Chiny s\u0105 dzi\u015b modne. Polscy profesorowie ekonomii ucz\u0105 swoje dzieci j\u0119zyka chi\u0144skiego, bo przewiduj\u0105 inwazj\u0119 (gospodarcz\u0105 ale i kulturow\u0105) ze wschodu. Ci, kt\u00f3rzy nie brzydz\u0105 si\u0119 ksi\u0105\u017ckami czytaj\u0105 chi\u0144sk\u0105 literatur\u0119. A my zag\u0142\u0119biamy si\u0119 w tajniki chi\u0144skiej kuchni. Co jaki\u015b czas za\u015b znajdujemy tam nieznane i zdumiewaj\u0105ce informacje. Oto jedna z nich, cytowana z ksi\u0105\u017cki, o kt\u00f3rej ju\u017c par\u0119 razy pisa\u0142em, czyli „S\u0142odko-kwa\u015bnego pami\u0119tnika kulinarnego” Fuchsii Dunlop: „Chi\u0144ska rze\u017aba z warzyw to wy\u017cyny sztuki krojenia. Jej efekty nie maj\u0105 by\u0107 zjadane, ale podziwiane. Wytrawny chi\u0144ski kuchmistrz jest nie tylko kucharzem, ale i rze\u017abiarzem, podobnie jak francuski cukiernik, kt\u00f3ry potrafi wyczarowa\u0107 jedwabisty karmel i kwiaty z cukru. Rze\u017abienie w jedzeniu to radosna, beztroska wisienka na torcie najwspanialszych tradycji kulinarnych. Jest ostentacyjne i ca\u0142kowicie niepowa\u017cne, jak cukrowe katedry projektowane w XIX wieku przez francuskiego mistrza kuchni, Antoine’a Careme’a, kt\u00f3ry twierdzi\u0142, \u017ce cukiernictwo jest g\u0142\u00f3wn\u0105 ga\u0142\u0119zi\u0105 architektury – jednej z pi\u0119ciu sztuk pi\u0119knych. Rze\u017abienie w warzywach mo\u017ce funkcjonowa\u0107 jedynie tam, gdzie \u017cyje zbyt wielu niedofinansowanych, bezrobotnych m\u0142odych ludzi, kt\u00f3rzy daj\u0105 si\u0119 przekona\u0107 do sp\u0119dzania wielu godzin na drobiazgowym wykrawaniu w mi\u0105\u017cszu arbuza scen z klasycznych powie\u015bci albo na przekszta\u0142caniu pomara\u0144czowej tykwy w waz\u0119 z figluj\u0105cymi wok\u00f3\u0142 delikatnej lilii wodnej z\u0142otymi rybkami o falbaniastych ogonach. Czasami wydaje mi si\u0119 to zbyt wymy\u015blne i absurdalne. A jednak ma w sobie co\u015b czaruj\u0105cego.<\/p>\n
We wsp\u00f3\u0142czesnych Chinach od m\u0142odych kucharzy bior\u0105cych udzia\u0142 w konkursach gotowania oczekuje si\u0119 niekiedy, \u017ce opr\u00f3cz potraw, kt\u00f3re udowodni\u0105 ich umiej\u0119tno\u015bci pos\u0142ugiwania si\u0119 wokiem i znajomo\u015b\u0107 technik piekarskich, przygotuj\u0105 r\u00f3wnie\u017c danie-r\u0119kodzie\u0142o. Dania-r\u0119kodzie\u0142a to skomplikowane jadalne scenki, maj\u0105ce niewiele wsp\u00f3lnego z praktycznymi wymogami gotowania i jedzenia. Podczas konkursu, w kt\u00f3rym bra\u0142am udzia\u0142, ka\u017cdy z uczestnik\u00f3w przygotowa\u0142 ozdobny zimny p\u00f3\u0142misek, pinpan, na kt\u00f3rym male\u0144kie plasterki wielobarwnych sk\u0142adnik\u00f3w tworzy\u0142y wysublimowane kola\u017ce. Jedna z prac przedstawia\u0142a par\u0119 jask\u00f3\u0142ek: ich skrzyd\u0142a wykonano z plasterk\u00f3w jaj stuletnich, cia\u0142a za\u015b i d\u0142ugie, rozwidlone ogony z setek kawa\u0142k\u00f3w sk\u00f3rki og\u00f3rka. Wzlatywa\u0142y nad urozmaiconym krajobrazem skomponowanym z plastr\u00f3w zimnych mi\u0119s, fioletowawej w\u0105tr\u00f3bki, r\u00f3\u017canej szynki i blador\u00f3\u017cowych krewetek.<\/p>\n
Te kulinarne obrazki maj\u0105 w Chinach szacown\u0105 tradycj\u0119. Za ich tw\u00f3rczyni\u0119 uwa\u017ca si\u0119 mniszk\u0119 buddyjsk\u0105, Fan Zheng, kt\u00f3ra w X wieku odtworzy\u0142a seri\u0119 dwudziestu jeden obraz\u00f3w i poemat\u00f3w \u017cyj\u0105cego w VIII wieku artysty Wang Weia, w formie tylu\u017c zimnych da\u0144. Z pieczo\u0142owicie wyci\u0119tych kawa\u0142k\u00f3w warzyw, tykw, mi\u0119s i sfermentowanych ryb stworzy\u0142a jadalny ho\u0142d dzie\u0142om, kt\u00f3re j\u0105 zainspirowa\u0142y, czym wprawi\u0142a w zachwyt zaproszonych go\u015bci.”<\/p>\n
Ma kto\u015b w spi\u017carni dyni\u0119 albo cho\u0107 melona?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Chiny s\u0105 dzi\u015b modne. Polscy profesorowie ekonomii ucz\u0105 swoje dzieci j\u0119zyka chi\u0144skiego, bo przewiduj\u0105 inwazj\u0119 (gospodarcz\u0105 ale i kulturow\u0105) ze wschodu. Ci, kt\u00f3rzy nie brzydz\u0105 si\u0119 ksi\u0105\u017ckami czytaj\u0105 chi\u0144sk\u0105 literatur\u0119. A my zag\u0142\u0119biamy si\u0119 w tajniki chi\u0144skiej kuchni. Co jaki\u015b czas za\u015b znajdujemy tam nieznane i zdumiewaj\u0105ce informacje. Oto jedna z nich, cytowana z ksi\u0105\u017cki, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2256"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2256"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2256\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2256"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2256"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2256"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}