{"id":2476,"date":"2011-04-29T08:00:57","date_gmt":"2011-04-29T06:00:57","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=2476"},"modified":"2011-04-27T13:27:15","modified_gmt":"2011-04-27T11:27:15","slug":"skad-tyle-uczucia-do-agaty","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2011\/04\/29\/skad-tyle-uczucia-do-agaty\/","title":{"rendered":"Sk\u0105d tyle uczucia do Agaty?"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

I nie idzie tu o moj\u0105 c\u00f3rk\u0119 Agat\u0119 lecz o Agat\u0119 \u00a0Wojd\u0119 czyli szefow\u0105 kuchni w warszawskiej restauracji „Opas\u0142y Tom PIW” ( a poprzedni „Absynt”). Znam Agat\u0119 od paru lat. Bywa\u0142em w „Absyncie” od czasu do czasu, uwa\u017caj\u0105c, \u017ce to najlepsza sto\u0142eczna restauracja z francusk\u0105 kuchni\u0105. Zrobi\u0142em a potem opublikowa\u0142em rozmow\u0119 z Agat\u0105 ( i jej szefow\u0105 Agnieszk\u0105 Kr\u0119glick\u0105), kt\u00f3ra mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107 i wys\u0142ucha\u0107 na naszym blogu. Uwa\u017cam szefow\u0105 kuchni „Opas\u0142ego Tomu” za absolutna mistrzyni\u0119. M\u00f3g\u0142bym jada\u0107 jej dania codziennie i chyba nigdy bym si\u0119 nimi nie znudzi\u0142. Czyli po prostu wielbi\u0119 Agat\u0119.<\/p>\n

Nigdy jednak nie zastanawia\u0142em si\u0119 g\u0142\u0119biej dlaczego kunszt kulinarny Wojdy tak mi odpowiada. I oto zagadka rozwi\u0105za\u0142a si\u0119 sama. W najnowszym, jubileuszowym 50, numerze „Magazynu Wino” przeczyta\u0142em wywiad przeprowadzony przez szefa pisma w\u0142a\u015bnie z Agat\u0105. Oto fragment, kt\u00f3ry chyba wyja\u015bni moj\u0105 fascynacj\u0119:<\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

„Czy gwiazdka Michelina jest ambi\u00adcj<\/strong>\u0105<\/strong> ka<\/strong>\u017c<\/strong>dego szefa kuchni? Czy jest <\/strong>pani ambicj<\/strong>\u0105<\/strong>?<\/strong><\/p>\n

Moj\u0105 ambicj\u0105 i wielu znanych mi ku\u00adcharzy nie jest zdobycie takiej gwiazd\u00adki. Z wielu powod\u00f3w. Nie sta\u0107 nas (nas – go\u015bci i nas – restaurator\u00f3w) na po\u00adsiadanie i utrzymanie takiej restauracji. Punkt o hamulcu polskiej gastronomii zawiera kilka wyja\u015bnie\u0144 pasuj\u0105cych do tego tematu. Mog\u0119 tutaj jeszcze dorzu\u00adci\u0107 jedn\u0105 rzecz, kt\u00f3r\u0105 te\u017c powinni\u015bmy sobie u\u015bwiadomi\u0107. W latach 1990. wkroczyli\u015bmy w \u015bwiat – dzi\u015b kupujemy lub mamy dost\u0119p do takich samych ryb, takich samych produkt\u00f3w jak Francuzi, W\u0142osi, Czesi i Amerykanie. Co wi\u0119cej, (bez zb\u0119dnych ceregieli) kupujemy te ryby, w\u0119\u017ce, kaktusy i ka\u00adwiory praktycznie w tej samej cenie (bez zb\u0119dnego gdybania i „ale”). Jed\u00adnak pytanie brzmi: jak\u0105 cen\u0119 mo\u017cemy zaproponowa\u0107 naszym go\u015bciom, ile jeste\u015bmy w stanie sprzeda\u0107, ile os\u00f3b wyjdzie z domu i zawita do restauracji? Kogo b\u0119dzie sta\u0107?<\/p>\n

A teraz od strony osobistej. Prze\u015bwietne jest zapewne posiadanie takiego wy\u00adr\u00f3\u017cnienia, przepresti\u017cowe. Wielkich ru\u00admie\u0144c\u00f3w, bym dosta\u0142a i pewnie apetyt na wi\u0119cej by r\u00f3s\u0142, gdybym oczywi\u015bcie kiedykolwiek otrzyma\u0142a tak\u0105 gwiazdk\u0119. Nigdy nie le\u017ca\u0142a w moim charakterze potrzeba rywalizacji, \u015bcigania, bycia najlepszym, wygrywania konkurs\u00f3w… A sposobno\u015b\u0107 ku temu by\u0142a z racji gra\u00adnia na skrzypcach. Lubi\u0119 \u015bwi\u0119ty spok\u00f3j perfekcyjne opanowanie tego, czym si\u0119 zajmuj\u0119. Chc\u0119 gotowa\u0107 w restauracji, nie chc\u0119 by\u0107 szefem kuchni w\u015br\u00f3d ofert cateringowych, papierzysk, bez plam od czekolady i z czapk\u0105 zaczepiaj\u0105c\u0105 o \u017cy\u00adrandol. Moje gotowanie wysz\u0142o z pa\u00adsji. Lubi\u0119 stan\u0105\u0107 czasem z ksi\u0105\u017ck\u0105 na uszach i obra\u0107 30 g\u0119si, lubi\u0119 czterema r\u0119kami i pi\u0119cioma nogami opanowywa\u0107 pojawiaj\u0105ce si\u0119 dania. Nie lubi\u0119 rywali\u00adzacji. I bardzo lubi\u0119, jak inni LUBI\u0104.<\/p>\n

Jakie jest pani ulubione po<\/strong>\u0142\u0105<\/strong>czenie <\/strong>kulinarno-winne?<\/strong><\/p>\n

Najpro\u015bciej. Wielki talerz soczystego, pomara\u0144czowego melona ca\u0142kowicie zas\u0142oni\u0119tego ukrojonymi przed dwiema minutami najcie\u0144szymi plastrami prosciutto z zimnym kieliszkiem alzackie\u00adgo gewurztraminera od Hugla, a obok koszyk bagietki i zielone mesclun z oliw\u0105 i trzeszcz\u0105c\u0105 w z\u0119bach fleur de sel. <\/em>Mo\u017ce by\u0107 cerata i gor\u0105co.”<\/p>\n

Najwyra\u017aniej mamy taki sam smak. No i oczywi\u015bcie w\u0119ch czyli nos, kt\u00f3ry przy winie liczy si\u0119 najbardziej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

I nie idzie tu o moj\u0105 c\u00f3rk\u0119 Agat\u0119 lecz o Agat\u0119 \u00a0Wojd\u0119 czyli szefow\u0105 kuchni w warszawskiej restauracji „Opas\u0142y Tom PIW” ( a poprzedni „Absynt”). Znam Agat\u0119 od paru lat. Bywa\u0142em w „Absyncie” od czasu do czasu, uwa\u017caj\u0105c, \u017ce to najlepsza sto\u0142eczna restauracja z francusk\u0105 kuchni\u0105. Zrobi\u0142em a potem opublikowa\u0142em rozmow\u0119 z Agat\u0105 ( i […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2476"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2476"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2476\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2478,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2476\/revisions\/2478"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2476"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2476"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2476"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}