142 do kamerdynera – Ketterl, popatrzcie. Ja chyba nie powinienem tego je\u015b\u0107!
\n– To si\u0119 ju\u017c nie powt\u00f3rzy, Wasza Cesarska Mo\u015b\u0107 – sk\u0142oni\u0142 si\u0119 blady z przera\u017cenia kamerdyner. – Piekarz mia\u0142 zapewne na my\u015bli kogo\u015b innego…
\n– A kogo? – \u017cywo zainteresowa\u0142 si\u0119 Cesarz.
\nOdpowied\u017a musia\u0142a Dobrotliwego Pana prawdziwie ubawi\u0107, gdy\u017c zezwoli\u0142 by karalucha zwr\u00f3cono dowcipnemu piekarzowi wraz z odebranym tytu\u0142em c.k. dostawcy dworu.”
\nHistoryjka ta przypomnia\u0142a mi si\u0119 w chwili gdy szef kuchni warszawskiej restauracji po zwr\u00f3ceniu mu uwagi, \u017ce szasz\u0142yk zrobiony jest z baraniny o dziwnie czarnym kolorze i straszliwym zapachu odpowiedzia\u0142: – Bardzo pana przepraszam. To pomy\u0142ka. Ten szasz\u0142yk by\u0142 przeznaczony do bufetu redakcyjnego (tu pad\u0142a nazwa wielkiego warszawskiego dziennika), kt\u00f3ry stale zaopatrujemy.
\nOd tej pory nie przychodz\u0119 do owej redakcji przed spo\u017cyciem dobrego obiadu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Miesi\u0119czniki, tygodniki i dzienniki cz\u0119sto i przy r\u00f3\u017cnych okazjach opisuj\u0105 histori\u0119 rodziny El\u017cbiety II. Ostatnio triumfy \u015bwi\u0119ci film pt. „Kr\u00f3lowa”. Zajmijmy si\u0119 wi\u0119c tym tematem i my. Ja na miejscu w Londynie, a moi przyjaciele korzystaj\u0105c z blogu „Gotuj si\u0119”. Z wielkim jednak trudem udaje si\u0119 znale\u017a\u0107 informacje co jada si\u0119 w Pa\u0142acu Buckingham. Nicholas […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/175"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=175"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/175\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=175"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=175"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=175"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}