{"id":2697,"date":"2011-06-21T08:00:44","date_gmt":"2011-06-21T06:00:44","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=2697"},"modified":"2011-06-15T12:34:54","modified_gmt":"2011-06-15T10:34:54","slug":"nobel-olszanskiego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2011\/06\/21\/nobel-olszanskiego\/","title":{"rendered":"Nobel Olsza\u0144skiego"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Tadeusz Olsza\u0144ski by\u0142 moim pierwszym nauczycielem… gotowania. Zarazi\u0142 mnie bowiem mi\u0142o\u015bci\u0105 do kuchni w\u0119gierskiej, kt\u00f3ra w czasach PRL stanowi\u0142a niemal jedyn\u0105 odskoczni\u0119 od schaboszczaka z kapust\u0105. Sam mistrz gotuje oczywi\u015bcie wspaniale. A w\u0119gierskie inklinacje wynikaj\u0105 z faktu, \u017ce Mama Tadeusza by\u0142a w\u0142a\u015bnie W\u0119gierk\u0105.
\nNa mojej p\u00f3\u0142ce z kulinariami stoi skromna i szczup\u0142a ksi\u0105\u017ceczka „Nobel dla papryki” wydana w 1978 roku. Ozdobiona jest dedykacj\u0105 autora w formie pytania: „Piotrkowi,- kiedy wreszcie zrobimy sobie wielkie \u017carcie?”. Od tego czasu wielkie \u017carcie robili\u015bmy sobie wielokrotnie. Raz u Tadeusza, raz u mnie. I tak na zmian\u0119.\u00a0Jadali\u015bmy te\u017c w Budapeszcie, gdzie Tadeusz wiele lat sp\u0119dzi\u0142 jako dyrektor Polskiego O\u015brodka Kultury i korespondent prasy\u00a0oraz \u00a0TV.
\nKsi\u0105\u017ceczka, o kt\u00f3rej mowa jest kompletnie zaczytana. Po\u017c\u00f3\u0142k\u0142e kartki s\u0105 w rozsypce. Niekt\u00f3re za\u015b niemo\u017cliwie wyt\u0142uszczone. To oznaka, \u017ce dzie\u0142ko Tadzia \u017cyje. Korzystam z tych przepis\u00f3w bardzo cz\u0119sto.<\/p>\n

Ucieszy\u0142em si\u0119 bardzo gdy dosta\u0142em nowe wydanie. Szybko jednak przekona\u0142em si\u0119, \u017ce to nie jest wznowienie ksi\u0105\u017cki tylko jej na nowo pisanie. Wprawdzie 75 przepis\u00f3w powtarza si\u0119 w obydwu ksi\u0105\u017ckach ale wszystkie rozdzia\u0142y do czytania s\u0105 zupe\u0142nie \u015bwie\u017ce. Po prostu zmieni\u0142y si\u0119 czasy i autor nie musia\u0142 wysila\u0107 umys\u0142u jaki w\u0119gierski produkt mo\u017cna w Polsce zast\u0105pi\u0107 czym\u015b innym, dost\u0119pnym w handlu. Dzi\u0119ki temu m\u00f3g\u0142 przytoczy\u0107 szereg pysznych anegdot\u00a0 z historii madziarskiej kuchni, co oczywi\u015bcie doda\u0142o ksi\u0105\u017cce \u015bwie\u017co\u015bci i… pikanterii.<\/p>\n

Oto jedna z tych nowych opowiastek: Przed laty przyw\u00f3dca w\u0119gierskich komunist\u00f3w Janos Kadar zaprosi\u0142 do Budapesztu dw\u00f3ch lewicuj\u0105cych pisarzy, laureat\u00f3w Nobla\u00a0– Miguela Asturiasa z Gwatemali i Pablo Nerud\u0119 z Chile. Podejmowano ich po kr\u00f3lewsku, obwo\u017cono po kraju i pokazywano w\u0119gierskie osi\u0105gni\u0119cia. Gospodarz liczy\u0142, \u017ce pisarze, z kt\u00f3rych zdaniem liczy\u0142 si\u0119 \u015bwiat, opisz\u0105 po powrocie kraj miodem i mlekiem p\u0142yn\u0105cy. Z uwypukleniem oczywi\u015bcie roli komunist\u00f3w.<\/p>\n

Obaj nobli\u015bci, chodz\u0105cy wieczorami po knajpach Budapesztu i zagl\u0105daj\u0105cy tak\u017ce do kuchni, wr\u00f3ciwszy napisali ksi\u0105\u017ck\u0119 zatytu\u0142owan\u0105 „Posmakowali\u015bmy W\u0119gry” s\u0142awi\u0105c\u0105 … madziarsk\u0105 kuchni\u0119!<\/p>\n

Ja te\u017c wys\u0142awiam w\u0119gierski st\u00f3\u0142 je\u015bli znajduje si\u0119 na nim halaszle, zupa fasolowa Jokaia czy zrazy Esterhazyego. No i oczywi\u015bcie tokaj. Zw\u0142aszcza licz\u0105cy kilka, najlepiej sze\u015b\u0107,\u00a0 putton\u00f3w<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tadeusz Olsza\u0144ski by\u0142 moim pierwszym nauczycielem… gotowania. Zarazi\u0142 mnie bowiem mi\u0142o\u015bci\u0105 do kuchni w\u0119gierskiej, kt\u00f3ra w czasach PRL stanowi\u0142a niemal jedyn\u0105 odskoczni\u0119 od schaboszczaka z kapust\u0105. Sam mistrz gotuje oczywi\u015bcie wspaniale. A w\u0119gierskie inklinacje wynikaj\u0105 z faktu, \u017ce Mama Tadeusza by\u0142a w\u0142a\u015bnie W\u0119gierk\u0105. Na mojej p\u00f3\u0142ce z kulinariami stoi skromna i szczup\u0142a ksi\u0105\u017ceczka „Nobel dla […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2697"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2697"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2697\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2711,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2697\/revisions\/2711"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2697"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2697"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2697"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}