Po raz kolejny si\u0119gam do ksi\u0105\u017cki „Na pocz\u0105tku by\u0142o drzewo”, bo czytaj\u0105c, stale natrafiam na smakowite rozdzia\u0142y. Gdy dobrn\u0119 do ko\u0144ca przytocz\u0119 kilka najfajniejszych przepis\u00f3w, bo jest ich tu multum. Dzi\u015b za\u015b co\u015b na rozgrzewk\u0119:<\/p>\n
„Za wynalazc\u0119 ginu uwa\u017ca si\u0119 Franciscusa Sylviusa, holenderskiego lekarza, naukowca i wyk\u0142adowc\u0119 medycyny w Lejdzie. Sylvius poszukiwa\u0142 leku na dolegliwo\u015bci brzuszne zwi\u0105zane z nerkami, gdy w 1650 roku postanowi\u0142 wykorzysta\u0107 moczop\u0119dne w\u0142a\u015bciwo\u015bci ja\u0142owca. Rezultat swoich prac nazwa\u0142 genever – s\u0142owo to wywodzi si\u0119 od francuskiego genievre – kt\u00f3re oznacza ja\u0142owc\u00f3wk\u0119. Ju\u017c pi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej gin by\u0142 produkowany na sprzeda\u017c i zdoby\u0142 szczeg\u00f3lne uznanie s\u0142u\u017c\u0105cych na kontynencie angielskich \u017co\u0142nierzy. W p\u00f3\u017anych latach 80. XVII wieku, holenderski eksport ginu si\u0119ga\u0142 10 milion\u00f3w galon\u00f3w rocznie (45 milion\u00f3w litr\u00f3w).<\/p>\n
Dzi\u0119ki angielskiej polityce podatkowej, z nastaniem XVIII wieku gin sta\u0142 si\u0119 najta\u0144szym napojem alkoholowym w Kr\u00f3lestwie, za\u015b datowane na rok 1750 \u017ar\u00f3d\u0142a podaj\u0105, \u017ce sami londy\u0144czycy wypijali niemal 50 milion\u00f3w litr\u00f3w ginu rocznie. Nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej na mocy aktu parlamentu prawo do dystrybucji ginu zosta\u0142o przyznane wy\u0142\u0105cznie du\u017cym destylarniom i kupcom, dzi\u0119ki czemu wydatnie polepszy\u0142a si\u0119 jego jako\u015b\u0107 i gin z gorza\u0142ki biedoty powoli zacz\u0105\u0142 przekszta\u0142ca\u0107 si\u0119 w alkohol wy\u017cszych warstw spo\u0142ecznych.<\/p>\n
Gdy w po\u0142owie XIX wieku zacz\u0119to podawa\u0107 go w klubach dla d\u017centelmen\u00f3w, by\u0142 r\u00f3wnie\u017c znacznie bardziej wytrawny ni\u017c jego wcze\u015bniejsze, s\u0142odkie wcielenia. Wraz z osadnikami, gin zaw\u0119drowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c do Nowego \u015awiata. Szczeg\u00f3ln\u0105 popularno\u015bci\u0105 cieszy\u0142 si\u0119 w czasach Prohibicji, gdy\u017c by\u0142 alkoholem, kt\u00f3ry naj\u0142atwiej by\u0142o nielegalnie destylowa\u0107.<\/p>\n
W 1751 roku, William Hogarth opublikowa\u0142 dwa sztychy – Beer Street i Gin Lane, kt\u00f3re mia\u0142y obrazowa\u0107 r\u00f3\u017cnice mi\u0119dzy spo\u017cywaniem piwa a piciem ginu. Artysta chcia\u0142 okaza\u0107 poparcie dla przeg\u0142osowanego w tym samym roku Gin Act, uchwa\u0142y parlamentu, kt\u00f3ra poprzez op\u0142aty i regulacje skutecznie ukr\u00f3ci\u0142a szerz\u0105ce si\u0119 w Anglii nadu\u017cywanie tego wysokoprocentowego alkoholu.<\/p>\n
Gin stanowi r\u00f3wnie\u017c podstaw\u0119 dw\u00f3ch niezwykle popularnych drink\u00f3w. Jednym z nich jest martini, czyli po\u0142\u0105czenie ginu z wytrawnym wermutem. Drink ten zosta\u0142 wynaleziony w trzech niezale\u017cnych miejscach w drugiej po\u0142owie XIX i na pocz\u0105tku XX wieku. Jego popularno\u015b\u0107 os\u0142ab\u0142a w latach 80., ale ju\u017c w po\u0142owie lat 90. powr\u00f3ci\u0142 do \u0142ask i dzi\u015b stanowi jeden z symboli dekadenckiego stylu \u017cycia. Drugi drink to gin z tonikiem, czyli dwa napoje, kt\u00f3re oryginalnie pomy\u015blane by\u0142y jako lekarstwa. Zawieraj\u0105cy chinin\u0119 tonik mia\u0142 zwalcza\u0107 malari\u0119 w\u015br\u00f3d brytyjskich \u017co\u0142nierzy; Brytyjczycy z kolonii, j\u0105ka by\u0142y Indie, zacz\u0119li miesza\u0107 tonik z ginem, aby zniwelowa\u0107 jego gorzki smak.”<\/p>\n
A w moim kredensie zabrak\u0142o w\u0142asnie toniku.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Po raz kolejny si\u0119gam do ksi\u0105\u017cki „Na pocz\u0105tku by\u0142o drzewo”, bo czytaj\u0105c, stale natrafiam na smakowite rozdzia\u0142y. Gdy dobrn\u0119 do ko\u0144ca przytocz\u0119 kilka najfajniejszych przepis\u00f3w, bo jest ich tu multum. Dzi\u015b za\u015b co\u015b na rozgrzewk\u0119: „Za wynalazc\u0119 ginu uwa\u017ca si\u0119 Franciscusa Sylviusa, holenderskiego lekarza, naukowca i wyk\u0142adowc\u0119 medycyny w Lejdzie. Sylvius poszukiwa\u0142 leku na dolegliwo\u015bci […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3184"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3184"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3184\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3186,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3184\/revisions\/3186"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3184"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3184"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3184"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}