Dzi\u015b amatorzy luksusu w kuchni i na stole kupuj\u0105 w BOMI, Piotrze i Pawle czy Almie. W przedwojennej Warszawie te\u017c by\u0142y sklepy z towarami dla zamo\u017cnych spragnionych markowych win, ostryg czy ser\u00f3w z Normandii.
\nBogactwem luksusowych, najcz\u0119\u015bciej importowanych towar\u00f3w oszo\u0142amia\u0142y sklepy delikatesowe. W tej dziedzinie bezkonkurencyjna by\u0142a stolica – przechadzk\u0119 po traktach handlowych zachwalano przyjezdnym jako wyj\u0105tkow\u0105 atrakcj\u0119 turystyczn\u0105. „Zabytki i osobliwo\u015bci historyczne Warszawy maj\u0105 licznych mi\u0142o\u015bnik\u00f3w, ale \u017caden przeci\u0119tny turysta nie wyjedzie ze stolicy, zanim nie sp\u0119dzi co najmniej paru godzin przed wystawami sklep\u00f3w, cho\u0107by na Marsza\u0142kowskiej i Nowym \u015awiecie. Przybysze stoj\u0105 ol\u015bnieni przepychem sklep\u00f3w spo\u017cywczych, istnym rogiem obfito\u015bci wszelkich p\u0142od\u00f3w ziemi – z\u0142ocistej kr\u0105g\u0142o\u015bci owoc\u00f3w, krwistych p\u0142at\u00f3w mi\u0119siwa, l\u015bni\u0105cych pok\u0142ad\u00f3w ryb, brunatnych bry\u0142 i wie\u0144c\u00f3w w\u0119dlin, srebrnych piramid konserw” – pisa\u0142a Janina Oryn\u017cyna w szczeg\u00f3lnym, bo przygotowanym przez dziennikarzy i literat\u00f3w zwi\u0105zanych z „Wiadomo\u015bciami Literackimi”, przewodniku po Warszawie. „Nie mie\u015bci si\u0119 \u00f3w przepych w pe\u0142nych po brzegi sklepach, wylewa si\u0119 na ulic\u0119, zagarnia taczki i stragany, rozk\u0142ada si\u0119 u st\u00f3p przechodni. Starsi przyjezdni dziwi\u0105 si\u0119, nie spotykanej za czas\u00f3w ich m\u0142odo\u015bci, obfito\u015bci nowalii, kt\u00f3re robi\u0105 wiosn\u0119 w sklepach ju\u017c w grudniu, gospodynie (…) ucz\u0105 si\u0119 przyrz\u0105dzania ryb, kt\u00f3re wyrzuca do Warszawy polskie morze”.
\nW prowadzeniu sklep\u00f3w kolonialnych, jak w\u00f3wczas nazywano delikatesy, specjalizowa\u0142y si\u0119, i konkurowa\u0142y ze sob\u0105, przede wszystkim dwie firmy. „Bracia Pakulscy” oraz „Bracia Hirszfeld”. Ka\u017cda z nich mia\u0142a swoich wiernych klient\u00f3w: Pakulskich wybierali tradycjonali\u015bci, pami\u0119taj\u0105cy o dziewi\u0119tnastowiecznych korzeniach handlowej rodziny, Hirszfeld\u00f3w – amatorzy eleganckiej nowoczesno\u015bci w sklepowym wn\u0119trzu. „Bracia Hirszfeld” mieli dwa sklepy w presti\u017cowej warszawskiej lokalizacji, na Nowym \u015awiecie i Marsza\u0142kowskiej; \u015bciany wy\u0142o\u017cone l\u015bni\u0105c\u0105 Bia\u0142\u0105 Mariann\u0105 – kamiennymi polerowanymi p\u0142ytami w kolorze bia\u0142ym z delikatnymi r\u00f3\u017cowymi \u017cy\u0142kami – dawa\u0142y wra\u017cenie luksusu i nieskazitelnej czysto\u015bci. U „Braci Pakulskich” nie by\u0142o a\u017c tak wytwornie. G\u0142\u00f3wny sklep, razem z siedzib\u0105 zarz\u0105du firmy, mie\u015bci\u0142 si\u0119 na rogu ulic Chmielnej i Brackiej. W letnie dni drzwi do sklepu pozostawiano szeroko otwarte, przed wej\u015bciem ustawiano kolorowe kompozycje drewnianych skrzy\u0144 z owocami i warzywami, na hakach zawieszano dziczyzn\u0119 – zaj\u0105ce i ba\u017canty. (…) Przez ca\u0142\u0105 d\u0142ugo\u015b\u0107 sklepu poprowadzono lad\u0119, za kt\u00f3r\u0105 uwijali si\u0119 sprzedawcy ubrani w jednakowe be\u017cowe fartuchy. „Ka\u017cdy wchodz\u0105cy klient by\u0142 natychmiast przechwytywany przez wolnego ekspedienta i za\u0142atwiany od pocz\u0105tku do ko\u0144ca w jednym miejscu z tym, \u017ce po rozstawione w r\u00f3\u017cnych miejscach towary biega\u0142 sprzedawca, a nie kupuj\u0105cy. Ciekawe, \u017ce si\u0119 tam mijali i nawzajem sobie nie przeszkadzali”. Klienci z zaciekawieniem podgl\u0105dali spos\u00f3b krojenia \u0142ososia – specjalno\u015bci tej firmy. Ogromnym, ostrym, ela?stycznym no\u017cem ekspedienci odkrawali cieniutkie plastry pod takim k\u0105tem, \u017ce uzyskiwali bardzo szeroki p\u0142at przypominaj\u0105cy szynk\u0119 krojon\u0105 maszyn\u0105. To by\u0142 ich firmowy „majstersztyk”. (…) Maszyny do krojenia w\u0119dlin by\u0142y jeszcze rzadko\u015bci\u0105. Podobno do cukierni „Henryka” w Alejach Ujazdowskich, w kt\u00f3rej sprzedawano tak\u017ce wyroby garma\u017ceryjne, regularnie raz w tygodniu przychodzi\u0142a mieszkaj\u0105ca w pobli\u017cu hrabina Branicka. Za ka\u017cdym razem kupowa\u0142a 10 dag szynki pokrojonej na cieniutkie plasterki. Nie by\u0142oby w tym mo\u017ce nic specjalnie dziwnego, gdyby nie to, \u017ce hrabina \u017c\u0105da\u0142a, aby plasterk\u00f3w by\u0142o dok\u0142adnie dwadzie\u015bcia!”<\/p>\n
Najwidoczniej w\u00a0u hrabiny\u00a0podejmowano zawsze po 20 go\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dzi\u015b amatorzy luksusu w kuchni i na stole kupuj\u0105 w BOMI, Piotrze i Pawle czy Almie. W przedwojennej Warszawie te\u017c by\u0142y sklepy z towarami dla zamo\u017cnych spragnionych markowych win, ostryg czy ser\u00f3w z Normandii. Bogactwem luksusowych, najcz\u0119\u015bciej importowanych towar\u00f3w oszo\u0142amia\u0142y sklepy delikatesowe. W tej dziedzinie bezkonkurencyjna by\u0142a stolica – przechadzk\u0119 po traktach handlowych zachwalano przyjezdnym […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3464"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3464"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3464\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3611,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3464\/revisions\/3611"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3464"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3464"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/adamczewski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3464"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}