{"id":1879,"date":"2010-08-11T08:00:31","date_gmt":"2010-08-11T06:00:31","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=1879"},"modified":"2010-08-08T12:58:24","modified_gmt":"2010-08-08T10:58:24","slug":"swiat-stoi-na-glowie-czyli-colazione-rano","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2010\/08\/11\/swiat-stoi-na-glowie-czyli-colazione-rano\/","title":{"rendered":"\u015awiat stoi na g\u0142owie czyli colazione rano"},"content":{"rendered":"

Trudno by\u0142o mi si\u0119 przyzwyczai\u0107 do faktu, \u017ce po przebudzeniu, o \u015bwicie, no powiedzmy oko\u0142o dziewi\u0105tej rano, w hotelowej restauracji, b\u0105d\u017a w dowolnym pobliskim barze podadz\u0105 mi colazione. Tak bowiem po w\u0142osku nazywa si\u0119 \u015bniadanie.<\/p>\n

Jeszcze gorzej czu\u0142em si\u0119 je\u015bli trafia\u0142em na albergho, w kt\u00f3rym podawane by\u0142y wy\u0142\u0105cznie klasyczne w\u0142oskie \u015bniadania sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 wy\u0142\u0105cznie z jakiego\u015b ciasteczka\u00a0– najcz\u0119\u015bciej croissanta pustego w \u015brodku lub co gorsza ze s\u0142odkim farszem\u00a0– i kawy. W tym ostatnim przypadku mog\u0142em wybiera\u0107 mi\u0119dzy espresso, cappucino lub latte.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Espresso<\/em><\/p>\n

W takim barze pod \u017cadnym pozorem nie nale\u017cy domaga\u0107 w\u00f3wczas w\u0119dlin czy sera. W\u0119dliny jada si\u0119 bowiem na przek\u0105sk\u0119 wieczorem a ser\u00a0 na obiad jako drugie danie lub tak\u017ce wieczorem na zako\u0144czenie uczty.
\nJedynym ratunkiem wi\u0119c s\u0105 hotele goszcz\u0105ce mi\u0119dzynarodow\u0105 publiczno\u015b\u0107 gdzie mo\u017cna naje\u015b\u0107 si\u0119 do woli wszystkich italskich pyszno\u015bci niedost\u0119pnych rodowitym W\u0142ochom o tej porze dnia.<\/p>\n

„Jake\u015b polaz\u0142 miedzy wrony musisz kraka\u0107 jak i ony”\u00a0– m\u00f3wi stare polskie przys\u0142owie. Kraka\u0142em wi\u0119c cz\u0119sto cho\u0107 bez satysfakcji. I dlatego po raz kolejny wola\u0142em wynaj\u0105\u0107 dom (znacznie zreszt\u0105 ta\u0144szy ni\u017c hotelowy pok\u00f3j) a \u015bniadania przygotowywa\u0107 w\u0142asnor\u0119cznie. W pobliskim sklepiku, gdzie szybko zaprzyja\u017anili\u015bmy si\u0119 z w\u0142a\u015bcicielami a oni zamawiali najbardziej lubiane przez nas smako\u0142yki, robili\u015bmy co rano zakupy, dzi\u0119ki czemu \u015bniadania nie sprawia\u0142y nam przykro\u015bci. W dodatku \u015bwie\u017ce i gor\u0105ce bu\u0142ki oraz chleby by\u0142y wspania\u0142e. O mortadeli, prosciuto i salame picante\u00a0\u00a0 nawet nie wspomn\u0119, bo ka\u017cdy to wie, i\u017c s\u0105 rewelacyjne. A do baru biegali\u015bmy tylko na poranne cappucino, kt\u00f3re pozwala\u0142o nam znowu poczu\u0107 si\u0119 na w\u0142a\u015bciwym miejscu.<\/p>\n

Cappucino\u00a0– to symbol w\u0142oskiego stylu \u017cycia. Chlubi si\u0119 ono znakiem Specialita Tradizionale Garantita\u00a0 przyznanym przez odpowiednie organa Unii Europejskiem\u00a0 dla zastrze\u017conych tradycyjnych produkt\u00f3w r\u00f3\u017cnych region\u00f3w kontynentu.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Cappucino<\/em><\/p>\n

Na koniec zdanie o stosunku W\u0142och\u00f3w do \u015bniada\u0144 jadanych przez inne europejskie nacje. W omawianej tu ksi\u0105\u017cce Eleny Kostioukovitch o obyczajach kulinarnych Italii czytamy: „W\u0142osi wiedz\u0105, \u017ce na \u015bwiecie istnieje co\u015b takiego jak \u015bniadanie w stylu niemieckim\u00a0– chleb, marmolada, kie\u0142basa\u00a0– a nawet angielskim: jajka, bekon, owsianka. Ale z trudem przychodzi im uwierzy\u0107, \u017ce istnieja one naprawd\u0119\u00a0– gdy o nich s\u0142ysz\u0105, za ka\u017cdym razem mimik\u0105 i s\u0142owami wyra\u017caj\u0105 bezgraniczne zdziwienie.”<\/p>\n

To fakt. Tak zachowywali si\u0119 w\u0142a\u015bciciele „naszego” sklepu, gdy m\u00f3wili\u015bmy, \u017ce te mortadele, caciocavallo i prosciuto kupujemy w\u0142a\u015bnie na colazione<\/p>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Trudno by\u0142o mi si\u0119 przyzwyczai\u0107 do faktu, \u017ce po przebudzeniu, o \u015bwicie, no powiedzmy oko\u0142o dziewi\u0105tej rano, w hotelowej restauracji, b\u0105d\u017a w dowolnym pobliskim barze podadz\u0105 mi colazione. Tak bowiem po w\u0142osku nazywa si\u0119 \u015bniadanie. Jeszcze gorzej czu\u0142em si\u0119 je\u015bli trafia\u0142em na albergho, w kt\u00f3rym podawane by\u0142y wy\u0142\u0105cznie klasyczne w\u0142oskie \u015bniadania sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 wy\u0142\u0105cznie z […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1879"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1879"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1879\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1879"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1879"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1879"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}