{"id":2251,"date":"2011-03-01T08:00:19","date_gmt":"2011-03-01T07:00:19","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=2251"},"modified":"2011-02-28T16:48:44","modified_gmt":"2011-02-28T15:48:44","slug":"ksiazka-o-ludziach-ktorzy-jedza-wszystko","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2011\/03\/01\/ksiazka-o-ludziach-ktorzy-jedza-wszystko\/","title":{"rendered":"Ksi\u0105\u017cka o ludziach, kt\u00f3rzy jedz\u0105 WSZYSTKO!"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Przeczyta\u0142em kolejn\u0105 fascynuj\u0105c\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0 o Chinach. I cho\u0107 nosi ona w tytule zwrot „pami\u0119tnik kulinarny”, to nie jest to ksi\u0105\u017cka kucharska. To relacja z odwa\u017cnego zanurzenia si\u0119 Angielki w oceanie chi\u0144skiego\u00a0 spo\u0142ecze\u0144stwa. A \u017ce\u00a0 najlepiej ludzi i ich kultur\u0119, histori\u0119 oraz obyczaje poznaje si\u0119 zagl\u0105daj\u0105c im do garnk\u00f3w i na talerze, to i Fuchsi\u0119 Dunlop pogna\u0142o w t\u0119 stron\u0119. W dodatku by\u0142o to spe\u0142nienie jej marze\u0144 z dzieci\u0144stwa. Pisze wi\u0119c autorka na pierwszych stronach ksi\u0105\u017cki: „Od matki przej\u0119\u0142am zwyczaj odgadywania sk\u0142adnik\u00f3w i sposob\u00f3w przygotowania potraw w restauracjach, doszukiwania si\u0119 \u015blad\u00f3w zi\u00f3\u0142 i przypraw oraz drobiazgowej analizy jedzenia, kt\u00f3re mi podawano. Ju\u017c w wieku dwunastu \u0142at chcia\u0142am zosta\u0107 kucharzem. Ta\u015bmoci\u0105g mojej edukacji zabiera\u0142 mnie jednak coraz to dalej i dalej od jedzenia.(…) Dopiero w Chinach, tysi\u0105ce kilometr\u00f3w od domu i niemal ca\u0142kowicie odci\u0119ta od w\u0142asnej przesz\u0142o\u015bci, mia\u0142am mo\u017cliwo\u015b\u0107 robi\u0107 to, co naprawd\u0119 chcia\u0142am. W ko\u0144cu mog\u0142am przyzna\u0107 przed sam\u0105 sob\u0105, \u017ce nie jestem analitykiem spo\u0142eczno-ekonomicznym, w\u0142a\u015bciwie nawet nie jestem dziennikarzem, tylko kucharzem. Najbardziej sob\u0105 czu\u0142am si\u0119 w kuchni, gdy kroi\u0142am warzywa, miesi\u0142am ciasto lub przyprawia\u0142am zup\u0119. Dzieci\u0144stwo sp\u0119dzi\u0142am w Oksfordzie, studiowa\u0142am w Cambridge, a podczas pracy w Londynie opiera\u0142am si\u0119 na uniwersyteckim wykszta\u0142?ceniu, kt\u00f3re okre\u015bla\u0142o mnie wobec innych ludzi. W Chinach nic z tego nie by\u0142o wa\u017cne.”<\/p>\n

Panna Dunlop po studiach pracowa\u0142a w Dziale Nas\u0142uchu BBC. Dzi\u0119ki temu te\u017c odby\u0142a pierwsz\u0105 podr\u00f3\u017c do Chin, zaczynaj\u0105c znajomo\u015b\u0107 z tym krajem od Hongkongu. Tam te\u017c zetkn\u0119\u0142a si\u0119 z prawdziw\u0105 kuchni\u0105 Kraju \u015arodka. Nie przychodzi\u0142o jej to wcale \u0142atwo. O zetkni\u0119ciu si\u0119 mieszka\u0144ca Europy z odmienno\u015bciami chi\u0144skiego jad\u0142ospisu pisze ona tak: „Jako podr\u00f3\u017cniczce nie przychodzi\u0142o mi \u0142atwo ca\u0142kowite przystosowanie si\u0119 do obcej kuchni. To, co jemy, jest zasadniczym elementem naszej ja\u017ani i postrzegania samego siebie. Piel\u0119gnowanie na obczy\u017anie naszych rodzimych tradycji i obyczaj\u00f3w nie jest b\u0142ahostk\u0105, lecz g\u0142\u0119boko zakorzenionym sposobem chronienia si\u0119 przed nieznanym. Zanim wyruszymy w podr\u00f3\u017c, szczepimy si\u0119, aby ustrzec nasze organizmy przed chorobami czyhaj\u0105cymi na nas za granic\u0105. Podobnie znane potrawy s\u0105 tarcz\u0105, kt\u00f3ra ma nas os\u0142oni\u0107 przed innymi kulturami. Brytyjscy koloniali\u015bci \u017cyj\u0105cy w Azji na prze\u0142omie XIX i XX wieku nie przebierali si\u0119 co wiecz\u00f3r do kolacji i nie pili wyrafinowanych koktajli po prostu dla rozrywki. Wiedzieli, \u017ce post\u0119puj\u0105c w ten spos\u00f3b, nie nara\u017c\u0105 si\u0119 na ryzyko utraty swej to\u017csamo\u015bci, jak zdarza\u0142o si\u0119 to angielskim orygina\u0142om, kt\u00f3rzy bez opami\u0119tania zanurzali si\u0119 w tubylczej kulturze, by ostatecznie zatraci\u0107 w niej swoje ja.”<\/p>\n

