{"id":1823,"date":"2010-06-28T08:00:52","date_gmt":"2010-06-28T06:00:52","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=1823"},"modified":"2010-06-25T17:19:12","modified_gmt":"2010-06-25T15:19:12","slug":"to-nie-te-listki-to-szwindel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2010\/06\/28\/to-nie-te-listki-to-szwindel\/","title":{"rendered":"To nie te listki, to szwindel"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

\u015awie\u017ce li\u015bcie herbaty w jednej z fabryk Sri Lanki\u00a0 Fot. Piotr Adamczewski<\/em><\/p>\n

Od XVIII wieku herbata, wchodzi\u0142a\u00a0 w mod\u0119 w krajach zachodniej Europy. Nieco wi\u0119cej czasu zaj\u0119\u0142o wej\u015bcie\u00a0 mody na ten\u00a0 nap\u00f3j\u00a0 do polskich dom\u00f3w. By\u0142a mod\u0105 , stawa\u0142a si\u0119 powoli potrzeb\u0105\u00a0 a tak\u017ce\u00a0 coraz \u015bwietniejszym \u017ar\u00f3d\u0142em dochod\u00f3w.<\/p>\n

Import i handel herbat\u0105 by\u0142\u00a0 podstaw\u0105 ogromnych fortun. Chi\u0144czycy w Kiachcie\u00a0– granicznym mie\u015bcie na Syberii\u00a0– prowadzili handel wymienny oddaj\u0105c herbaciane li\u015bcie za futra i bele materia\u0142\u00f3w przywo\u017cone tam przez rosyjskich kupc\u00f3w. By\u0142 to dla obu zreszt\u0105 stron handel nader intratny, a \u017ce w gr\u0119 wchodzi\u0142y milionowe sumy\u00a0 cz\u0119sto\u00a0 pokusa jeszcze \u0142atwiejszego zysku\u00a0 prowadzi\u0142a do\u00a0 przest\u0119pstw. Producenci\u00a0 do herbacianych listk\u00f3w dorzucali (i to w niema\u0142ych ilo\u015bciach) li\u015bcie innych ro\u015blin. Kupcy\u00a0 nie byli w stanie tego wykry\u0107. Potem\u00a0– ju\u017c w handlu detalicznym na terenie Rosji i Polski\u00a0– dochodzi\u0142y oszustwa pope\u0142niane przez w\u0142a\u015bcicieli magazyn\u00f3w i sklep\u00f3w prowadz\u0105cych sprzeda\u017c herbaty a tak\u017ce w\u0142a\u015bcicieli traktierni, restauracji, herbaciarni i kawiarni. Ci ostatni np. do\u015b\u0107 cz\u0119sto herbaciane fusy suszyli i wykorzystywali po par\u0119 razy. Proceder ten tak si\u0119 rozpowszechni\u0142, \u017ce np. w Warszawie hurtownicy udzielali rabatu kupuj\u0105cym, gdy przynosili oni\u00a0 ze sob\u0105 paczki\u00a0 wykorzystanych ju\u017c herbacianych li\u015bci.<\/p>\n

Z oszustwami podj\u0119to\u00a0 stanowcz\u0105 acz nier\u00f3wn\u0105 walk\u0119. Alfons Bukowski\u00a0– asystent przy katedrze farmacji i farmakologii Uniwersytetu Warszawskiego wraz z M. Aleksandrowem\u00a0– prowizorem farmacji opublikowali w 1888 roku w „Wiadomo\u015bciach farmaceutycznych”\u00a0 traktat zatytu\u0142owany „Badanie herbaty i herbata warszawska”, w kt\u00f3rym opisali przypadki oszustw i metody ich wykrywania. Pisz\u0105 m.in.: „Herbata, kt\u00f3rej kraj nasz spo\u017cywa nader powa\u017cn\u0105 ilo\u015b\u0107, z powodu braku \u015bcis\u0142ej kontroli, bywa cz\u0119sto fa\u0142szowan\u0105. Nadu\u017cycia te, w znacznej nawet ilo\u015bci, zdarzaj\u0105 si\u0119 przewa\u017cnie z ta\u0144szemi gatunkami herbaty, jak\u0105 spo\u017cywa ludno\u015b\u0107 ubo\u017csza. Zwiedzaj\u0105cy Wystaw\u0119\u00a0 hygijeniczn\u0105, mieli chocia\u017c w cz\u0119\u015bci sposobno\u015b\u0107 przekonania si\u0119, jak\u0105 herbat\u0119 dostarczaj\u0105 nam nietylko drobni handlarze, sprzedaj\u0105cy sw\u00f3j towar na \u0142uty, lecz niekt\u00f3re firmy ciesz\u0105ce si\u0119 zaufaniem ludno\u015bci pewnych okolic miasta.<\/p>\n

