\u00a0<\/p>\n
Par\u0119 razy pisa\u0142em o wp\u0142ywie dobrego jad\u0142a na \u017cycie erotyczne. Wywo\u0142ywa\u0142o to zwykle ciekaw\u0105 rozmow\u0119 z wi\u0119kszo\u015bci\u0105 blogowicz\u00f3w. Prym wi\u00f3d\u0142 w tej mierze Pan Lulek. Mam nadziej\u0119, \u017ce przy jego o\u017cywieniu w ostatnich dniach i tym razem zabierze g\u0142os dziel\u0105c si\u0119 z nami swymi niebanalnymi spostrze\u017ceniami. Jako inspiracj\u0119 do wynurze\u0144 przytocz\u0119 fragment cytowanej i popularyzowanej ostatnio przeze mnie\u00a0 ksi\u0105\u017cki Eleny Kostioukovitch „Sekrety w\u0142oskiej kuchni”:<\/p>\n
„Gdziekolwiek spojrze\u0107, kuchenne s\u0142ownictwo kipi od erotyzmu. Ca\u0142y \u015bwiat zna deser tiramisu, s\u0142awne s\u0105 te\u017c baci Perugina. Niewiele os\u00f3b wie, \u017ce w 1922 roku, gdy wynaleziono te czekoladki, poproszono futurystycznego poet\u0119, \u017ceby wymy\u015bli\u0142 dla nich nazw\u0119 – w tamtych czasach zdarza\u0142o si\u0119 to cz\u0119sto. Staraj\u0105c si\u0119 wy\u0142owi\u0107 jak\u0105\u015b ludow\u0105 tradycj\u0119, futurysta ten natychmiast\u00a0 znalaz\u0142 dla nich bardzo agresywne okre\u015blenie cazzotti („szturcha\u0144ce”, lale cazzo to wulgarne okre\u015blenie m\u0119skiego cz\u0142onka); dopiero po kilku latach w\u0142a\u015bciciel fabryki, Giovanni Buitoni, przechrzci! je na baci (poca\u0142unki) i zacz\u0105\u0142 wsuwa\u0107 do ka\u017cdego opakowania karteczk\u0119 z ckliwym tekstem.<\/p>\n
W obrazowej i \u017cywej gwarze toska\u0144skiej nawet bu\u0142ce przypisuje si\u0119 zdolno\u015b\u0107 do „zaj\u015bcia w ci\u0105\u017c\u0119” po „zgrzeszeniu” z plasterkiem szynki (przygotowa\u0142a mu dwie ci\u0119\u017carne bu\u0142ki, kt\u00f3re w krajach pozbawionych seksualnej wyobra\u017ani nazywaj\u0105 sandwiczami).<\/p>\n
„\u017beni\u0105 si\u0119” smaki lod\u00f3w w ro\u017cku i jarzyny w sa\u0142atce.<\/p>\n
W kuchni neapolita\u0144skiej obecna jest minestra maritata („o\u017ceniona” zupa), to znaczy zupa jarzynowa z mi\u0119sem. Element wegetaria\u0144ski ma charakter pokutny, pe\u0142en „boja\u017ani bo\u017cej”, a zupa jarzynowa jest wolna od grzechu. Trafiaj\u0105c do tej postnej zupy, mi\u0119so wprowadza zmian\u0119, kt\u00f3r\u0105 pojmuje si\u0119 jako utrat\u0119 dziewictwa, st\u0105d my\u015bl, \u017ce zupa „si\u0119 \u017ceni”. Analogiczne znaczenie ma nazwa maritozzi, s\u0142odyczy o zdecydowanie fallicznym kszta\u0142cie. A o sfa\u0142szowanych produktach \u017cywno\u015bciowych m\u00f3wi si\u0119, tak\u017ce w oficjalnym s\u0142ownictwie s\u0105dowym, \u017ce s\u0105 adulterati (od adulterare – „fa\u0142szowa\u0107”, ale r\u00f3wnie\u017c „cudzo\u0142o\u017cy\u0107”).<\/p>\n
