{"id":3455,"date":"2011-12-08T08:00:41","date_gmt":"2011-12-08T07:00:41","guid":{"rendered":"http:\/\/adamczewski.blog.polityka.pl\/?p=3455"},"modified":"2011-12-07T14:22:37","modified_gmt":"2011-12-07T13:22:37","slug":"czlowiek-roku-w-dwoch-postaciach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/2011\/12\/08\/czlowiek-roku-w-dwoch-postaciach\/","title":{"rendered":"Cz\u0142owiek Roku w dw\u00f3ch postaciach"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Spotkali si\u0119 przypadkiem w knajpie w Las Vegas. Po\u0142\u0105czy\u0142a ich pasja, cho\u0107 na pocz\u0105tku nie wygl\u0105da\u0142o to r\u00f3\u017cowo. Stara zapuszczona winiarnia i nowoczesna wizja Jaira Agopiana. \u015awiatowe do\u015bwiadczenie uznanie i nazwisko najbardziej znanego na \u015bwiecie lataj\u0105cego winemaker Michela Rollanda.
\nZ ich spotkania zrodzi\u0142 si\u0119 projekt nowego przedsi\u0119wzi\u0119cia\u00a0– Castra Rubry, winiarni XXI wieku w po\u0142udniowej Bu\u0142garii.
\nJair Agopian i Michel Rolland otrzymali\u00a0 tytu\u0142 „Cz\u0142owiek Roku” magazynu „Czas Wina”.
\nW najnowszym\u00a0– \u015bwi\u0105teczno-noworocznym\u00a0– numerze „Czasu wina” zaprezentowane s\u0105 sylwetki laureat\u00f3w i niezwykle interesuj\u0105ce z nimi rozmowy. Warto si\u0119gn\u0105\u0107 po pismo. Dla zach\u0119ty przytocz\u0119 po kilka zda\u0144 z ich wypowiedzi.
\n Jair Agopian:
\n<\/strong>To wspania\u0142e w tej bran\u017cy i ja tego do ko\u0144ca nie rozumiem. Zaj\u0105\u0142em si\u0119 winem, bo je kocham, ale te\u017c dla interesu – to oczywiste. Niemniej w winiarstwie jest co\u015b magicznego, o czym nie wiedzia\u0142em. Tutaj w\u0142a\u015bciwie wszyscy s\u0105 weseli. Mo\u017cna z kim\u015b przegada\u0107 ca\u0142\u0105 noc i ani na chwil\u0119 si\u0119 nie nudzi\u0107. Niewa\u017cne, o czym. Czy o rocznikach, regionach, ludziach, czy o finansach. Tego nie ma w \u017cadnej innej bran\u017cy.
\nMasz w og\u00f3le jaki\u015b pomys\u0142 na te wina? Pytam powa\u017cnie.
\n<\/em><\/strong>To si\u0119 zmienia. Telish i Castra Rubra to byty z za\u0142o\u017cenia projekty w du\u017cej mierze eksportowe. Teraz sporo win trafia te\u017c na rynek bu\u0142garski, cho\u0107 i eksport ro\u015bnie. Ale tak nie b\u0119dzie zawsze. Praca w Bu\u0142garii staje si\u0119 coraz dro\u017csza, wi\u0119c i cena wina b\u0119dzie ros\u0142a. Konkurencja nie \u015bpi. Jest zatem te\u017c tak, \u017ce musimy si\u0119 ci\u0105gle dostosowywa\u0107 do wymaga\u0144 rynku, planowa\u0107 daleko naprz\u00f3d. Kiedy zaczynali\u015bmy, rynek chi\u0144ski w\u0142a\u015bciwie nie istnia\u0142. Teraz urasta do roli g\u0142\u00f3wnego odbiorcy.<\/p>\n

Michel Rolland:
\n<\/strong>Jestem pierwszym i ostatnim pokoleniem lataj\u0105cych winemaker\u00f3w. Trafi\u0142em na sw\u00f3j czas. Poziom wiedzy, z jakim ko\u0144cz\u0105 dzi\u015b uniwersytety enolodzy, jest nieprawdopodobny! Zapotrzebowanie na mnie i takich jak ja maleje, jestem ju\u017c prawie emerytem. Ale podpisuj\u0119 nast\u0119pne kontrakty, musz\u0119 my\u015ble\u0107 o moich pracownikach. A jest ich ju\u017c siedmioro.
\nCzego ich uczysz?
\n<\/strong><\/em>Jest wiele aspekt\u00f3w, kt\u00f3re b\u0119d\u0105 si\u0119 liczy\u0107 w nast\u0119pnych dekadach. Wy?daje mi si\u0119, \u017ce jednym z wa\u017cniejszych jest kupa\u017cowanie.(…)<\/p>\n

Zobacz, jak to wygl\u0105da w Burgundii. Tam nawet pojedynczy rz\u0105dek ma znaczenie. Podobnie jest gdzie indziej. Tak zreszt\u0105 narodzi\u0142a si\u0119 idea „drugich win” w Bordeaux. Je\u015bli Masseto jest obsadzone merlotem, nie \u015bwiadczy to o tym, \u017ce ka\u017cda ki\u015b\u0107 trafi na wino. Coraz cz\u0119\u015bciej wina fermentuje si\u0119 w ma\u0142ych zbiornikach, a potem je zestawia, kupa\u017cuje. To b\u0119dzie wkr\u00f3tce wa\u017cny element produkcji, zreszt\u0105 ju\u017c jest.
\nNie przepadasz za odmianami lokalnymi?
\n<\/em><\/strong>To nie tak. Takie decyzje podejmuje winiarz, nie ja. Nie mog\u0119 przyjecha\u0107 np. do \u017baro i powiedzie\u0107 mu: „Robimy 100-procentowego mavruda”. Czy ktokolwiek s\u0142ysza\u0142 w USA lub w Chinach o mavrudzie, pamidzie czy gamzie? Rozejrzyj si\u0119 – inwestycja w Castra Rubra kosztowa\u0142a maj\u0105tek, co miesi\u0105c bank domaga si\u0119 swego, to trzeba sp\u0142aci\u0107. Winiarz musi podj\u0105\u0107 trudne decyzje, ja mu tylko doradzam. Nie mo\u017cna dzi\u015b robi\u0107 wina, kt\u00f3rego nikt nie kupi. Nie mog\u0119 powiedzie\u0107 do \u017baro, \u017ce za 10 – 15 lat ludzie poznaj\u0105 si\u0119 na jego winach. On co roku musi je sprzeda\u0107!<\/a><\/p>\n

Warto poczyta\u0107 o ludziach, dzi\u0119ki kt\u00f3rym pijemy to, co pijamy najch\u0119tniej!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Spotkali si\u0119 przypadkiem w knajpie w Las Vegas. Po\u0142\u0105czy\u0142a ich pasja, cho\u0107 na pocz\u0105tku nie wygl\u0105da\u0142o to r\u00f3\u017cowo. Stara zapuszczona winiarnia i nowoczesna wizja Jaira Agopiana. \u015awiatowe do\u015bwiadczenie uznanie i nazwisko najbardziej znanego na \u015bwiecie lataj\u0105cego winemaker Michela Rollanda. Z ich spotkania zrodzi\u0142 si\u0119 projekt nowego przedsi\u0119wzi\u0119cia\u00a0– Castra Rubry, winiarni XXI wieku w po\u0142udniowej Bu\u0142garii. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3455"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3455"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3455\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3459,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3455\/revisions\/3459"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3455"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3455"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3455"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}