{"id":2102,"date":"2010-11-25T08:00:19","date_gmt":"2010-11-25T07:00:19","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=2102"},"modified":"2010-11-25T08:05:17","modified_gmt":"2010-11-25T07:05:17","slug":"w-dolinie-wachau-i-okolicach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2010\/11\/25\/w-dolinie-wachau-i-okolicach\/","title":{"rendered":"W Dolinie Wachau i okolicach"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Lenz z „Dziadkiem Grunerem” i nieod\u0142\u0105czn\u0105 butelk\u0105 swego wina<\/em><\/p>\n

\u00a0Nie jeden raz pisa\u0142em o cudownym austriackim bia\u0142ym winie grunerveltliner. Ostatnio mia\u0142em okazj\u0119 pozna\u0107 jednego z najlepszych producent\u00f3w tego wina Lenza Mosera z cyferk\u0105 V. Takie cyfry \u015bwiadcz\u0105 o kr\u00f3lewsko\u015bci rodu. I wszystko si\u0119 zgadza Lenz jest z kr\u00f3lewskiego rodu winiarzy. Co udowadnia jego nota biograficzna.
\nLaurenz \u00a0Maria Moser urodzi\u0142 si\u0119 w Rohrendorf, (Dolna Austria) w 1956 roku. W produkcj\u0119 wina zaanga\u017cowany by\u0142 od chwili narodzin, jako \u017ce nale\u017cy w prostej linii do pi\u0119tnastego pokolenia rodziny Moser i pi\u0105tego pokolenia Lenz Moser.
\nKiedy jego ojciec, Laurenz IV, sprzeda\u0142 w 1986 roku winnic\u0119 Lenz Moser grupie inwestor\u00f3w, Laurenz Maria V zosta\u0142 dyrektorem zarz\u0105dzaj\u0105cym Weinkellerei Lenz Moser (1982-1997).<\/p>\n

W 1997 roku pos\u0142ucha\u0142 rady\u00a0 Roberta Mondaviego i szerzej wszed\u0142 ze swoimi produktami na rynek europejski. Po kupnie firmy Roberta Mondaviego przez Constellation, Laurenz Maria powr\u00f3ci\u0142 do wytwarzania win w Austrii i w 2005 roku za\u0142o\u017cy\u0142 firm\u0119 LAURENZ V. Ca\u0142kowicie po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 schedzie po „Dziadku Grunerze”: szczepowi Gr\u00fcner Veltliner.<\/p>\n

Jego flagowym winem jest Charming Gruner Veltliner,\u00a0 kt\u00f3ry jest w kartach win najlepszych restauracji na ca\u0142ym \u015bwiecie, mi\u0119dzy innymi Nobu w Londynie, Bellagio w Las Vegas, Hotelu Zacher w Wiedniu czy w Zuma w Dubaju.\u00a0\u00a0
\nW przysz\u0142o\u015bci do rodzinnego interesu winiarskiego do\u0142\u0105cz\u0105 dwie c\u00f3rki Laurenza, bli\u017aniaczki Sophie i Anna, kt\u00f3rym dedykowa\u0142 wina: L Sophie i Gruner Und Anna.<\/p>\n

