{"id":1831,"date":"2010-07-07T08:00:16","date_gmt":"2010-07-07T06:00:16","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=1831"},"modified":"2010-07-07T08:37:44","modified_gmt":"2010-07-07T06:37:44","slug":"zdrowie-wasze-zycie-nasze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2010\/07\/07\/zdrowie-wasze-zycie-nasze\/","title":{"rendered":"Zdrowie wasze, \u017cycie nasze"},"content":{"rendered":"

\u00a0<\/p>\n

Poniewa\u017c toasty wieczorne sta\u0142y si\u0119 ju\u017c dawno trwa\u0142ym obyczajem blogowym warto podbudowa\u0107 je\u00a0 teori\u0105. Znalaz\u0142em w ostatnim numerze „Playboya” interesuj\u0105cy tekst w\u0142asnie na ten temat. Przytaczam wi\u0119c tu tylko jeden rozdzia\u0142. Reszta jest r\u00f3wnie ciekawa. Warto wi\u0119c si\u0119gn\u0105c po lipcowy numer miesi\u0119cznika. Tymczasem za\u015b poczytajcie o czasach staro\u017cytnych:
\n„W kulturze biesiadowania toast zaj\u0105\u0142 szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119. Stal si\u0119 zabawnym, a jednocze\u015bnie wzruszaj\u0105cym rytua\u0142em, kt\u00f3ry z popijania wina czyni wyraz wzajemnego szacunku, braterstwa i dobrej woli. Toast staje si\u0119 rodzajem zobowi\u0105zania pomi\u0119dzy gospodarzem, pozdrawianym a innymi go\u015b\u0107mi. Wymiana dokonuje si\u0119 tutaj w wymiarze symbolicznym. Ucztuj\u0105c, wymieniamy si\u0119 opowie\u015bciami, cieszymy si\u0119 w\u0142asnym towarzystwem, wreszcie – przepijamy do siebie.
\nZwyczaj sk\u0142adania toast\u00f3w wywodzi si\u0119 z archaicznych tradycji religijnych libacji – ofiar sk\u0142adanych zjad\u0142a i napoj\u00f3w. W antycznej Grecji przed rozpocz\u0119ciem uczty wylewano troch\u0119 wina do do\u0142ka wykopanego w ziemi, aby napoi\u0107 duchy zmar\u0142ych. A wi\u0119c najstarsze toasty sk\u0142adano na cze\u015b\u0107 bog\u00f3w i zmar\u0142ych przodk\u00f3w, a czasem i wrog\u00f3w – jako wyraz szacunku, a tak\u017ce pr\u00f3ba zjednania sobie niezwyci\u0119\u017conych mocy.
\nDla Rzymian toast by\u0142 jednak nie tyle rodzajem pozdrowienia, ile raczej wyrazem nieufno\u015bci. W owych czasach naj\u0142atwiejszym sposobem na pozbycie si\u0119 przeciwnika by\u0142o… otrucie go. Picie czegokolwiek w nieznanym towarzystwie by\u0142o do\u015b\u0107 ryzykowne. Ot\u00f3\u017c gospodarz, aby rozwia\u0107 obawy swoich go\u015bci, na ucztach rozlewa\u0142 wino wszystkim z jednego naczynia, po czym sam pierwszy wychyla\u0142 sw\u00f3j kielich, zwykle kieruj\u0105c go w stron\u0119 go\u015bci z \u017cyczeniami zdrowia. Jednak mo\u017cliwe by\u0142o r\u00f3wnie\u017c umieszczenie trucizny w naczyniu, dlatego aby zabezpieczy\u0107 si\u0119 przed zatruciem, wystarczy\u0142o przela\u0107 troch\u0119 swojego napoju do kielicha gospodarza, aby sprawdzi\u0107 jak zareaguje. Umo\u017cliwia\u0142 to zwyczaj stukni\u0119cia si\u0119 kielichami.
\nHistorycy pisali, \u017ce nazwa toast pochodzi z dawnej Anglii, gdzie istnia\u0142 zwyczaj wrzucania do dzbana piwa kromki przypieczonego chleba, grzanki – czyli tosta. Ma to naukowe wyt\u0142umaczenie, bowiem w\u0119giel na przypalonej grzance m\u00f3g\u0142 dzia\u0142a\u0107 jak filtr, zatrzymuj\u0105cy ci\u0119\u017cki smak i r\u00f3\u017cne toksyny zawarte w nieklarowanym napoju.
