{"id":1982,"date":"2010-09-24T08:00:05","date_gmt":"2010-09-24T06:00:05","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=1982"},"modified":"2010-09-22T16:50:58","modified_gmt":"2010-09-22T14:50:58","slug":"kolacja-u-maxima","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2010\/09\/24\/kolacja-u-maxima\/","title":{"rendered":"Kolacja u Maxima"},"content":{"rendered":"

\u00a0<\/p>\n

\n

Weekend jest doskona\u0142ym czasem do marzenia. W celu rozbudzenia waszych apetyt\u00f3w na kolacj\u0119 luksusow\u0105 i w snobistycznym lokalu paryskim podkradn\u0119 opowie\u015b\u0107 Daniela Passenta, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie wyda\u0142 wielkie tomisko zatytu\u0142owane „Moja gra”. Ksi\u0105\u017cka jest o bogatym (w przeno\u015bni i dos\u0142ownie) \u017cyciu Wojciecha Fibaka. I znajd\u0105 w niej interesuj\u0105ce strony zar\u00f3wno kibice tenisa, jak koneserzy sztuki, czy biznesowe wilki, a nawet pro\u015bci smakosze, do kt\u00f3rych i siebie zaliczam. Oto opis kolacji w restauracji „Maxim”:<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

„\u017bycie toczy si\u0119 jednak wedle ustalonych regu\u0142. Moja wspania\u0142a s\u0105siadka zam\u00f3wi\u0142a po prostu kieliszek wina. Ewa Fibakowa mia\u0142a s\u0142abo\u015b\u0107 do wina, w podziemiach domu w Greenwich posiada\u0142a specjaln\u0105 piwniczk\u0119 z regulowan\u0105 temperatur\u0105, w kt\u00f3rej kolekcjonowa\u0142a ciekawsze roczniki czerwonych win francuskich i posiada w tej dziedzinie stosown\u0105 wiedz\u0119. Moje vis-a-vis, Marek, poprosi\u0142 o szampana z sokiem, co natychmiast podchwyci\u0142 Janusz i zawo\u0142a\u0142: „Tak, szampan dla wszystkich”, gdy\u017c lubi by\u0107 dusz\u0105 towarzystwa, zw\u0142aszcza na cudzy koszt. Jednak ten rozmach Janusza zaniepokoi\u0142 Tadeusza, kt\u00f3ry zareagowa\u0142 m\u00f3wi\u0105c, i\u017c we Francji jest demokracja i dlaczego wszyscy maj\u0105 pi\u0107 szampana, skoro ka\u017cdy mo\u017ce pi\u0107 co innego lub nie mie\u0107 ochoty na nic. W ten spos\u00f3b demokracja pozbawi\u0142a mnie kieliszka szampana, kt\u00f3ry otrzyma\u0142bym, gdyby dyktatura Janusza wzi\u0119\u0142a g\u00f3r\u0119. Zrezygnowa\u0142em wi\u0119c z aperitifu i zag\u0142\u0119bi\u0142em si\u0119 w karcie da\u0144, studiuj\u0105c zar\u00f3wno ich nazwy jak i ceny (w tym okresie za jednego dolara p\u0142acono 6 – 7 frank\u00f3w). Przek\u0105ski: kawior ira\u0144ski 630 frank\u00f3w, \u0142oso\u015b w\u0119dzony 185, langusty 210, szynka, pasztet, sa\u0142atki… wreszcie zatrzyma\u0142em si\u0119 na chiffonnade de fruits de mer – za 265 frank\u00f3w i t\u0119 wybra\u0142em, poniewa\u017c w Polsce owoc\u00f3w morza – r\u00f3\u017cnych krewetek, krab\u00f3w i langusty nie u\u015bwiadczysz mimo szerokiego dost\u0119pu do morza i osi\u0105gni\u0119\u0107 naszej floty rybackiej, widocznych bardziej w telewizji ni\u017c na talerzu. <\/span><\/span><\/p>\n

<\/span><\/p>\n

\n

\u00a0<\/p>\n

\"\"<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

<\/em><\/span><\/span><\/p>\n

Tego nie zam\u00f3wi\u0142 sobie Daniel<\/em><\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

<\/span><\/p>\n

Trzyma\u0142em si\u0119 z daleka od tej cz\u0119\u015bci karty, w kt\u00f3rej zebrane by\u0142y sugestie szefa, takie jak szparagi z truflami, homary (patrz wy\u017cej)\u00a0czy langusty na sa\u0142acie ze szpinaku. Moja wiedza na temat trufli ogranicza si\u0119 do tego, co przeczyta\u0142em przed laty w pi\u0119knej ksi\u0105\u017cce Zbigniewa Herberta „Barbarzy\u0144ca w ogrodzie” i nie zamierzam konfrontowa\u0107 jej z rzeczywisto\u015bci\u0105. Nie chcia\u0142bym, \u017ceby trufle okaza\u0142y si\u0119 mniej smakowite ni\u017c ta ksi\u0105\u017cka. Przez chwil\u0119 zatrzyma\u0142em si\u0119 przy pasztecie z w\u0105tr\u00f3bek kaczych (220 frank\u00f3w), gdy\u017c jest to jedna ze specjalno\u015bci francuskich, a mam s\u0142abo\u015b\u0107 do pasztet\u00f3w, kt\u00f3rych jest w tym kraju moc, ale c\u00f3\u017c mog\u0142em zrobi\u0107, skoro pokusa owoc\u00f3w morza te\u017c by\u0142a silna? Prze\u017cy\u0142em tak\u017ce rozterk\u0119 przy zupach. Nie mam na my\u015bli kremu z seler\u00f3w, ch\u0142odnika czy bli\u017cej mi nie znanego kremu Vichyssoise glacee, lecz zup\u0119 cebulow\u0105. S\u0105dzi\u0142em mianowicie, \u017ce by\u0107 we Francji ju\u017c drugi tydzie\u0144 i nie tkn\u0105\u0107 zupy cebulowej to grzech i podobna okazja niepr\u0119dko si\u0119 nadarzy. Niestety, by\u0142em jedynym zainteresowanym zup\u0105 i wypada\u0142o si\u0119 wycofa\u0107. Nikt nie doceni\u0142, \u017ce zrezygnowa\u0142em z aperitifu, ale wszyscy by zauwa\u017cyli, gdybym zamawia\u0142 zup\u0119 tylko ja sam. Jedzenie na cudzy koszt jest jednak kr\u0119puj\u0105ce. Kiedy wi\u0119c dosz\u0142o do wyboru dania g\u0142\u00f3wnego, by\u0142em ju\u017c w nastroju defensywnym i wraz z moim vis-a-vis zam\u00f3wili\u015bmy danie dwuosobowe: doskona\u0142\u0105 baranin\u0119 nadziewan\u0105 a la creme de basilic za 500 frank\u00f3w na dw\u00f3ch, aczkolwiek by\u0142y i inne dania, nie mniej poci\u0105gaj\u0105ce, jak coeur de filet de boeuf au foie gras (300)(patrz ni\u017cej), <\/span><\/span><\/p>\n