Mimo takich opinii o poddawaniu si\u0119 obcym kulinarnym wp\u0142ywom i gro\u017abie utracenia swej europejskiej to\u017csamo\u015bci Fuchsia Dunlop zanurzy\u0142a si\u0119 w odm\u0119ty chi\u0144szczyzny bez reszty. Szybko porzuci\u0142a wyk\u0142ady i uniwersyteckie spotkania, a ruszy\u0142a na podb\u00f3j miejscowych bazar\u00f3w, barowych budek i podejrzanych restauracyjek. Odby\u0142a te\u017c z grup\u0105 kole\u017canek i koleg\u00f3w z Polski, Rosji, W\u0142och, Niemiec ale i samotnie te\u017c, szereg podr\u00f3\u017cy autobusami, rowerami, \u0142odziami tak\u017ce po zakamarkach lecz nie stolicy Syczuanu, gdzie mieszka\u0142a, lecz odleg\u0142ych rejon\u00f3w tego wielkiego pa\u0144stwa. I to w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki tej odwadze i nadzwyczajnej ciekawo\u015bci mog\u0142a napisa\u0107 t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119. A jest to dzie\u0142o fascynuj\u0105ce i wci\u0105gaj\u0105ce czytelnika bez reszty. Kilkaset stron czyta si\u0119 jednym ci\u0105giem. Odrywaj\u0105c si\u0119 od lektury tylko na chwile, w kt\u00f3rych czytelnik musi zaspokoi\u0107 n\u0119kaj\u0105cy g\u0142\u00f3d wywo\u0142any opisem gotowanych na parze kurzych \u0142apek z czarn\u0105 sfermentowan\u0105 soj\u0105 i chili lub gotowanej g\u0142owy kr\u00f3lika.<\/p>\n

Jak \u0142atwo si\u0119 domy\u015bli\u0107 autorka nie jest ju\u017c dziennikark\u0105 BBC World Service lecz wybitn\u0105 krytyczk\u0105 kulinarn\u0105 i s\u0142ynn\u0105 kuchmistrzyni\u0105. Jako pierwsza z Europejczyk\u00f3w sko\u0144czy\u0142a ona Syczua\u0144sk\u0105 Akademi\u0119 Sztuki Kulinarnej. Sw\u0105 wiedz\u0105 na temat Chin i ich kuchni dzieli si\u0119 z czytelnikami „Financial Times” oraz nami -smakoszami i mi\u0142o\u015bnikami ksi\u0105\u017cek. (Dalsze cytaty jeszcze b\u0119d\u0105 w p\u00f3\u017aniejszym terminie.)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przeczyta\u0142em kolejn\u0105 fascynuj\u0105c\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119\u00a0 o Chinach. I cho\u0107 nosi ona w tytule zwrot „pami\u0119tnik kulinarny”, to nie jest to ksi\u0105\u017cka kucharska. To relacja z odwa\u017cnego zanurzenia si\u0119 Angielki w oceanie chi\u0144skiego\u00a0 spo\u0142ecze\u0144stwa. A \u017ce\u00a0 najlepiej ludzi i ich kultur\u0119, histori\u0119 oraz obyczaje poznaje si\u0119 zagl\u0105daj\u0105c im do garnk\u00f3w i na talerze, to i Fuchsi\u0119 Dunlop […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2251"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2251"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2251\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2251"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2251"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2251"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}