Nazwy niekt\u00f3rych czynno\u015bci kuchennych nabieraj\u0105 w j\u0119zyku potocznym podw\u00f3jnego znaczenia, kt\u00f3ry odsy\u0142a do sfery erotycznej. Wed\u0142ug s\u0142ownik\u00f3w wyra\u017anie seksualne s\u0105 aluzje zawarte w zwrotach intingere il biscotto (umoczy\u0107 biszkopt) albo menare la polenta (czasownik menare ma wiele znacze\u0144, m.in. „wodzi\u0107 za nos”, „porusza\u0107”). Ale tak\u017ce w sensie dos\u0142ownym czynno\u015bci te budz\u0105 szczeg\u00f3lne skojarzenia. Na obrazie Pietra Longhiego – La polenta (Ca\u2019 Rezzonico, Wenecja) mo\u017cna zobaczy\u0107 podniecone pokoj\u00f3wki, kt\u00f3re nalewaj\u0105 z garnka p\u0142ynn\u0105 polent\u0119 na tle bia\u0142ego p\u0142\u00f3tna rozci\u0105gni\u0119tego na stole. Obraz oddaje zar\u00f3wno uwodzicielski wdzi\u0119k kobiecego cia\u0142a, jak i zapa\u0142 wk\u0142adany w owo nalewanie polenty na talerz. R\u00f3wnie du\u017co \u017cywej zmys\u0142owo\u015bci kryje si\u0119 w innym weneckim dziele, tym razem teatralnym: chodzi o dialog Rosaury i Arlekina w komedii Carla Goldoniego La donna di garbo (Uk\u0142adna kobieta, 1743). Rosaura przyrzeka przyrz\u0105dzi\u0107 Arlekinowi tre\u015bciw\u0105 polent\u0119:
\n–\u00a0Pos\u0142uchaj: zaczekamy, a\u017c wszyscy p\u00f3jd\u0105 do \u0142\u00f3\u017cka, tak\u017ce ten sprytny Brighella, na kt\u00f3rego nie mog\u0119 patrze\u0107. Potem oboje p\u00f3jdziemy po cichutku do kuchni. […] Kiedy woda zacznie szumie\u0107, wezm\u0119 troch\u0119 tego proszku \u015blicznego jak z\u0142oto, kt\u00f3ry nazywaj\u0105 \u017c\u00f3\u0142t\u0105 m\u0105k\u0105, i powoli b\u0119d\u0119 jej dosypywa\u0142a do garnka, a ty b\u0119dziesz robi\u0142 w nim kijaszkiem bardzo zr\u0119czne k\u00f3\u0142ka i kreski. A gdy zawarto\u015b\u0107 ju\u017c zg\u0119stnieje, zdejmiemy garnek z ognia i zgodnie, ka\u017cde z \u0142y\u017ck\u0105 w d\u0142oni, przelejemy j\u0105 z garnka na talerz. I na\u0142o\u017cymy na ni\u0105 mn\u00f3stwo \u015bwie\u017cego, \u017c\u00f3\u0142tego i delikatnego mase\u0142ka, a potem tyle samo t\u0142ustego, \u017c\u00f3\u0142tego i mia\u0142ko utartego sera…
\n–\u00a0Och, b\u0105d\u017a cicho, kochana, bo zaraz zemdlej\u0119.
\nNie przypadkiem s\u0142owem polenta zast\u0119puje si\u0119 w zwrotach wykrzyknikowych Madonn\u0119, kt\u00f3rej wzywanie „nadaremno” jest zabronione (Santa polenta!).”<\/p>\n
I tyle cytatu. Teraz pora na ciekaw\u0105 rozmow\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u00a0 Par\u0119 razy pisa\u0142em o wp\u0142ywie dobrego jad\u0142a na \u017cycie erotyczne. Wywo\u0142ywa\u0142o to zwykle ciekaw\u0105 rozmow\u0119 z wi\u0119kszo\u015bci\u0105 blogowicz\u00f3w. Prym wi\u00f3d\u0142 w tej mierze Pan Lulek. Mam nadziej\u0119, \u017ce przy jego o\u017cywieniu w ostatnich dniach i tym razem zabierze g\u0142os dziel\u0105c si\u0119 z nami swymi niebanalnymi spostrze\u017ceniami. Jako inspiracj\u0119 do wynurze\u0144 przytocz\u0119 fragment cytowanej i […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1918"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1918"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1918\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1918"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1918"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1918"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}