Po raz kolejny podpieram si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Grzegorza Sobela. Jego ksi\u0105\u017cka „Przy wroc\u0142awskim stole” obfituje bowiem w przepyszne anegdoty i historyjki. Tym razem os\u0142odz\u0119 Wam \u017cycie piernikiem.
\n„Czy s\u0142awny pisarz i krytyk literacki doby o\u015bwiecania, osobisty sekretarz genera\u0142a Fridricha Bogislava von Tauentziena, ale te\u017c wielki hazardzista Gotthold Ephraim Lessing (1729-1781) mo\u017ce mie\u0107 co\u015b wsp\u00f3lnego z piernikami, ulubionym w\u00f3wczas, wypiekanym na miodzie ciastem wroc\u0142awian, nie licz\u0105c tego, i\u017c zapewne nieraz zajada\u0142 si\u0119 nimi po obiedzie? Ot\u00f3\u017c ma! Podczas pobytu we Wroc\u0142awiu Lessing mieszka\u0142 przez jaki\u015b czas w domu znanego w mie\u015bcie wytw\u00f3rcy piernik\u00f3w przy ul. \u015awidnickiej. Gospodarz, kt\u00f3ry nie pochwala\u0142 stylu \u017cycia lokatora, chc\u0105c da\u0107 upust swej niech\u0119ci, pocz\u0105\u0142 wypieka\u0107 pierniki w kszta\u0142cie m\u0119\u017cczyzny lichej postury, kt\u00f3rym da\u0142 nazw\u0119 „pierniki a la Lessing”, a kt\u00f3re, jak si\u0119 okaza\u0142o, sprzedawa\u0142y si\u0119 ca\u0142?kiem dobrze. Jak zareagowa\u0142 pisarz na swe piernikowe podobie\u0144stwo, nie wiadomo, wiadomo natomiast, i\u017c pomys\u0142 przyczyni\u0142 si\u0119 do zwi\u0119kszenia obrot\u00f3w cukiernika.
\nAle historia piernik\u00f3w we Wroc\u0142awiu si\u0119ga dawniejszych czas\u00f3w, a w XVI w. stolica \u015al\u0105ska uchodzi\u0142a za jeden z silniejszych o\u015brodk\u00f3w piernikarstwa. Pierwszym znanym ciastem by\u0142 zapewne miodownik. A od miodownika do piernika niedaleko – wystarczy\u0142o doda\u0107 do ciasta przypraw korzennych. W dawnych czasach piernik r\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 smakiem od tego, kt\u00f3ry znamy dzisiaj. Do\u015b\u0107 powiedzie\u0107, \u017ce dodawano do niego pieprzu, mo\u017ce nawet najwi\u0119cej ze wszystkich przypraw – i zwano pieprznikiem (Pfefferkuchen). Okre\u015blano go te\u017c mianem miodownika o korzennym zapachu. S\u0142aw\u0105 w\u015br\u00f3d piernik\u00f3w wroc\u0142awskich ko\u0144ca XVII i pocz\u0105tku XVIII w. by\u0142 Jungfernkorb, zwany te\u017c Jungfrau, czyli ma\u0142y piernik w kszta\u0142cie kobiety, nadziewany migda\u0142ami i kandyzowanymi sk\u00f3rkami owoc\u00f3w (ciasto przy?prawiano te\u017c cynamonem, sokiem z cytryny, a nawet ciemnym piwem). Piernik ten by\u0142 obowi\u0105zkowym zako\u0144czeniem obiadu w wielu mieszcza\u0144skich rodzinach. Pierniki mia\u0142y najprzer\u00f3\u017cniejsze kszta\u0142ty, a pieczono je w drewnianych klockach (najcz\u0119\u015bciej z d\u0119bu i bukszpanu) z reliefem wkl\u0119s\u0142ym. Walcz\u0105c o klienta, piernikarze zamawiali klocki u najzdolniejszych ko\u0142trynierzy i drzeworytnik\u00f3w.”
\nNa dzi\u015b do\u015b\u0107 s\u0142odyczy. Ale do mojego powrotu jeszcze poczytacie kawa\u0142ki tej ksi\u0105\u017cki.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Po raz kolejny podpieram si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Grzegorza Sobela. Jego ksi\u0105\u017cka „Przy wroc\u0142awskim stole” obfituje bowiem w przepyszne anegdoty i historyjki. Tym razem os\u0142odz\u0119 Wam \u017cycie piernikiem. „Czy s\u0142awny pisarz i krytyk literacki doby o\u015bwiecania, osobisty sekretarz genera\u0142a Fridricha Bogislava von Tauentziena, ale te\u017c wielki hazardzista Gotthold Ephraim Lessing (1729-1781) mo\u017ce mie\u0107 co\u015b wsp\u00f3lnego z piernikami, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1843"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1843"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1843\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1843"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1843"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1843"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}