<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

\"\"<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

<\/em><\/span><\/span><\/p>\n

Tego te\u017c nie jad\u0142 Daniel P. u „Maxima”<\/em><\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

pularda w winie xeres czy medalion w m\u0142odym winie. Nie wiedzia\u0142em jednak co lepsze – stary medalion w m\u0142odym winie czy m\u0142ody medalion w starym winie, zda\u0142em si\u0119 wi\u0119c na gust Marka Ruta i zgodzi\u0142em si\u0119 dzieli\u0107 z nim baranin\u0119. By\u0142o to pierwsze danie z brzegu, b\u0119d\u0119 wi\u0119c wygl\u0105da\u0142 lepiej w oczach Bugaja, po drugie – decyzja Marka zwalnia\u0142a mnie z obowi\u0105zku wyboru, a jestem z natury bardzo niezdecydowany, zw\u0142aszcza przy karcie da\u0144, wreszcie ka\u017cde z tych da\u0144 brzmi na tyle egzotycznie, \u017ce c\u00f3\u017c za r\u00f3\u017cnica, co si\u0119 zje? I tak nie \u017ca\u0142owa\u0142em, bo jedzenie by\u0142o doskona\u0142e, acz bywalcy stwierdzali jednomy\u015blnie, \u017ce jest w Pary\u017cu wiele restauracji, gdzie mo\u017cna zje\u015b\u0107 nie gorzej, a mo\u017ce nawet lepiej i taniej (ale nie na cudzy koszt). Nie w\u0105tpi\u0119. Przed naszym powrotem do Polski Fibakowie zaprosili Ambroziaka i mnie do – wydawa\u0142oby si\u0119 – zwyczajnej restauracji francuskiej „Gourmet des Ternes”, w pobli\u017cu Place des Ternes, o charakterze rodzinnym, bezpretensjonalnej w formie, doskona\u0142ej w tre\u015bci, wyspecjalizowanej w przygotowywaniu mi\u0119s. Wniesiono tam na st\u00f3\u0142 kawa\u0142 wybornej wo\u0142owiny, rozmiaru poka\u017anego bochenka chleba, z wierzchu rumianej, w \u015brodku r\u00f3\u017cowej, a wszystko to au poivre, w sosie pieprznym, i nawet Ambroziak, kt\u00f3ry mia\u0142 dwa metry wzrostu i odpowiedni \u017co\u0142\u0105dek, nie m\u00f3g\u0142 podo\u0142a\u0107.”<\/span><\/span><\/p>\n

\n

\u00a0<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0W momencie ujawnienia, \u017ce Zdzis\u0142aw Ambroziak\u00a0– wybitny siatkarz i jeszcze wybitniejszy dziennikarz poleg\u0142 nad talerzem z krwist\u0105 poledwic\u0105, Passent przenosi akcj\u0119 zza sto\u0142u na salony polityczne. A to ju\u017c s\u0105 rewiry niebezpieczne i mnie mniej interesuj\u0105ce. Kto chce jednak pozna\u0107 reszt\u0119 tej opowie\u015bci musi ksi\u0105\u017ck\u0119 przeczyta\u0107. Dodam za\u015b, \u017ce b\u0119dzie ona nagrod\u0105 w jednym z najbli\u017cszych quiz\u00f3w. Jej warto\u015b\u0107 podnosz\u0105 za\u015b autografy: autora czyli Daniela P. i bohatera to znaczy Wojciecha F.<\/span><\/span><\/p>\n


\n<\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u00a0 Weekend jest doskona\u0142ym czasem do marzenia. W celu rozbudzenia waszych apetyt\u00f3w na kolacj\u0119 luksusow\u0105 i w snobistycznym lokalu paryskim podkradn\u0119 opowie\u015b\u0107 Daniela Passenta, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie wyda\u0142 wielkie tomisko zatytu\u0142owane „Moja gra”. Ksi\u0105\u017cka jest o bogatym (w przeno\u015bni i dos\u0142ownie) \u017cyciu Wojciecha Fibaka. I znajd\u0105 w niej interesuj\u0105ce strony zar\u00f3wno kibice tenisa, jak koneserzy sztuki, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1982"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1982"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1982\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1982"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1982"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1982"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}