\nOd XVII wieku datuje si\u0119 prawdziwa gor\u0105czka toastowania. Wiadomo, \u017ce ka\u017cdy toast umo\u017cliwia\u0142 wychylenie kielicha. Kiedy brak\u0142o ju\u017c os\u00f3b, kt\u00f3rych zdrowie mo\u017cna by\u0142o uczci\u0107, zaczynano wspomina\u0107 nieobecnych przyjaci\u00f3\u0142, aby zyska\u0107 pretekst do wypicia nast\u0119pnej kolejki. Wok\u00f3\u0142 toast\u00f3w naros\u0142o wiele, dziwnych czasem, zwyczaj\u00f3w. M\u0142odzie\u017c dolewa\u0142a sobie nawzajem do wina kropl\u0119 swojej krwi, aby potwierdzi\u0107 przyja\u017a\u0144 i wzajemne po\u015bwi\u0119cenie. Do\u015b\u0107 znany by\u0142, zakazywany przez Ko\u015bci\u00f3\u0142, szlachecki zwyczaj wznoszenia toastu na cze\u015b\u0107 m\u0142odej damy winem wypijanym z jej pantofelka.
\nW czasach nowo\u017cytnych toasty sta\u0142y si\u0119 ele?mentem etykiety, nieod\u0142\u0105czn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 takich uroczysto\u015bci jak urodziny, obchody Nowego Roku czy wesele. W Wielkiej Brytanii zwyczaj wznoszenia toast\u00f3w weselnych ur\u00f3s\u0142 do rangi skomplikowanego ceremonia\u0142u, kt\u00f3ry reguluje ca\u0142\u0105 procedur\u0119 wymiany wzajemnych pozdrowie\u0144. Konwenanse wyznaczaj\u0105 r\u00f3wnie\u017c tre\u015b\u0107 wznoszonych toast\u00f3w. I tak ojciec panny m\u0142odej wita wszystkich go\u015bci, wspominaj\u0105c dzieci\u0144stwo swojej c\u00f3rki i \u017cycz\u0105c szcz\u0119\u015bcia m\u0142odej parze. Natomiast toast dru\u017cby zamienia si\u0119 w kr\u00f3tk\u0105, cz\u0119sto wierszowan\u0105 mow\u0119, \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 humor, szczero\u015b\u0107 i zaskakuj\u0105cy koncept.”
\nNasze toastowanie jest ca\u0142kiem bezpieczne. Cho\u0107 kropelki jadu czasem i tu si\u0119 s\u0105cz\u0105. I nie pomo\u017ce w takim przypadku tr\u0105canie si\u0119 kielichami. Trudno. Trzeba z tym \u017cy\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a>Chateau Sainte-Marie Bordeaux Superieur Gilles et Stephane Dupuch, Vignerons
\n<\/strong>To wino z rodzinnej winnicy z serca regionu Bordeaux czyli Entre deux Mers. Mieszanka szczep\u00f3w: Merlot, Cabernet Sauvignon i Cabernet Franc\u00a0 starzona przez 12 miesi\u0119cy w d\u0119bowych beczkach. W rezultacie powstaje wino g\u0142\u0119bokie o ciemnofioletowym kolorze oraz smaku czere\u015bni lub czerwonych porzeczek. Mocno wyczuwalne taniny. Doskona\u0142e do kr\u00f3tko pieczonej pol\u0119dwicy i dziczyzny.<\/p>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u00a0 Poniewa\u017c toasty wieczorne sta\u0142y si\u0119 ju\u017c dawno trwa\u0142ym obyczajem blogowym warto podbudowa\u0107 je\u00a0 teori\u0105. Znalaz\u0142em w ostatnim numerze „Playboya” interesuj\u0105cy tekst w\u0142asnie na ten temat. Przytaczam wi\u0119c tu tylko jeden rozdzia\u0142. Reszta jest r\u00f3wnie ciekawa. Warto wi\u0119c si\u0119gn\u0105c po lipcowy numer miesi\u0119cznika. Tymczasem za\u015b poczytajcie o czasach staro\u017cytnych: „W kulturze biesiadowania toast zaj\u0105\u0142 szczeg\u00f3ln\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1831"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1831"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1831\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1831"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1831"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1831"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}