\u00a0HISTORIA RODU<\/p>\n

1124\u00a0Cz\u0142onek rodziny Moser pojawia si\u0119 w zapisach historycznych jako posta\u0107 zarz\u0105dzaj\u0105ca dwustuletni\u0105 w\u00f3wczas piwniczk\u0105 w Rohrendorf, po\u0142o\u017con\u0105 dos\u0142ownie o dwa kroki na zach\u00f3d od Wachau i na wsch\u00f3d od Kamptal. W \u015aredniowieczu wino by\u0142o produkowane g\u0142\u00f3wnie przez klasztory i szlacht\u0119. „Zwykli” ludzie mogli w najlepszym razie zarz\u0105dza\u0107 piwniczkami, winnicami itp.
\nAnnemarie Moser, odnalaz\u0142a w zapisach historycznych 15 pokole\u0144 rodziny Moser, zamieszkuj\u0105cych t\u0119 sam\u0105 wiosk\u0119\u00a0– Rohrendorf\u00a0– i \u017cyj\u0105cych z uprawy roli, w tym tak\u017ce winoro\u015bli. Zapisy te mo\u017cna by\u0142o sprawdzi\u0107 dzi\u0119ki bardzo dobrze prowadzonej dokumentacji ko\u015bcio\u0142a i administracji Habsburg\u00f3w.
\n1849\u00a0Anton Moser kupuje piwnic\u0119 i rozpoczyna winiarski interes rodzinny, w sk\u0142ad kt\u00f3rego wchodzi\u0142 mi\u0119dzy innymi szereg winnic. Dopiero w 1848 (w Austrii tak\u017ce mia\u0142a miejsce rewolucja) pojawi\u0142 si\u0119 zapis prawny pozwalaj\u0105cy na kupno nieruchomo\u015bci rodzinom nie zwi\u0105zanym z klerem i arystokracj\u0105.
\n1880\u00a0Syn Antona, Lorenz I (1830-1913) przejmuje piwnic\u0119 i rozwija firm\u0119.
\n1913\u00a0Lorenz II (1868-1938) idzie w \u015blady ojca. To ostatni rok przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105.
\n1929\u00a0Prof. Dr. hc Lorenz Moser III (1901-1978), zwany „Dziadkiem Grunerem”, jako pierwszy zapisuje na dobre nazwisko Moser na winiarskiej mapie \u015bwiata. Jest on powszechnie znany z tego, \u017ce w latach 30-tych XX wieku zrewolucjonizowa\u0142 nowoczesne procesy produkcji wina dzi\u0119ki „systemowi szpaler\u00f3w Lenza Mosera”. Kiedy poszukiwa\u0142 idealnego szczepu do uprawy wed\u0142ug swojej metody, spo\u015br\u00f3d ponad stu gatunk\u00f3w wybra\u0142 w\u0142a\u015bnie Gr\u00fcner Veltliner, kt\u00f3ry stanowi\u0142 w\u00f3wczas zaledwie oko\u0142o 1% austriackich upraw (dzi\u015b jest\u00a0 to mniej wi\u0119cej jedna trzecia) (\u017ar\u00f3d\u0142o: Statistik Austria).
\n1953\u00a0Poza odegraniem zasadniczej roli w sukcesie najlepiej znanej i najwi\u0119kszej winiarni w kraju, „Lenz Moser Weinkellerei”, Laurenz Moser IV za\u0142o\u017cy\u0142 tak\u017ce pierwsze w Austrii winnice biodynamiczne\u00a0– „Rycerzy malta\u0144skich” (Malteser Ritterorden) na p\u00f3\u0142noc od Wiednia, w Weinviertel w roku 1978 roku. Otworzy\u0142 tak\u017ce przed Austri\u0105 rynek mi\u0119dzynarodowy i po II wojnie \u015bwiatowej eksportowa\u0142 swoje wyroby do 40. kraj\u00f3w \u015bwiata.
\nDo tych wszystkich historii doda\u0107 musz\u0119, \u017ce pierwsze spotkanie z Lenzem odby\u0142o si\u0119 oczywi\u015bcie przy jego winach. A najstarsze liczy\u0142o 30 lat. I by\u0142o ciekawe. Ale najlepsze by\u0142y te z lat 2004, 2005, 2006 i 2009. Za\u015b dania do tych win by\u0142y r\u00f3wnie kr\u00f3lewskie: sandacz i pstr\u0105g glazurowany auszpikiem oraz wienerschnizel z sa\u0142atk\u0105 ziemniaczan\u0105. Przyrz\u0105dzone i podane w le\u017c\u0105cej blisko mojego domu ale wcale nie dlatego ulubionej, restauracji „Merliniego 5”. To by\u0142o popo\u0142udnie!<\/p>\n

\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Lenz z „Dziadkiem Grunerem” i nieod\u0142\u0105czn\u0105 butelk\u0105 swego wina \u00a0Nie jeden raz pisa\u0142em o cudownym austriackim bia\u0142ym winie grunerveltliner. Ostatnio mia\u0142em okazj\u0119 pozna\u0107 jednego z najlepszych producent\u00f3w tego wina Lenza Mosera z cyferk\u0105 V. Takie cyfry \u015bwiadcz\u0105 o kr\u00f3lewsko\u015bci rodu. I wszystko si\u0119 zgadza Lenz jest z kr\u00f3lewskiego rodu winiarzy. Co udowadnia jego nota biograficzna. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2102"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2102"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2102\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2102"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2102"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2102"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}