Do badania u\u017cywali\u015bmy rozmaitych gatunk\u00f3w herbaty pocz\u0105wszy od najta\u0144szych do najdro\u017cszych, jakie naby\u0107 mogli\u015bmy na \u0142uty i funty w niekt\u00f3rych sklepach i handlach warszawskich.”<\/p>\n

Okaza\u0142o si\u0119, ze wi\u0119kszo\u015b\u0107 herbat by\u0142a fa\u0142szowana. Badacze wykryli w nich li\u015bcie wierzb\u00f3wki wysokolistnej lub wi\u0105zu pospolitego. Sporo\u00a0 herbat uznali za parokrotnie wcze\u015bniej parzone.<\/p>\n

W konkluzji Bukowski i Aleksandrow postulowali utworzenie przez w\u0142adze miasta chemicznej stacji prowadz\u0105cej systematycznie badania wszystkich produkt\u00f3w spo\u017cywczych wprowadzanych do handlu. Przy okazji badania herbaty bowiem stwierdzili, \u017ce np. cukier,\u00a0 bez kt\u00f3rego herbaty w\u00f3wczas nie pito, fa\u0142szowany jest nagminnie dmia\u0142kim piaskiem lub\u00a0\u00a0 gipsem.<\/p>\n

\u00a0Mi\u0142o\u015bnicy prawdziwej herbaty wiele obu badaczom zawdzi\u0119czaj\u0105. Oni sami za\u015b po nap\u00f3j ten\u00a0 ? jak twierdzili – si\u0119gali do\u015b\u0107 cz\u0119sto, deklaruj\u0105c si\u0119 jako zaprzysi\u0119gli smakosze i mi\u0142o\u015bnicy badanego produktu.
\nWydaje mi si\u0119, \u017ce w dzisiejszych czasach fa\u0142szerze herbaty przerzucili si\u0119 na inne produkty. Nigdy nie trafi\u0142em na paczk\u0119 herbaty, kt\u00f3ra by smakowa\u0142a jak siano lub suszone li\u015bcie wierzb\u00f3wki. Ostatni\u0105 tak\u0105 paczk\u0119 mia\u0142em w r\u0119kach przed p\u00f3\u0142 wiekiem. Mia\u0142a ona na opakowaniu napis Herbata chi\u0144ska i by\u0142a pakowana w hurtowni pod Warszaw\u0105. Dzi\u015b delektuj\u0119 si\u0119 naparem z pi\u0119knie pakowanych na Cejlonie herbat z moj\u0105 ulubion\u0105 Uda Watte na czele.<\/p>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u015awie\u017ce li\u015bcie herbaty w jednej z fabryk Sri Lanki\u00a0 Fot. Piotr Adamczewski Od XVIII wieku herbata, wchodzi\u0142a\u00a0 w mod\u0119 w krajach zachodniej Europy. Nieco wi\u0119cej czasu zaj\u0119\u0142o wej\u015bcie\u00a0 mody na ten\u00a0 nap\u00f3j\u00a0 do polskich dom\u00f3w. By\u0142a mod\u0105 , stawa\u0142a si\u0119 powoli potrzeb\u0105\u00a0 a tak\u017ce\u00a0 coraz \u015bwietniejszym \u017ar\u00f3d\u0142em dochod\u00f3w. Import i handel herbat\u0105 by\u0142\u00a0 podstaw\u0105 ogromnych […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1823"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1823"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1823\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1823"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1823"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1823"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}