Doro\u015bli ludzie maj\u0105 oko\u0142o 10 000 kubk\u00f3w smakowych, zgrupowanych wed\u0142ug smak\u00f3w, na jakie reaguj\u0105 (s\u0142ony, kwa\u015bny, s\u0142odki, gorzki), w r\u00f3\u017cnych miejscach jamy ustnej. Wewn\u0105trz ka\u017cdego z nich oko\u0142o 50 pr\u0119cikowatych kom\u00f3rek smakowych pracowicie przekazuje informacje do neuronu wysy\u0142aj\u0105cego podniet\u0119 do m\u00f3zgu. \u015arodek j\u0119zyka nie jest bardzo czu\u0142y na smaki, pojedyncze kubki smakowe wyst\u0119puj\u0105 na podniebieniu, w gardle i migda\u0142ach, uczepione jak nietoperze na wilgotnych o\u015bliz\u0142ych, wapiennych \u015bcianach jaskini. Kr\u00f3liki maj\u0105 17 000 kubk\u00f3w smakowych, papugi tylko oko\u0142o 400, a krowy a\u017c 25 000! Ciekawe czym delektuje si\u0119 krowa? Mo\u017ce potrzebuje a\u017c tylu kubk\u00f3w, \u017ceby m\u00f3c znale\u017a\u0107 co\u015b przyjemnego w wymuszonej diecie sk\u0142adaj\u0105cej si\u0119 z trawy?<\/p>\n
Czubkiem j\u0119zyka czujemy smaki s\u0142odkie, ty\u0142em j\u0119zyka – gorzkie, bokami – kwa\u015bne, s\u0142ony smak rozchodzi si\u0119 po powierzchni, lecz szczeg\u00f3lnie w przedniej jego cz\u0119\u015bci. J\u0119zyk przypomina pod tym wzgledem kr\u00f3lestwo podzielone na ksi\u0119stwa wed\u0142ug kryterium wra\u017cliwo\u015bci zmys\u0142owej. (…) I w ca\u0142ym tym kr\u00f3lestwie nie ma dw\u00f3ch miejsc, w kt\u00f3rych jeden i ten sam smak by\u0142by odczuwany tak samo. (…)<\/p>\n
Kubki smakowe zu\u017cywaja si\u0119 po tygodniu – dziesi\u0119ciu dniach i s\u0105 zastepowane nowymi, ale w wieku powy\u017cej czterdziestu pi\u0119ciu lat ju\u017c nie tak cz\u0119sto – nasze podniebienia, w miar\u0119 starzenia si\u0119, te\u017c robi\u0105 si\u0119 „spracowane”.Wtedy trzeba silniejszego bod\u017aca smakowego dla wywo\u0142ania tego samego wra\u017cenia. Najczulszy zmys\u0142 smaku maj\u0105 dzieci.<\/p>\n
To by\u0142 cytat z ksi\u0105\u017cki Diane Akerman – „Historia naturalna zmys\u0142\u00f3w”. Autorka wprawi\u0142a mnie w pewn\u0105 konsternacj\u0119. Zacz\u0105\u0142em martwi\u0107 si\u0119, \u017ce wraz z up\u0142ywem czasu mog\u0119 straci\u0107 smak. Pocieszy\u0142em si\u0119 jednak inna opini\u0105 naukow\u0105 twierdz\u0105c\u0105, \u017ce tylko organy nieu\u017cywane ulegaj\u0105 zanikowi. Moje kubeczki za\u015b maj\u0105 sta\u0142e zatrudnienie. I to powiedzia\u0142 bym, \u017ce bywaj\u0105 nawet mocno obci\u0105\u017cone prac\u0105. Wydaje mi si\u0119, \u017ce z biegiem lat smak mi wr\u0119cz wysubtelnia\u0142. Rozwin\u0119\u0142a si\u0119 te\u017c pami\u0119\u0107 smakowa. I dotyczy to np. smaku wina (im wi\u0119cej pr\u00f3b ? tym lepiej rozr\u00f3\u017cniam i zapami\u0119tuj\u0119 gatunki win) ale tak\u017ce i potraw.<\/p>\n
To mnie cieszy. \u017bycie bez smaku by\u0142oby wprost przera\u017caj\u0105ce!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Doro\u015bli ludzie maj\u0105 oko\u0142o 10 000 kubk\u00f3w smakowych, zgrupowanych wed\u0142ug smak\u00f3w, na jakie reaguj\u0105 (s\u0142ony, kwa\u015bny, s\u0142odki, gorzki), w r\u00f3\u017cnych miejscach jamy ustnej. Wewn\u0105trz ka\u017cdego z nich oko\u0142o 50 pr\u0119cikowatych kom\u00f3rek smakowych pracowicie przekazuje informacje do neuronu wysy\u0142aj\u0105cego podniet\u0119 do m\u00f3zgu. \u015arodek j\u0119zyka nie jest bardzo czu\u0142y na smaki, pojedyncze kubki smakowe wyst\u0119puj\u0105 na podniebieniu, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/257"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=257"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/257\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=257"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=257"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=257"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}