„Gdyby nam Chiny wszystkie swoje trucizny przes\u0142a\u0142y, nie mog\u0142yby nam tyle zaszkodzi\u0107, ile swoj\u0105 Herbat\u0105”\u00a0– twierdzi\u0142 pewien\u00a0 autor sprzed\u00a0 z g\u00f3r\u0105 200 lat\u00a0 a s\u0142owa jego rozpowszechni\u0142 w wydanym w Wilnie w 1811 roku „Dykcyonarzu Ro\u015blinnym” ksi\u0105dz Krzysztof Kluk. Inni autorzy z tamtych czas\u00f3w, zw\u0142aszcza medycy, twierdzili, i\u017c picie herbaty wywo\u0142uje b\u00f3l g\u0142owy,\u00a0 parali\u017c, krwotoki a nawet suchoty.
\nOpini\u0119 o truj\u0105cych w\u0142a\u015bciwo\u015bciach herbaty podtrzymywa\u0142a te\u017c Karolina Nakwaska twierdz\u0105c w swych niezwykle popularnych w pierwszej po\u0142owie XIX wieku\u00a0 ksi\u0105\u017ckach, \u017ce najbardziej szkodliwa dla zdrowia (zw\u0142aszcza nerw\u00f3w)\u00a0 jest herbata zielona, kt\u00f3ra sw\u00f3j kolor zawdzi\u0119cza „grynspanowi powstaj\u0105cemu podczas kulania herbacianych listk\u00f3w na miedzianych tacach”.
\n\u00a0Autorka ta ( z domu hrabianka Potocka) rozumia\u0142a jednak, \u017ce obyczaj picia herbaty rozpleni\u0142 si\u0119 ju\u017c tak bardzo, \u017ce ca\u0142kiem wyt\u0119pi\u0107 si\u0119 go nie da. Radzi\u0142a wi\u0119c swym czytelniczkom, by pi\u0142y\u00a0– je\u015bli musz\u0105\u00a0– raczej herbat\u0119 czarn\u0105, sprowadzan\u0105\u00a0 morzem do Holandii lub Anglii, a nie t\u0119 wiezion\u0105 na wielb\u0142\u0105dach\u00a0 przez pustyni\u0119 i Syberi\u0119 do Polski. Nie do\u015b\u0107, \u017ce „karawa\u0144ska herbata”\u00a0 by\u0142a dro\u017csza, to jeszcze gorszego gatunku ni\u017c ta p\u0142yn\u0105ca do Europy statkami. Herbata wed\u0142ug tej autorki\u00a0 wymaga wielkiej staranno\u015bci, wr\u0119cz udzia\u0142u\u00a0 samej pani domu . Przyrz\u0105dzaj\u0105c ten nap\u00f3j nie mo\u017cna\u00a0 by\u0142o polega\u0107 oczywi\u015bcie\u00a0 na s\u0142u\u017cbie: „zalecam Ci\u00a0” pisa\u0142a do swych czytelniczek- aby\u015b j\u0105 sama robi\u0142a; nic przykrzejszego jak herbata nie do\u015b\u0107 gor\u0105ca , zdymiona lub w t\u0142ustym r\u0105dlu gotowan\u0105 wod\u0105 zalana, przez s\u0142u\u017c\u0105cych przyrz\u0105dzana, dawana w wywrotnych szklankach, na ma\u0142ych miseczkach, naprz\u00f3d os\u0142odzona, czasem i z mlekiem zmieszana albo z arakiem, czy kto lubi czy nie(…) A wszystko to jest prawdziwa m\u0119k\u0105!”.
\nPani Karolina najwyra\u017aniej jednak nie panuje nad opisywana materi\u0105. Jej stosunek do aromatycznego napoju z dalekiej Azji\u00a0 nie jest jednoznaczny. Par\u0119 stron dalej bowiem twierdzi: „Pod\u0142ug spostrze\u017ce\u0144 lekarskich i chi\u0144skiego zwyczaju, zimna herbata nier\u00f3wnie zdrowsz\u0105 jest ni\u017c gor\u0105ca; nie sprawia bezsenno\u015bci i na nerwy nie dzia\u0142a.” C\u00f3\u017c wi\u0119c maj\u0105 zrobi\u0107 wytworne czytelniczki „Dworu wiejskiego”\u00a0– pi\u0107 gor\u0105cy napar w\u0142asnor\u0119cznie parzony czy zimny, kt\u00f3ry zrobi s\u0142u\u017cba? A mo\u017ce zastosowa\u0107 si\u0119 do tej porady autorki: „Kto bardzo lubi ten nap\u00f3j a pi\u0107 mu go nie wolno dla bezsenno\u015bci jak\u0105 sprawia, mo\u017ce do lipowego kwiatu doda\u0107 troch\u0119 czarnej herbaty dla smaku. Ale lepiej jednak wcale\u00a0 jej nie u\u017cywa\u0107 osobom nerwowym.” \u00a0Znacznie lepszy dla ukojenia nerw\u00f3w jest\u00a0 wed\u0142ug niej „nap\u00f3j z perzu, gotowany przez p\u00f3\u0142 godziny, os\u0142odzony cukrem o pomara\u0144cz\u0119 otartym”, co prawdziwego smakosza\u00a0 zamiast uspokoi\u0107 raczej mo\u017ce porz\u0105dnie zdenerwowa\u0107.
\nW tej chwili nie mam tych dylemat\u00f3w. Pij\u0119 po prostu espresso. Gdybym tu, pod Neapolem, zam\u00f3wi\u0142 herbat\u0119 kelner niechybnie wzywa\u0142by pogotowie. A ja jestem ca\u0142kiem zdr\u00f3w.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
„Gdyby nam Chiny wszystkie swoje trucizny przes\u0142a\u0142y, nie mog\u0142yby nam tyle zaszkodzi\u0107, ile swoj\u0105 Herbat\u0105”\u00a0– twierdzi\u0142 pewien\u00a0 autor sprzed\u00a0 z g\u00f3r\u0105 200 lat\u00a0 a s\u0142owa jego rozpowszechni\u0142 w wydanym w Wilnie w 1811 roku „Dykcyonarzu Ro\u015blinnym” ksi\u0105dz Krzysztof Kluk. Inni autorzy z tamtych czas\u00f3w, zw\u0142aszcza medycy, twierdzili, i\u017c picie herbaty wywo\u0142uje b\u00f3l g\u0142owy,\u00a0 parali\u017c, krwotoki […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1846"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1846"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1846\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1846"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1846"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1846"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}