{"id":1996,"date":"2010-10-04T08:00:14","date_gmt":"2010-10-04T06:00:14","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=1996"},"modified":"2010-10-05T08:00:34","modified_gmt":"2010-10-05T06:00:34","slug":"kolacja-i-relacja-pyry-z-gospody-bamberskiej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2010\/10\/04\/kolacja-i-relacja-pyry-z-gospody-bamberskiej\/","title":{"rendered":"Kolacja (i relacja) Pyry z Zagrody Bamberskiej"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>\u00a0<\/p>\n

\u00a0 „Gazeta Wyborcza” og\u0142osi\u0142a konkurs pod has\u0142em\u00a0\u00a0„Polska je, je, je” promuj\u0105cy regionalne kuchnie r\u00f3\u017cnych stron kraju.\u00a0 Uczestnicy mieli si\u0119 podzieli\u0107 wspomnieniami o smakach dzieci\u0144stwa, ulubionych potrawach, daniach dzi\u015b zapomnianych, a kojarz\u0105cych si\u0119 z ziemi\u0105 rodzinn\u0105. Zosta\u0142am laureatk\u0105 tego konkursu dla Wielkopolski, a w nagrod\u0119 otrzyma\u0142am\u00a0 dwuosobowe zaproszenie warto\u015bci 200 z\u0142 do restauracji Zagroda Bamberska. Na kolacj\u0119 wybra\u0142am si\u0119 z Ani\u0105 (czyli Pyr\u0105 M\u0142odsz\u0105\u00a0– przyp. P.Ad.)\"\"<\/a>
\n\u00a0Dzielnica Je\u017cyce, w kt\u00f3rej owa restauracja karmi Poznaniak\u00f3w i przyjezdnych, w granicach miasta jest dopiero od XX w. Poprzednio by\u0142a to wie\u015b, w znacznej mierze zamieszkana przez Bambr\u00f3w (czyli potomk\u00f3w osadnik\u00f3w z Bambergu, sprowadzonych aby zasiedli\u0107 wyludnione po wojnach i zarazach tereny w XVII w). Dzi\u015b jest to \u015bcis\u0142e centrum miasta, bo od starszych, miejskich teren\u00f3w dzieli je tylko linia kolejowa\u00a0– 4 minuty marszu od\u00a0 Auli Uniwersyteckiej, Opery i Uniwersytetu, 10 minut od Starego Rynku. Je\u017cyce wprawdzie szybko si\u0119 zurbanizowa\u0142y, ale tu i \u00f3wdzie przetrwa\u0142y \u015blady wiejskiej zabudowy. Przy ul Ko\u015bcielnej przez d\u0142ugi czas by\u0142y\u00a0 wiejskie zabudowania z pruskiego muru. \u015arodek ludnego miasta, ma\u0142o teren\u00f3w budowlanych, a tu cha\u0142upa i 4 budynki gospodarcze\u00a0– \u0142akomy k\u0105sek. Kupi\u0142 kto\u015b z pomys\u0142em : za wysokim, ch\u0142opskim murem , podda\u0142 renowacji wiekowe budynki, w kt\u00f3rych powsta\u0142 wygodny hotel i restauracja z kawiarni\u0105 – wszystko pod szyldem „Zagroda bamberska”.
\nRestauracja mie\u015bci si\u0119 w przestronnym budynku pyszni\u0105cym si\u0119 napisem „stodo\u0142a”, w „kurniku” jest kuchnia i pomieszczenia gospodarcze. Ca\u0142y\u00a0 teren wybrukowany kocimi \u0142bami, ale wsz\u0119dzie mo\u017cna doj\u015b\u0107\u00a0 i wygodnymi \u015bcie\u017ckami o g\u0142adkiej nawierzchni.<\/p>\n

\"\"<\/a>Wn\u0119trze restauracji starannie zaaran\u017cowane –\u00a0 od o\u015bwietlenia, przez meble, a\u017c po lustra i wisz\u0105ce na \u015bcianach reprodukcje starych fotografii prezentuj\u0105cych ludzi w strojach bamberskich. To, co mnie urzek\u0142o, to wygoda\u00a0 sali. Nie ma ciasno st\u0142oczonych stolik\u00f3w, wpadaj\u0105cych na siebie i zagl\u0105daj\u0105cych w cudze talerze go\u015bci. Obs\u0142uga wzorowa, dyskretna i kompetentna, chocia\u017c niezbyt\u00a0 liczna.
\nNie zjad\u0142y\u015bmy pe\u0142nego obiadu; zrezygnowa\u0142y\u015bmy z przystawki i deseru, a gdybym mia\u0142a nieco rozs\u0105dku, zrezygnowa\u0142abym tak\u017ce z czekade\u0142ka i zupy. To nie jest na damski\u00a0 apetyt, to dania na kilkugodzinne posiedzenie przy stole. By\u0142y\u015bmy g\u0142odne,\u00a0 wi\u0119c kiedy podano koszyczek gor\u0105cych bu\u0142eczek, miseczk\u0119 smalcu ze skwarkami i drug\u0105 z kwaszonymi og\u00f3rkami, skusi\u0142y\u015bmy si\u0119.
\nKart\u0119 dosta\u0142y\u015bmy w dw\u00f3ch odmianach\u00a0– ja, jako osoba p\u0142ac\u0105ca dosta\u0142am pe\u0142n\u0105 kart\u0119 z cenami, Ania kart\u0119 damsk\u0105\u00a0– bez cen. Zestaw przystawek\u00a0to\u00a0 ok. 15 pozycji, ale podane ilo\u015bci potrawy od razu postawi\u0142y nas przed dylematem: albo przystawka np. z\u00a0 3 kawa\u0142k\u00f3w \u015bledzia w r\u00f3\u017cnych sosach, czy \u015bwie\u017cy tatar z garniturem albo zupa. Obydwu nie damy rady zje\u015b\u0107. Ania wzi\u0119\u0142a wi\u0119c krem borowikowy z p\u0142atkami suszonej cukinii, ja \u017curek bamberski.\u00a0 Ona by\u0142a zachwycona, ja prawie te\u017c. A „prawie”, bo to nie by\u0142a zupa , lecz\u00a0 potrawa jednogarnkowa. Czego tam nie by\u0142o: kie\u0142basa, boczek, jajko, g\u0105ski czyli zielonki w kosteczk\u0119 krojone i grzanki z chleba \u017cytniego. Przeszkadza\u0142a mi te\u017c troszeczk\u0119 nuta lubczykowa w zupie.\"\"<\/a>
\nJako danie zasadnicze Ania wybra\u0142a kaczk\u0119 z pyzami dro\u017cd\u017cowymi i modr\u0105 kapust\u0105, ja pier\u015b g\u0119si\u0105 bejcowan\u0105 w miodzie i whisky na plackach ziemniaczano-cukiniowych\u00a0 z garniturem\u00a0 cebulek per\u0142owych i zielonego agrestu i pod czuprynk\u0105 z czerwonej kapusty. No i dosta\u0142y\u015bmy: Ania (fot. obok) p\u00f3\u0142 kaczki, 3 pyzy, sosjerk\u0119 pysznego sosu i doskonale przyprawion\u0105 kapust\u0119; ja prze\u015bliczn\u0105 kompozycj\u0119 (fot. wy\u017cej)\u00a0– stosik\u00a0 plack\u00f3w, mi\u0119dzy nimi garnitur, filet z g\u0119si w 3\u00a0 kawa\u0142kach, na tym widowiskowa\u00a0 „czuprynka” z kapusty i jeszcze obok tego wszystkiego nieco garnituru. O jako\u015bci plack\u00f3w si\u0119 nie wypowiadam, zjad\u0142am mo\u017ce 3 k\u0119sy, bo mia\u0142am ochot\u0119 na g\u0119sin\u0119. Jarzyny by\u0142y bardzo dobre, rzecz do powt\u00f3rzenia w domu:\u00a0 zielony agrest i per\u0142owa cebulka, a tak\u017ce malutkie kostki cukinii, wrzucone tylko na t\u0142uszcz i lekko zblanszowane; zachowa\u0142y kszta\u0142t, j\u0119drno\u015b\u0107 i kolor. \u0141akomie wyciera\u0142am nimi sos sp\u0142ywaj\u0105cy z g\u0119si, bardzo dobry, doskonale zharmonizowany smakowo, lekko pikantny. G\u0119sina\u00a0– rumiana na zewn\u0105trz, r\u00f3\u017cowa w\u00a0 \u015brodku. Niestety\u00a0 by\u0142a twarda. Poprosi\u0142am wi\u0119c\u00a0o spakowanie i zabra\u0142am do dalszej obr\u00f3bki w domu. (Wystarczy\u0142o 15 minut i by\u0142a dobra.) Do tego wypi\u0142y\u015bmy po p\u00f3\u0142 kieliszka wina typu burgund (etykiety nie widzia\u0142am) wino by\u0142o bardzo dobre.
\nTak, jak przystawka, tak i kremy, torty, marengi i owoce w gor\u0105cej czekoladzie, sorbety i inne cuda te\u017c zosta\u0142y na kawiarnianym kredensie. M\u00f3wi\u0142am, \u017ce nie na damskie apetyty te porcje.
\nPodsumowuj\u0105c\u00a0 uznaj\u0119, \u017ce g\u0119sina, to wypadek przy pracy, reszta naprawd\u0119 godn\u0105 pochwa\u0142y. Dobry nastr\u00f3j wzmaga\u0142a daleko w tle \u0142agodna muzyka swingowa. Godna polecenia ta „Zagroda Bamberska”. Nawet\u00a0 ceny do przyj\u0119cia: przystawki 16 – 20 z\u0142, zupy do 20, dania g\u0142\u00f3wne 45-70 z\u0142. Przy tak rozs\u0105dnie skalkulowanych cenach potraw, wyj\u0105tkowo droga kawa (15\u00a0– 22 z\u0142ote).<\/p>\n

Zdj\u0119cia: Pyra M\u0142odsza<\/p>\n

\u00a0
\n\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u00a0 \u00a0 „Gazeta Wyborcza” og\u0142osi\u0142a konkurs pod has\u0142em\u00a0\u00a0„Polska je, je, je” promuj\u0105cy regionalne kuchnie r\u00f3\u017cnych stron kraju.\u00a0 Uczestnicy mieli si\u0119 podzieli\u0107 wspomnieniami o smakach dzieci\u0144stwa, ulubionych potrawach, daniach dzi\u015b zapomnianych, a kojarz\u0105cych si\u0119 z ziemi\u0105 rodzinn\u0105. Zosta\u0142am laureatk\u0105 tego konkursu dla Wielkopolski, a w nagrod\u0119 otrzyma\u0142am\u00a0 dwuosobowe zaproszenie warto\u015bci 200 z\u0142 do restauracji Zagroda Bamberska. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1996"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1996"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1996\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1996"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1996"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1996"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}